Gavin Friday - Adam 'n' Eve (1992)

Deze haalt het helaas niet bij z'n voorganger, maar Falling of the edge of the world maakt hem toch de moeite waard.

Toch zijn nummers als I want to live en vooral King of trash zijn toch waanzinnige nummers. Wat een power!

Deze plaat is veel electronischer. Meer synthesizer en minder piano dan zijn voorganger. Dat pakt in de meeste gevallen minder uit.
Hij was waarschijnlijk te druk bezig met de electronica uitspattingen van U2 op Zooropa. Daar schijnt Gavin Friday een behoorlijke invloed op gehad te hebben.

Ik vond de singels van dit abum wel erg goed. I Want To Live is wel mooier dan King Of Trash.

Gavin Friday valt voor mij in de categorie 'theatrale artiesten', een hoek waar ik ook een Marc Almond onder schaar.
Dit album is iets minder spannend dan Each Man Kills the Thing He Loves maar het mag er zeker wezen.
Opener I Want to Live doet wat dat betreft al wonderen. Het werd een bescheiden hitje en terecht.
Falling off the Edge of the World begint al wat donkerder en heeft ook wat meer drama in zich: doet het altijd goed bij mij. Vooral het orgeltje geeft er een lekker tintje aan mee en als ik dan ook Maria McKee op de achtergrond hoor kan mijn geluk niet op (ze doet ook mee op I Want to Live). Wel verdwijnt het donkere wat het aanvankelijk beloofde naar de achtergrond, maar ach ik klaag niet met Maria als vocaliste.
King of Trash laat een soort Bono-geluid horen en de U2-link is gemaakt. Het heeft ook wel een U2-sausje maar mooi dat Gavin het op zijn album heeft staan want het is een sterk nummer.
Why Say Goodbye doet me telkens weer aan Blur denken maar in dit geval moet ik dan zeggen dat Blur blijkbaar geluisterd heeft naar Gavin Friday. Een wat luchtig popnummer maar wederom een sterke.
Saint Divine klinkt ook toegankelijker en heeft iets zwoels in zich, een combinatie die je niet snel maakt met Friday. Ik kan het hier niet laten.
Op Melancholy Baby horen we dan eindelijk dat theatrale waar ook een Almond niet vies van is. Ik ben dat ook niet want ik beschouw het zeker als een van de betere nummers op dit album.
Fun and Experience heeft weer zo'n britpop-geluid wat ik ook in het al eerder genoemde Blur terug hoor. Poppy en vrolijk: het is wennen maar dat deed het al snel bij mij.
The Big No! No! is wat experimenteler en heeft leuke wendingen en Where in the World vind ik dan weer wat meer teruggrijpen naar het vorige album en klinkt wat meer 80's (ook al is het dat niet).
Het melancholische Wind and Rain bevat meer synths maar komt toch erg warm over. Ik vind dit zo'n typische albumsluiter en het had dan ook stuivertje mogen wisselen met Eden, een nummer waar ik nooit goed hoogte van heb kunnen krijgen.
Wat mij betreft leverde Gavin Friday met wederom hulp van The Man Seezer een sterk album af!

het prachtige "i want to live" zet de toon voor een goede plaat.

Wat is 'i want to live' toch een zalig nummer

"i want to live" was één van de betere singles die in het betreffende jaar uitkwamen om de verkoop van deze plaat te stimuleren

Het aantal singles dat uitkwam om de verkoop van juist deze plaat zal niet zo groot zijn geweest lijkt me...


Dit is zijn debuut volgens mij. Wellicht wordt er een album van Virgin Prunes bedoeld?

I want to Live blijft schitterend in ieder geval.

Ik denk eerder dat Gavin Friday & The Man Seezer - Each Man Kills the Thing He Loves (1989) wordt bedoeld....

Denk ik ook, Each man.. wordt toch algemeen als de start van zijn solo carrière gezien, dat gegoochel hier altijd met die benamingen

Ja, dat blijft een lastig punt. Al vraag ik me af in hoeverre je een album van twee mensen een solo-album kunt noemen? Maar goed, ik ken het album verder niet.

Ik bedoelde inderdaad "Each man kills......". Dat vind ik toch echt een Gavin Friday album.

Dat vind ik ook, Maurice Seezer werkte aan de eerste 3 albums van Gavin Friday mee, maar alleen op de eerste staat hij vermeld op de albumhoes als artiest.

Premonitionzegt:Ja dat laatste betwijfel ik een beetje;.bij de voorganger was het verrassingseffect sowieso groter en die was stilistisch ook wel wat puristischer. Door het akoestische klankbeeld zat daar ook meer een "jaren dertig Berliner-sfeertje" omheen. Deze is poppier, 'glammier' / (nog) meer Bowie, terwijl het geluidsbeeld toch organischer blijft. Het is evenwel toch een volle plaat, geen achtergrondsmuziek maar wel met een soort rode draad van het volledig opgaan en verteerd worden door een geliefde. Eigenlijk vreemd dat ik hem niet zo vaak meer draai (maar dat doe ik ook niet met 'Low' van Bowie terwijl ik die wel waardeer) aangezien er toch geen ondermaatse nummers op staan.

Voor mijn gevoel iets toegankelijker dan Each man kills the thing he loves : minder nummers, een kortere speelduur, poppier arrangementen, wat meer up-tempo-nummers ter afwisseling, en vrij aanwezige achtergrondzang. Wat dit album echter gemeen heeft met z'n voorganger is het hoge niveau van de composities, de zeer gedetailleerde en zorgvuldige arrangementen en Gavin Friday's superbe zang; zijn platen zijn zó apart en eigenzinnig dat ik wel eens geneigd ben om dat te vergeten, maar bovenal is hij een fantastische zanger met een stem waarmee hij heel veel kanten opkan. Ik heb Adam 'n' Eve altijd een fractie minder dan Each man kills gevonden, maar bij deze na jaren hernieuwde kennismaking kom ik daar toch een beetje van terug, vooral vanwege de intense warmte van de hoogtepunten (voor mij naast de twee openingsnummers ook The big no! no! en Where in the world).
        Wat die achtergrondzang betreft, van een galmende vrouwenstem ben ik nooit zo'n liefhebber geweest, maar van Maria McKee kan ik dat op de een of andere manier goed hebben (ook op haar soloplaten uit deze tijd), en zij zorgt er mede voor dat de twee nummers met haar bijdrage tot mijn favorieten op dit album behoren. Ironisch genoeg ben ik van de Turtles altijd een enorm groot liefhebber geweest, zowel van hun platen als van hun geweldige zang, maar de achtergrondzang van Mark Volman en Howard Kaylan (hier tot twee maal toe Kaylin genoemd) vind ik dan juist weer níét zo geslaagd bij de twee nummers waarop zij meedoen.
        Grappig dat mijn voorganger brandos Low noemt, want op Saint Divine hoor je een mondharmonica waarvan ik me steeds afvroeg aan welke ándere plaat hij me doet denken, totdat ik besefte dat dat A new career in a new town was, van, precies, Low. (Even in het boekje van Adam 'n' Eve kijken: op Saint Divine wordt er helemaal geen gebruik gemaakt van een mondharmonica – het zal wel een gitaareffect zijn. Grappig.)

In 1992 verscheen Adam 'N Eve van Gavin Friday. In 1992 verscheen ook US van Peter Gabriel. Twee albums vol met sfeervolle melancholische pop met af en toe een vrolijker uptempo nummer. Beide albums zijn muzikaal zeer rijk en zeer warm geproduceerd. De ene door Flood en de andere door Daniel Lanois en die hebben dan met elkaar ook weer een flinke link.

De stem van Friday lijkt ook wel enigszins op die van Gabriel en vooral op dit album zet hij hem (vooral in de loop van het album) ook op dezelfde manier in. Aan het begin van het album doet Friday een mooi duet met Mariah McKee die in 1990 een redelijk onverwachte nummer 1 hit had met Show me Heaven. Aan het begin van US doet Gabriel een duet met Sinead O' Connor die in 1990 een redelijk onverwachte nummer 1 hit had met dat nummer welke we ons allemaal nog wel kunnen herinneren.

Als je UP en Adam 'N Eve op elkaar legt heeft de zijkant zo'n beetje dezelfde kleur rood, een wit vakje aan het eind en zijn zowel de logo's van Island als die van Realworld in regenboog kleuren.

Om een lang verhaal kort te maken, voor mij passen de albums bij elkaar. Natuurlijk is bovenstaand verhaal waarschijnlijk vooral veel toeval en vragen sommige meelezende zich hier af waar ik het in hemelsnaam over heb maar mijn gevoel verteld me dit. Voor diegene die slechts 1 van de 2 albums kent (dat zal in de meeste gevallen dan US zijn gok ik) probeer de andere eens!

Leuke suggestie. Dat wordt mijn eerste Peter Gabriel.

Ik geloof niet dat Gabriel een nummer 1 hit had met O’Connor ( het mooie blood of Eden ) . Ik denk dat je het duet met Kate Bush bedoeld van So ? Later heb je het ook over Up waar je denk ik Us bedoelde . Anyway morgen deze plaat eens beluisteren , ben alleen goed bekend met each man ... en van deze het prachtige I want to live . Ben benieuwd naar de rest van de plaat

Dat staat er ook niet... ik benoem de overeenkomsten. En dat was dat beide dames (solo) vlak daarvoor een hele grote hit hadden waar nu in 1992 een duet met gedaan werd.

Lees t nog eens...

Aan het begin van het album doet Friday een mooi duet met Mariah McKee die in 1990 een redelijk onverwachte nummer 1 hit had met Show me Heaven. Aan het begin van US doet Gabriel een duet met Sinead O' Connor die in 1990 een redelijk onverwachte nummer 1 hit had met dat nummer welke we ons allemaal nog wel kunnen herinneren.

Ja idd , verkeerd gelezen . Het is ook wat met al die duetten

Wederom een onderbelichte parel uit de collectie opgevist. Muziek uit een bepaalde fase in je leven , wat je daarna wat verwaarloosd , ondanks het gebodene en de kwaliteit. Andere fases in mijn leven hebben er voor gezorgd dat dit voor mij uit het oog verdween dan. Das jammer , want de plaat heeft zeker wat te bieden. De beide openers staan als een huis en ook naarmate het album vordert hoor je de veelzijdigheid en de kracht in de composities. Ik zal de rest van de albums in het bezit ook weer eens naar beneden halen , ook al maak ik Miss Twinpeaks er nou niet bepaald blij mee. Manlief wel en waardeert dan ook met 4 en halve ster.

Live in Utrecht
King of Trash