David Bowie - David Bowie (1969)

Na het moeizame debuut laat Bowie hier horen wat ie echt in zijn mars heeft.
Space Oddity staat in mijn Bowie top 3, wat een juweeltje. Direct daarna gaan we op de bluestour wat mij uitstekend bevalt.
Het volgende hoogtepunt duurt 9 minuten: Cygnet Committee daarna wordt de plaat iets minder zonder heel zwak te worden. Het eind van de afsluiter lijkt een staaltje "luisteren naar The Beatles" te zijn.
De 2e Bowie is een hele fijne popplaat met 1 van zijn mooiste nummers ooit, maar het beste moet nog komen.

Het album begint met een zeer mooie opener. Space Oddity blijft toch wel een regelrechte klassieker met dat aftellen, die twee stemmen en die psychedelische geluidjes erbij, net of je echt in de ruimte zit.
Zelfs het tweede nummer, Unwashed And Somewhat Slightly Dazed vind ik lekker uit de pan swingen en qua melodie echt lekker klinken. Beetje Bob Dylan-achtig met wat meer rockgehalte.

Letter To Hermione is niet echt een pak minder mede omdat het niet lang duurt maar van alle trage nummers vind ik het samen met Occasional Dream de minste van de plaat. Occasional heeft dan wel nog die prettige intro. Cygnet Committee is mooi, duurt wat lang maar toch wel mijn derde favoriet op de plaat na de eerste twee nummers. Dit nummer lijkt het meeste op de gigantisch goede opener maar kan, net als alle rest van de nummers, het niveau jammer genoeg niet halen.

Janine is dan weer simpel, rockt lekker weg en is eigenlijk niet slecht. Wild Eyes Boy From Freecloud is te vertellend en springt qua melodie wat van de hak op de tak. God Knows Im Good is zeker dik ok maar ik blijf als luisteraar nu wat op mijn honger zitten. Gelukkig is er dan het laatste nummer dat weer wat anders is op een goede manier. Aanstekelijk einde na een wat Day In The Life achtige intermezzo.

Deze plaat blijft goed maar zet ik niet vaak op omdat het de spanning wat mist die andere Bowie platen wel hebben. Verre van de slechtste hoor maar ook verre van de beste. 3,5*

Alsof we nog niet genoeg heruitgaven hebben van dit album: er komt nu een picture disc uit.

Oogt wel mooi, maar waar stopt dit vraag ik me af?

David Bowie / Space Oddity album issued as vinyl picture disc | superdeluxeedition

Ik denk dat alle 50 plussers door de platenmaatschappij als citroenen worden gezien waar de laatste druppel Bowieliefde uitgeknepen moet worden voordat ze een Blackstar worden. Dat gezegd hebbende, ik heb er al drie, en deze uitgave ziet er wel verleidelijk uit. Get behind me, Bowie!

Best aardig album van David Bowie. Space Oddity steekt met kop en schouders boven de rest van de nummers uit. Een lijflied voor eenieder die met verwondering en verwachting naar de hemel staart en droomt over verre ruimtereizen. De rest van de plaat heeft zo zijn momenten, maar is wat onevenwichtig.

Een heruitgave die wel zin heeft is de 50th anniversary edition met de 2019 mix van dit album door Tony Visconti. Het geluid is een stuk helderder en dynamischer geworden en de stem van Bowie zit wat meer naar voren in de mix. Ook komen de verschillende instrumenten beter naar voren, zeker de drums. Wat een verbetering is dit zeg.

Dit Bowie album kocht ik -voor het eerst- als lp in 1973, nadat ik Bowie in mijn hart had gesloten.
Nog met de eerste lp hoes met het rood, blonde sprieterig haar (voorloper van de vlammend rode kuif).
Op de latere uitgaven die ik kocht -cd- o.a.- is het met de bovenstaande hoes.

De titel track kende ik omdat deze veel opa de radio was gedraaid in 1969, tijdens de eerste maanwandeling van Neil Armstrong. De BBC heeft dit nummer toen onder al zijn docu's en nieuwsitems geplaatst.

Het album ademt voor mij een zestiger jaren sfeer uit, met een grote afwisseling in de tracks.
Enkele fraaie balade's maar ook de hartverscheurende zang die een van Bowie's persoonlijke specialiteiten zou worden, op dit album vooral hoorbaar in Cygnet Comittee, een prachtig groeinummer.

Vorig jaar kocht ik de box van Conversation Piece, waarin een nieuw behandelde versie door toenmalige -onvolprezen- Bowie producer Tony Visconti is toegevoegd.
Het is onvoorstelbaar dat dit mooie nummer CP is weggehaald in de vroegere versies van het album.

Space Oddity ook al heb ik het een miljoen keer gehoord, het verveelt mij nooit. de magische sfeer in ongeëvenaard.

Dit album heb ik al enkele jaren in bezit, maar was een beetje in een vergeethoekje beland door z'n andere klassiekers die ik veel vaker luister. De voorbije maanden heb ik hem echter meermaals beluisterd en het valt me op dat dit eigenlijk toch wel een goed, gevarieerd album is.

Ik vraag me eigenlijk af of de score (zowel het gemiddelde als die van mezelf) hier hoger of lager zou zijn als dit album van een andere artiest zou zijn. Naar mijn gevoel kan het eigenlijk beide kanten uit.

Favorieten zijn voor mij de 2 eerste nummers van het album. Space Oddity is sowieso één van de beste Bowie-nummers natuurlijk. Ook Unwashed and Somewhat Slightly Dazed vind ik echt wel goed. Voor mij voelt het een beetje als een losgeslagen Doors-nummer, maar het zou kunnen dat dat aan mij ligt. Ook de afsluiter vind ik erg leuk.

Voor mij schommelt hij wat tussen 3,5* en 4*, maar ik ben positief gezien mijn Bowie-mood de voorbije dagen...

4*

Er zit twee jaar tussen het debuut en zijn opvolger. Hoewel het in de Verenigde Staten de titel Man of Words meekreeg, in Engeland in principe wederom titelloos bleef om vervolgens bij de heruitgave in 72' de naam Space Oddity mee te krijgen. Je zou kunnen zeggen dat dergelijke marketing ook wel bij de statuur van iemand als Bowie past. Ongrijpbaar en van identiteit wisselend. In tegenstelling tot de eersteling heeft de beste man meer kleur op de wangen gekregen en is de variatie wat groter. Kortom, de plaat is een stap in de goede richting, hoewel niet alles overtuigend is. Een track als Cygnet Committee duurt mij veel te lang en boeit mij helemaal niet. Wellicht zit het technisch sterk in elkaar maar ik kan er niet mee uit de voeten. Janine is aardig maar klinkt dan ook weer wat vluchtig. God Knows I'm Good kent een beetje dezelfde signatuur maar overtuigd mij dan weer wel. De titelsong blijft interessant, Unwashed kent een fijn ritme en de mondharmonica maakt overuren, het stuwende ritme doet de rest. Letter to Hermione is sfeervol, vrij eenvoudig van aard maar de subtiele arrangementen tillen het nummer naar een hoger niveau.
Echter mij inpalmen doet de plaat niet, het geheel is nog te onevenwichtig van aard en teveel ideeën worden naar mijn mening nog onvoldoende uitgewerkt.

Tussenstand:

1. Space Oddity
2. David Bowie

Het vroege oeuvre van David Bowie is altijd wel een toffe ontdekkingstocht als je het mij vraagt. Hij wist ongeveer wel welke richting hij uit wou gaan, maar het is een soms wat chaotische bedoening met twee titelloze albums (eentje in 1967 en eentje in 1969) waarvan die tweede na het succes van Ziggy Stardust een reissue kreeg onder de naam "Space Oddity". Een niet zo vreemde keuze aangezien die monsterhit van Bowie het album opent, maar daardoor zou je nog vergeten dat er nog wel meer uitstekende nummers op het album staan. Hier en daar vraag je je af wat hem heeft bezield (An Occasional Dream is redelijk slaapverwekkend en Wild Eyed Boy from Freecloud zou je eerder op een Fabeltjeskrant album verwachten, plus ik heb echt een hekel aan die so the village dreadful yawns strofe), maar nummers als Janine en vooral Unwashed and Somewhat Slightly Dazed zijn de Bowie nummers die ik zo graag hoor. Rockend, swingend, heerlijke teksten en dat herhalende einde van Memory of a Free Festival (The sun machine is coming down, and we're gonna have a party) sluit het album heerlijk af. Hier en daar misschien nog net iets teveel opvulling zoals Don't Sit Down (welke je eigenlijk zelfs geen nummer kan noemen) en die bijna 10 minuten van Cygnet Committee kan ik me achteraf nooit meer herinneren. Het lijkt wel alsof ik dan eventjes hersendood ben om opeens terug wakker te worden bij Janine. PS: de albumhoes van de 1972 reissue is nu ook niet bepaald één van de mooiste uit het oeuvre van Bowie, maar de originele hoes is wel erg lachwekkend slecht. Ik krijg altijd zin om van die bubbeltjesplastic te poppen als ik de CD uit de kast haal.

Een van mijn favoriete Bowie albums. Unwashed And Slightly Dazed, Space Oddity and Cygnet Committee behoren voor mij tot het beste dat hij heeft gemaakt.

In 1997 had ik een kamer in het centrum van Utrecht, de eerste keer op mijzelf wonen en voor die gelegenheid had ik de stereotoren die eerst van mijn opa was geweest van mijn ouders gekregen met bijbehorende gigantische boxen. Het was maar een kleine kamer en die toren met boxen en cd en platencollectie vulde de hele muur.

David Bowie luisterde ik al best lang, sinds de verschijning van Let's Dance in 1983, maar zijn jaren zestig en zeventig platen kende ik maar oppervlakkig, bovendien was ik hem een beetje kwijtgeraakt, mijn muzieksmaak was meer de kant van de wat zwaardere gitaarmuziek opgegaan. Rond de tijd dat ik mijn kamertje betrok kwam ook Earthling uit, een plaat die ik nu als een van de minste albums van Bowie beschouw, Little Wonder was toen overal te horen.

In de eerste week op mijn nieuwe kamer was ik hoognodig toe aan een knipbeurt bij de kapper en aangezien Kinky Kappers op de Oudegracht net om de hoek zat nam ik daar plaats aan een grote tafel met tijdschriften om te wachten tot ik aan de beurt was. Op het moment dat ik ging zitten schalde net Little Wonder door de speakers, het eerste nummer van het album. In de tijd die verstreek tussen de wachttijd op mijn knipbeurt en het moment dat ik de deur uitliep had ik het hele album gehoord, voor het eerst en het meezingende personeel droeg nog eens extra bij aan de ervaring, die hadden Bowies nieuwe album duidelijk al vaker gehoord. Mijn David Bowie liefde was ineens weer opgebloeid en uiteraard moest ik dit album ook hebben. Als je destijds in het centrum van Utrecht woonde was een platenzaak gelukkig nooit ver weg en uiteindelijk liep ik uit de Plaatboef met Earthling maar ook The Singles Collection.

Na mij een aantal dagen te hebben ondergedompeld in Earthling besloot ik eindelijk die andere cd die ik had aangeschaft eens te luisteren. Veel kende ik al maar nummers als Ziggy Stardust, Rock & Roll Suicide, Changes, Starman, Diamond Dogs, Drive-In Saturday nog niet. Wat een openbaring, tot dan was Bowie voor mij altijd China Girl, Let's Dance, Never let me Down en alle andere eighties albums en hits. Black Tie White Noise had ik ook nog wel meegekregen en Tin Machine maar dat Bowie een heel oeuvre had opgebouwd voordat hij wilde dansen en zong over Chinese meisjes dat wist ik wel maar daar had ik mij eigenlijk nooit zo in verdiept.

The Singles Collection heb ik een aantal weken grijsgedraaid en nadat ik weer wat geld had gespaard ging ik direct terug naar de Plaatboef om daar alles wat Bowie in de jaren zestig en zeventig had uitgebracht te scoren.

Wekenlang heb ik mijn nieuwe huisgenoten gek gemaakt, regelmatig werd er op mijn deur geklopt of ik eens wat anders op kon zetten of op zijn minst een koptelefoon op kon doen. Ik was ontzettend blij met die stereotoren met bijbehorende grote boxen die overigens ook als tafel dienden maar de rest van het huis niet echt.

Dit album was voor mij echt het summum van mijn herontdekte liefde voor David Bowie. Diamond Dogs moesten mijn huisgenoten ook regelmatig ondergaan maar hier stonden Cygnet Committee, Unwashed And Somewhat Slightly Dazed, Memories Of A Free festival en Space Oddity op. Ik kan mij nog herinneren
dat een oudere bewoner eens aanklopte en heel serieus vroeg ''prachtige muziek, ik ben er mee opgegroeid maar mag er alsjeblieft eens wat anders op?''.
Toen toch maar eens een goede koptelefoon aangeschaft.

Een lang verhaal maar bijna 30 jaar na verschijning was dit album voor mij het album waardoor ik David Bowie weer helemaal herontdekte of eigenlijk ontdekte want ik kende maar een deel van zijn muziek. De herontdekking begon eigenlijk met Earthling maar die was zo beperkt houdbaar dat ik hem voor het gemak maar niet meetel.

Earthling was ik zoals gezegd al vrij snel zat, sterker, ik vond het na een aantal maanden onbegrijpelijk dat iemand die Cygnet Committee, nog altijd een van mijn favoriete Bowie nummers, maakte zo'n zenuwenalbum als Earthling kon maken, nog steeds een van de weinige albums uit zijn oeuvre dat ik echt niet trek, hoe leuk die ervaring bij de kapper ook was.

Ongelofelijk ook eigenlijk dat hij pas 22 jaar oud was toen dit album uit kwam. Nog steeds als ik dit album luister waan ik mij weer in mijn kamertje van drie bij vier, voor het eerst zonder ouders, alleen of met vrienden voor we naar de kroeg gaan, indrinkend en blowend, luisterend naar Cygnet Committee, Unwashed and Somewhat Slightly Dazed, Space Oddity en Memories Of A Free Festival.

Na de sixties-pop van het 1967-album zet Bowie een enorme stap voorwaarts en presenteert hij zichzelf hier als een soort psychedelische folkie, met een paar semi-persoonlijke ontboezemingen en op veel nummers zijn twaalfsnarige akoestische gitaar (in ieder geval tijdens de eerste coupletten) dominant, maar ook met knerpende elektrische gitaren, zware orkestrale arrangementen, dystopische teksten en afstandelijke beschouwingen over de wereld om hem heen èn over zichzelf: "if you take an axe to me you'll kill another man / Not me at all", die regels lijken al vooruit te wijzen naar de kameleontische persoonlijkheid die een paar jaar later één van de reuzen van het pop- en rocklandschap van de jaren 70 zou worden.
        Het is er allemaal al bijna, maar nog nèt niet: het epische The cygnet committee is nog net geen Bewley brothers of Quicksand, de gitaar wordt nog niet bespeeld door Mick Ronson maar heeft af en toe al diens sound (met name op Unwashed and somewhat slightly dazed, The cygnet committee en het B-kantje van de Memory of a free festival-single), en de enorme diversiteit op het album zou je kunnen interpreteren als facetten van een veelzijdige persoonlijkheid maar ook als de zoektocht van iemand die nog niet precies de juiste richting heeft gevonden. Wat het geheel voor mij uiteindelijk toch groter maakt dan de som der delen is de rusteloze persoonlijkheid die uit het totaalpakket spreekt, een zoeker die zijn hang naar oorspronkelijkheid en zijn behoefte aan avontuur bovendien koppelt aan een uitstekend oor voor sterke melodieën en een prachtige stem. Klasse.
        Over het openingsnummer kan ik verder niets méér zeggen dan al gedaan is, behalve dan dat het na al die jaren nog steeds een "otherwordly song" lijkt te zijn, en dat is het natuurlijk eigenlijk ook. Het arrangement levert bovendien een geluidsbeeld op dat werkelijk uniek is, met z'n combinatie van strijkers, mellotron, elektrische gitaar en "sloffende" drums en uiteraard het simpele maar o zo effectieve verhaal van de tekst. Het is en blijft in alle opzichten een adembenemende song, voor Major Tom ook lètterlijk.
        Ik prijs mezelf gelukkig dat ik deze plaat en de vier hieropvolgende in 1990 als Rykodisc heb gekocht (volgens mij was dat de tweede serie releases, na de oorspronkelijke RCA's van de jaren 80), want het geluid daarvan is prima, de boekjes netjes gepresenteerd (inclusief teksten, zij het minuscuul afgedrukt) en met meestal interessante bonustracks die op latere releases op andere labels weer zijn verdwenen. Op de Rykodisc-versie van Space oddity staan drie bonusnummers; twee daarvan zijn de twee delen van de (wezenlijk andere, want voor band en strijkers gearrangeerde) single-versie van Memory of a free festival. Het derde is Conversation piece, tegenwoordig wellicht voor veel mensen al bekend van een Bowie-boxset, maar voor mij indertijd een zeer ontroerende openbaring vanwege de subtiele en ingetogen vertolking en de directe emotionele impact, met dank aan de prachtige gitaarpartij waarvan het niet duidelijk is of hij van Tim Renwick of van Mick Wayne is.

Well said, zo ervaar ik het ook tijdens een middagje Bowie luisteren, iconisch nr

Helemaal niet erg, met veel plezier gelezen en herken dat gevoel!

Ik ben een grote Bowie fan maar dit behoort meer tot de interessante albums dan echt goede.
Hij is duidelijk nog op zoek naar een eigen stem. Het is een beetje hit en miss.

Space Oddity:
Dit nummer kent iedereen. Wat vaak onderbelicht blijft, is de fenomenale productie en het indrukwekkende arrangement. Het klinkt werkelijk buitenaards. Ben het wat beu gehoord maar blijft een zeer goed nummer. 4,5*

Unwashed and Somewhat Slightly Dazed:
Niet mijn favoriete nummer. Een bluesy aanpak met mondharmonica. Geschreven kort na het overlijden van zijn vader, teksten over vervreemding en klassenverschillen. Muzikaal is het rauw en soms bijna een jamsessie en je ziet wat de blauwdruk voor het wat zwaardere geluid dat later op The Man Who Sold The World zou verschijnen. Ik ben ook niet zo een fan van dat album. 3*

Don’t Sit Down:
Voor mij eerder opvulling. Even nuttig als Lauren Hill haar interludes op haar magnus opus. 1*

Letter to Hermione:
Een intiem en poëtisch nummer, geschreven na zijn relatiebreuk met Hermione Farthingale, "the girl with the mousy hair". Het nummer heeft een breekbare, engelse folky sfeer en een tekst over verloren liefde, jaloezie en blijvende genegenheid. De demoversie is absoluut de moeite: nog soberder en emotioneler. 4*

Cygnet Committee:
Met zijn negen minuten wordt het album hier echt interessanter. Het nummer is een soort afscheidsbrief aan een imaginair kunstcollectief. Hij hekelt de hypocrisie binnen de tegencultuur en kondigt zijn eigen pad van “creatieve destructie” aan. Een soort kritiek op nieuwe religieuze en filosofische stromingen die vrijheid beloven maar verstikkend werken.
De productie is ronduit zwak: de drums klinken dun en gedateerd. Toch hoor je hier al de kiem van latere platen zoals The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Het steeds terugkerende mantra “I want to live” doet het hem. De versie uit de John Peel-sessies is trouwens superieur: veel beter geproduced en overtuigender. 3.5*

Janine:
Catchy nummer, maar nu ook niet onvergeetbaar. 2.5*

An Occasional Dream:
Een best mooi nummer vind ik. Engelse folk met subtiele fluitpartijen, helemaal in de tijdsgeest van eind jaren zestig. 3,5*

Wild Eyed Boy from Freecloud:
Bouwt verder op die Engelse folkesthetiek. Zijn stem klinkt hier minder sterk dan op An Occasional Dream. Het refrein met de blazers is degelijk, maar voor mij blijft dit het zwakste nummer van de plaat moest Donw Sit Down er niet op staan. 2,5*

God Knows I’m Good:
Sluit aan bij wat tijdgenoten toen deden. Wat gitaarimprovisatie, maar vooral een krachtig refrein dat ik niet anders kan dan meezingen. 3,5*

Memory of a Free Festival:
Een indrukwekkende productie. Het nummer bestaat uit twee delen: eerst een melodieus stuk met een Rosedale electric chord organ, gevolgd door een lange psychedelische passage vol gelach en zo wat Syd Barrett invloeden.
De tekst is een wat trieste terugblik op het hippietijdperk, met beelden van “peace and love ",

We scanned the skies with rainbow eyes
And saw machines of every shape and size
We talked with tall Venusians passing through
And Peter tried to climb aboard
But the Captain shook his head and away they soared
Climbing through the ivory vibrant cloud
Someone passed some bliss among the crowd
And We walked back to the road, unchained

Het eindigt dan in een repetitieve, hypnotiserende mantra: “The sun machine is coming down and we’re gonna have a party!”.Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van het album en een perfecte afsluiter. 4,5*

Kortom, plaat die interessant is want het is het opstijgje naar de latere platen. Het is het nét niet.

Goedemorgen davevr, je begint je recensie van dit bijzondere album met "Life on Mars", maar ik vermoed dat je hiermee "Space Oddity" bedoeld.

Want Life on Mars is echt een track van Hunky Dory. En dat kwam een tijdje later uit…

Verder een mooie recensie!

Klopt. Wat een fout
Ik was in "the war", heb het aangepast.
Ben eens al mijn albums aan het herbeluisteren.
Hunky Dory staat nu op en dat is toch ineens een niveau hoger.

De carrière van David Bowie ging moeizaam op gang. Zijn eerste solo-album flopte waarna hij het over een andere boeg gooide. Ook dit album leek aanvankelijk te floppen totdat de BBC Space Oddity speelde tijdens de maanlanding. Space Oddity werd uitgebracht op single en werd een hit, dit album werd heruitgebracht onder dezelfde titel en met meer succes.

Ach, 10 weesgegroetjes en we hebben het er niet meer over. Laten we zeggen dat het valt binnen het thema "cosmonaut zijn". Zag onlangs een kort stukje van de film Ravian (Valérian), gebaseerd op de strips van Jean-Claude Mézières en dat was bar en boos. Zou willen dat Nicolas Roeg (The Man Who Fell to Earth) die film had mogen maken met Bowie als leading actor.

B's eerste albums kenmerken zich door een bonte variëteit aan stijlen en - in zekere zin - het gebrek aan eenheid. Ook op Hunky Dory laat ie zien/horen dat ie perfect kan personifiëren (Bob Dylan, Lou Reed). Ooit een interview met hem gezien waarin hij een perfecte imitatie deed van Mick Jagger. Bowie gebruikte zijn stem als een instrument en kon daarmee een breed scala van stemmingen weergeven, van een pseudo-Calimero tot een grommende bariton.

Van zijn oudere werk zijn het i.m.o vaak de wat meer weemoedige songs - bijv Memory of a Free Festival of The Bewlay Brothers die het meeste indruk maken, al blijft beeld van Major Tom - forever lost in space - op existentieel niveau (en Bowie was filosofisch) ook wel hangen; enfin da's alles persoonlijk.

De heckler in het publiek: "Get a haircut!" Jagger: "Wha', and look like yew ?" Bowie's imitatie was inderdaad hilarisch.

Ik ben het hier toch niet helemaal mee eens. Op zich klopt het allemaal wat je zegt hoor. Maar het heeft mijn luistergenot niet verhoogd en ik blijf teruggrijpen op de originele mix met al zijn rare fratsen. Neem nu een een nummer als Unwashed and Somewhat Slightly Dazed, de rare balans tussen instrumenten - zoals bijv de drums rechts en de zang links - en reverb effecten die opeens opduiken zorgen er ook voor dat het gaat leven. Op andere momenten hoor ik wel degelijk de vooruitgang hoor, tijdens God Knows Im Good is het net of David in je huiskamer staat te spelen. Maar de tweede gitaar valt nu grotendeels weg terwijl die er op het origineel er halverwege zo lekker invalt opeens. Jammer.

Het is mij nu teveel gladgestreken, te perfect eigenlijk. Ja ik mis het unieke schizofrene karakter van het origineel. Visconti heeft met zijn perfectionisme iets essentieels om zeep geholpen, namelijk de ziel van Space Oddity.

Mooi jouw luisterervaring beschreven Faalhaas. Tot aan het einde dan, want 'de ziel om zeep geholpen' van het album klinkt mooi, maar gaat mij wat ver.

Snap ik, maar ik kon zo snel even geen ander woord verzinnen.