menu

David Bowie - David Bowie (1969)

Alternatieve titels: Space Oddity | Man of Words / Man of Music

mijn stem
3,64 (366)
366 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Philips

  1. Space Oddity (5:14)
  2. Unwashed and Somewhat Slightly Dazed (6:11)
  3. Don't Sit Down (0:40)
  4. Letter to Hermione (2:31)
  5. Cygnet Committee (9:31)
  6. Janine (3:21)
  7. An Occasional Dream (2:55)
  8. Wild Eyed Boy from Freecloud (4:47)
  9. God Knows I'm Good (3:16)
  10. Memory of a Free Festival (7:08)
  11. Space Oddity [Demo] * (5:10)

    met John Hutchinson

  12. An Occasional Dream [Demo] * (2:49)

    met John Hutchinson

  13. Wild Eyed Boy from Freecloud [Single B-side Version] * (4:56)
  14. Let Me Sleep Beside You [BBC Radio Session: D.L.T. Show] * (4:45)
  15. Unwashed and Somewhat Slightly Dazed [BBC Radio Session: D.L.T. Show] * (4:04)
  16. Janine [BBC Radio Session: D.L.T. Show] * (3:02)
  17. London, Bye Ta-Ta [Stereo 1970 Version] * (2:36)
  18. The Prettiest Star [Stereo 1970 Version] * (3:12)
  19. Conversation Piece [Stereo Version] * (3:06)
  20. Memory of a Free Festival [Part 1] [Single A-Side] * (4:01)
  21. Memory of a Free Festival [Part 2] [Single B-Side] * (3:30)
  22. Wild Eyed Boy from Freecloud [Alternate Album Mix] * (4:45)
  23. Memory of a Free Festival [Alternate Album Mix] * (9:22)
  24. London, by Ta-Ta [Alternate Stereo Mix, 1970 Version] * (2:34)
  25. Ragazzo Solo, Ragazza Sola [Full Length Stereo Version] * (5:14)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 45:34 (1:48:40)
zoeken in:
avatar van reptile71
Ja dat zou je denken, maar de huidige hoes is uit 1969. Pas later (1972) kwam dit album als reissue onder de naam Space Oddity op de markt met de hoes die jouw link laat zien. In de VS kwam dit album in 1969 uit onder de naam Man of Words / Man of Music (omdat zijn vorige ook al gewoon David Bowie heette) met deze hoes

avatar van devel-hunt
4,0
Zo zie je maar weer, op MuMe valt altijd wel iets te leren.

Ik heb de LP met de hoes die ik bij heb gevoegd. Die hoes vind ik mooier en meer de stijl van Bowie uitstralen.

avatar van reptile71
Ik ook en ik vind die ook mooier. Hij is ook een stuk makkelijker verkrijgbaar.

4,0
Prachtplaat. Je hoort duidelijk het jonge genie al in de songs.

avatar van Cor
3,5
Cor
Beetje wisselvallige plaat nog. Het geluid met die heldere, ruisende accoustische gitaar en Bowie's diepe, donkere stem is OK, maar niet alle songs zijn even sterk. De eerste 2 nummers zijn voor mij de hoogtepunten, vooral dat stuwende einde van 'Unwashed and Somewhat Slightly Dazed' is heerlijk. 'Cygnet Committee' heeft een lekkere riff in het refrein, maar duurt wel wat lang met veel breaks en tussenstukjes. Past wel goed in het oeuvre van Bowie, deze plaat. Hij probeerde gewoon van alles uit en wisselt moeiteloos van stijl. Deze plaat was al weer een stijlbreuk met zijn debuut en daar ging 'ie eigenlijk moeiteloos mee door.

avatar van RoyDeSmet
3,0
Prachtige plaat. Het jonge genie.
De muziek zit heel mooi in elkaar, maar daar staat Bowie dan ook wel bekend om.
Ik vind de zang op sommige plaatsen te zacht gemixt.

Space Oddity, tja. Daar kan natuurlijk niets meer tegen op!
En 'Letter to Hermione' is ook ontzettend mooi, en 'An Occasional Dream' en 'Wild Eyed Boy From Freecloud'.
Mooie CD. Ik geef deze 4 sterren!

4,0
mooie plaat, maar er bestaan inderdaad betere versies van nummers als "wild eyed boy from freecloud" en "memory of a free festival", getuige daarvan op de bonuscd van de 40 anniversary edition

avatar van Arrie
David Bowie was niet zomaar de popster en bijzondere artiest die die uiteindelijk zou zijn. Ook hij moest ergens beginnen, zoals iedereen, en dat was niet meteen raak. Hij begon namelijk met een album vol geinige cabareteske popliedjes. Veel humor en flauwheden, simpele liedjes, best aardig maar heel veel stelde het ook weer niet voor. Waarschijnlijk besefte hij dat zelf ook, en besloot 'ie met dit tweede album eens een andere richting in te slaan. Het werd een beetje folk-achtig, met veel akoestische gitaar, en met veel meer aandacht voor de composities en de teksten. Dat pakte aan de ene kant goed uit, en aan de andere kant slecht uit.

Het pakte goed uit, omdat er een wereldhit én tegelijkertijd prachtig pareltje op staat, namelijk Space Oddity. Bowie heeft daarmee één van zijn mooiste liedjes geschreven, over ene major Tom die de ruimte ingaat. Wat je hoort, is een gesprek tussen de mensen op aarde die alles in de gaten houden en contact houden met de astronout, en de astronaut dus. Dat zorgt voor een bijzondere tekst, en omdat het zo prachtig meeslepend is gezongen, en door de strijkers, is het net alsof je echt in de ruimte zweeft. Nouja, dat is wat overdreven, maar de sfeer is goed neergezet. Het eindigt nogal dramatisch, het gaat mis, ze raken het contact kwijt met major Tom, en niemand weet hoe het met hem eindigt. Prachtig nummer, absoluut!

Helaas is dat een schaars hoogtepunt op dit verder grotendeels nogal slaapverwekkende album. Het is duidelijk dat Bowie hier een stuk meer z'n best heeft gedaan op de liedjes, vergeleken met het eerste album, toch bevalt het me stukken minder. Op het eerste album stonden gewoon pakkende liedjes, hier is het meer saai, langdradig en pretentieus. Ook de teksten, die bij vlagen nogal onbegrijpelijk zijn, zijn nogal pretentieus. Leuk dat ie het probeert, maar lange nummers als Unwashed and Somewhat Slightly Dazed en Cygnet Committee werken gewoon niet zo. En dat terwijl er in de eerste toch genoeg pit zit, zou je zeggen. Het begint echter snel te vervelen. Veel te eentonig.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat juist het korte Letter to Hermione tot de mooiere nummers behoort. Gewoon een lief liedje is dat. Ook de andere liedjes na het veel te lange Cygnet Committee zijn op zich best aardig, maar het album klinkt als zoveel van hetzelfde, continu dezelfde sound en liedjes die op elkaar lijken, dat ik onmogelijk m'n aandacht erbij kan houden. Er zit ook zo weinig pit in, het gaat na een tijdje allemaal gewoon langs je heen. Ik ben zelfs een letterlijk in slaap gevallen met dit muziek op. Ik werd weer wakker bij God Knows I'm Good, en dat is niet raar, want juist in dat nummer zit tenminste wat pit, wat energie. Luister maar naar dat gitaarspel. Ook de tekst is leuk en goed te begrijpen, over een arme vrouw die vanwege haar armoe wat steelt, en zegt dat God weet dat ze wel een goed mens is. Een leuk en lekker vlot nummer (vergeleken met het voorgaande).

Het tweede echte hoogtepunt (samen met Space Oddity) is echter de afsluiter. Het begint als een stemmige ballade, met op de voorgrond een orgel, en Bowie die rustig zijn liedje zingt, over een festival, waar het wel erg gezellig was. Uiteindelijk mondt het uit in een hypnotiserend geheel waar herhalend wordt gezongen: "The sun machine is coming down, and we're gonna have a party!". De zon gaat onder en feesten maar! Uiteindelijk wordt het met een hele groep mensen gezongen, waardoor het inderdaad een gezellig feest lijkt, maar de continue herhaling geeft het dus iets hypnotiserends. Erg tof gedaan.

Twee hoogtepunten en een erg leuk nummer op een geheel van drie nummers, waarbij de rest op zich best aardig is, maar als geheel ontzettend aardig, dat is toch echt te weinig. Doordat het zo saai is tussen het eerste en de laatste twee nummers, kan ik er ook niet zo van genieten, en heb ik er zelfs nog minder plezier van dan van het eerste album. Helaas dus een onvoldoende voor David, 2,5*.

avatar van reptile71
Dat zal hij niet zo leuk vinden, Arrie!

Ik kan me voor een deel wel vinden in je recentie. Dit is zeker nog geen hoogvlieger als album. Wel adviseer ik je Cygnet Committee even anders te beluisteren. Probeer je mee te laten voeren op de trip die het nummer is. Zet je hoofd uit, d.w.z.: probeer niet te beoordelen tijdens het luisteren, maar laat los.


PS: luister ook eens deze uitvoering van Wild Eyed Boy... (de Space Oddity single B-kant versie)

avatar van herman
3,0
reptile71 schreef:
Zet je hoofd uit, d.w.z.: probeer niet te beoordelen tijdens het luisteren, maar laat los.

Dat is een waardevolle tip die je ook op heel veel andere plekken op de site kan geven.

avatar van reptile71
Haha ja maar dan word ik straks geband als zijnde een of andere gestoorde die denkt dat hij de nieuwe Emiel Ratelband is ofzo.

Die opmerking is er sowieso eentje die je eigenlijk altijd mee moet nemen in het luisteren naar muziek en vele andere dingen: in het moment gaan zitten en vooral niet te veel denken. (lees ook eens bijv. iets van Eckart Tolle e.d.)

avatar van GothicBowie
3,5
Father McKenzie schreef:
Een vroege Bowie die nog naar een eigen stijl zoekt hier... de plaat bevat al enkele geslaagde songs, zoals Memory of a Free Festival en Cygnet Commettee, maar de teneur van het album is toch nog wat twijfelachtig; De titelsong is uiteraard van het allerhoogst denkbare niveau... ik vind de rest van het materiaal hier toch nog middelmatig, maar de echt sterke albums gingen er aan komen....


Hier kan ik me in vinden, een Bowie die duidelijk ''een weg aan het zoeken was '' en die ook heeft gevonden met de opvolger van deze plaat en de daarop volgende.. geen top plaat, wel goed, en toch die ene top song ''space oddity' die veel goed maakt vandaar een 3,5

avatar van Arrie
reptile71 schreef:
Zet je hoofd uit, d.w.z.: probeer niet te beoordelen tijdens het luisteren, maar laat los.

Dat doe ik natuurlijk sowieso, anders word ik gek.


avatar van reptile71
Voor de echte freaks: in 2009 is er een i-Tunes release uitgekomen "Space Oddity (40th Anniversary EP)" (te vinden op Spotify) waarop alle losse tracks van Space Oddity zijn te beluisteren, zie hier wat ik bedoel. Erg geinig want in de hoofdzangtrack hoor je Bowie bijvoorbeeld geluidjes maken. En gewoon cool om te horen hoe dat nummer is opgebouwd en hoe alles volledig kaal klinkt.

avatar van lennon
3,5
Ik had erg hoge verwachtingen van dit album. Weet niet waarom, maar zal vooral de mythe om Bowie heen zijn, en deze periode.

Heb Bowie leren kennen in de 80's en nooit echt in zijn verleden gedoken op een Best of na.

Nu is het er de tijd voor, en dit album was de eerste die ik die kans gaf.

Ik vind het allemaal wat tam, en soms zelfs musical achtig. Niet echt mijn ding. Ik hou toch meer van de rockende Bowie, da's duidelijk.

Het zal vast ook te maken hebben met de tijd waarin zich dit afspeelde, maar bij mij zal dit zeker geen hoge rotatie hebben. Op naar de volgende.

avatar van reptile71
De volgende rockt in elk geval een stuk meer. Je gaat vast genieten van The Width of a Circle.

avatar van Madjack71
3,5
Aangezien ik het gehele oeuvre eens voorbij laat komen, kan ook dit tweede debuut van Bowie niet ontbreken. Over opener Space Oddity valt weinig aan toe te voegen. Een grandioze opener dat nergens meer ingehaald wordt op dit album. Het duurde daarna ook tot aan Hunky Dory en veel tv verschijningen met zijn akoestische gitaar en een 180 graden imago verandering verder, tot hij zijn one-day-fly definitief doorbrak. Bowie geeft al blijk van zijn unieke en flexibele stem, wat hem ook de mogelijk gaf om ook zo divers te klinken op al zijn albums. De toon is grotendeels akoestisch omringt door sfeervolle arrangementen, die ook wat doen denken aan de King Crimson van destijds. Als geheel kabbelt het soms iets teveel door en weet het mij niet altijjd erbij te betrekken, ondanks een pittig popnummer als Janine.

avatar van rolandobabel
4,0
Het gekke is, ik vind dat er best gelijkennissen zijn met heathen en the next day in de melancholieke, rustige nummers. Ik had niet veel verwacht, maar ik vind deze plaat een aangename verassing en ondergewaardeerd. Memories of a festival bijvoorbeeld, mooi nummer. Het is duidelijk dat hij vanaf deze plaat geen nummers als Laughing Gnome meer maakt

avatar van lennon
3,5
lennon schreef:
Ik had erg hoge verwachtingen van dit album. Weet niet waarom, maar zal vooral de mythe om Bowie heen zijn, en deze periode.

Heb Bowie leren kennen in de 80's en nooit echt in zijn verleden gedoken op een Best of na.

Nu is het er de tijd voor, en dit album was de eerste die ik die kans gaf.

Ik vind het allemaal wat tam, en soms zelfs musical achtig. Niet echt mijn ding. Ik hou toch meer van de rockende Bowie, da's duidelijk.

Het zal vast ook te maken hebben met de tijd waarin zich dit afspeelde, maar bij mij zal dit zeker geen hoge rotatie hebben. Op naar de volgende.


Ik ben iets te streng geweest in mijn eerste recensie. Zit nu te genieten van Unwashed and Somewhat Slightly Dazed, heerlijk nummer!
Nog steeds niet mijn favoriete Bowie plaat, maar 3 sterren zeker waard!

avatar van Sanderzzz
3,5
Heerlijk tweede debuut van David Bowie. Waar volgens vele critici de aandacht lag bij de single 'Space Oddity' en de rest van het album maar magertjes werd ontvangen , vind ik dat het album juist dat zweverige gevoel aanhoudt doorheen de rest van de nummers.

Unwashed And Somewhat Slightly Dazed luistert heerlijk en zwiepend weg, Cygnet Committee is één van die bepaalde nummers die doorheen de hele lijn sterk blijft en van mij nog een paar minuten langer mag duren, Wild Eyed Boy From The Freecloud is een sterk en filmisch vervolg op Space Oddity en met Memory Of A Free Festival eindigt het album vrij sterk met een psychedelische touch.

De rest van het album heeft wat mij betreft ook nog goede nummers (Janine en Occasional Dream verdienen ook een waardering) , maar bovenstaande zijn de parels voor mij en aangezien dat ook de langste songs zijn heb ik er absoluut geen probleem mee het album de volle pot te geven.

Ik begin ongelooflijk veel interesse te krijgen in de wereld van David Bowie en geen enkel album slaat tot nu toe tegen. Dit kan wel eens m'n favoriete artiest gaan worden.
5*

avatar van devel-hunt
4,0
Memory of a free festival, schitterend typisch eind jaren 60 nummer en aan dat nummer te horen is het duidelijk waar een band als Flaming lips goed naar heeft geluisterd.
Sowieso is deze Bowie erg goed, het begint hier al, zijn kwaliteitscurve die pas in de jaren 80 tot stoppen wordt gebracht.

avatar van Sanderzzz
3,5
Even recapituleren met een andere score...

Dit album blijft erg goed maar een volle pot is misschien wat overdreven. Een mooie stap naar omhoog in vergelijking met zijn vorig album. De liedjes hebben hier iets meer vorm en volwassenheid. Het enige wat ik hier mis zijn wat meer nummers met schwung zoals het tweede nummer wat denkt aan de liedjes van Bob Dylan. Het album blijft voor de hele lijn dat rustige en zweverige behouden.

De nummers hebben allemaal wel iets maar mijn vier favorieten zijn nrs 1, 2 , 5 en 10. Space Oddity is een prachtig openingsnummer voor een album, het tweede rockt lekker weg, het vijfde nummer verveelt niet ondanks zijn lengte en het laatste nummer is psychedelisch prachtig.

Dus op zich is dit zeker geen slecht album want zowel openingsnummer als afsluiter zijn perfect uitgekozen. Alleen mochten er iets meer nummers met schwung in. Voor de rest is het zijn score meer dan waard, net geen klassieker maar een erg goede 3,5

avatar van lennon
3,5
Ik ben nu de blije bezitter van de Five years lp box, en daar zit een extra LP bij met b-kanten en andere versies e.d (Plaat heet Re:Call)

En tot mijn verassing hoorde ik een Italiaans gezongen Space Oddity! Dat is grappig! En niet eens slecht ofzo! Leuke dingen zijn dat!

avatar van lennon
3,5
Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Ik heb dit album al in een paar vormen gehad, maar laatst toch maar besloten de box Five Years van Bowie aan te schaffen. Ik heb daar geen spijt van gekregen. Het is erg mooi vorm gegeven, en de platen zijn allemaal erg mooi en zorgvuldig verpakt. De hoezen stevig en de lp's 180 grams. Het geluid is ook erg mooi, en de extra plaat is ook echt een hebbeding. En dan het boek wat erbij zit... Ik kan me wel een avond vermaken met dit door te bladeren, en Bowie op de achtergrond te horen.
De hoes met een close up van Bowie (met rood haar) heb ik altijd een erg mooie gevonden. In deze box zit de hoes met de groene achtergrond en krullebol Bowie erop geplakt. Het mag de pret niet drukken, het album wordt er zeker niet minder van.

1.Space Oddity (5:14)
De langzame start, met de fade in, is meteen al magisch te noemen. De lage stem waar Bowie mee zingt is betoverend, en naarmate het naar het refrein toedrijft wordt het alleen maar magischer. Als je een plaat kan openen met een nummer als dit, dan behoor je tot de hele groten. Dat is nu natuurlijk makkelijk gezegd, maar de magie van dit nummer is na ruim 46 jaar (!!!) nog steeds niet uitgewerkt! Dit is de introductie naar de astronaut Major Tom, die nog vaker terug zou komen als persoon in Bowie's songs. Nu, in het nieuwe nummer Blackstar lijkt het te eindigen, maar vergeten is Bowie hem dus nooit.

2.Unwashed and Somewhat Slightly Dazed (6:11)
Track 2 zit er maar mooi mee, om de opvolger te zijn van Space oddity. Gelukkig blijft deze track ook recht overeind, en vecht het goed terug. Weer een mooie rustige opbouw die uitmondt in een slow rock nummer, met een heerlijk zingende Bowie. In de eerste 2 nummers van deze plaat heeft hij al laten horen waar hij vocaal toe in staat is. De mondharmonica op dit nummer is erg lekker!
Het nummer eindigt als een lekkere muzikale jam waar iedere aanwezige muzikant lekker los kan gaan.

3.Don't Sit Down (0:40)
Een kort grappig tussendoortje.....

4.Letter to Hermione (2:31)
Een mooie ballad op gitaar gedreven. Een nummer voor een verloren liefde lijkt het. Mooi nummer, kort maar krachtig.

5.Cygnet Committee (9:31)
Het langste nummer op de plaat maakt ook weer indruk. In het intro zingt Bowie redelijk hoog, en die stem is echt als drugs. Ik wil alleen maar meer horen, en het moet ook steeds harder. De man is een geweldenaar. Het nummer wordt muzikaal ook mooi opgebouwd, steeds meer instrumenten erbij.

6.Janine (3:21)
Bowie klinkt als Herman van Veen. De melodie doet me denken aan van Veen. Grappig, want als er 2 geen link hebben zijn deze het wel. Het is een aanstekelijk nummer wat extra leuk is omdat het geen ballad is, maar uptempo. Dat maakt het refrein een oorwurm. Of dit nou een liefdesverklaring is aan een onmogelijke liefde haal ik er niet helemaal uit. Het is in ieder geval een leuke opener van kant 2.

7.An Occasional Dream (2:55)
Een lief liedje, wat me doet denken aan een McCartney song. Dat komt door de fluit die wordt gebruikt in de song. Mooi om de 2 verschillende stemmen van Bowie te horen. Een zingt hoog, de ander laag op de achtergrond.

8.Wild Eyed Boy from Freecloud (4:47)
Het intro lijkt wat op Space Oddity, maar het orkest op de achtergrond geeft er al snel een andere wending aan. Bowie verteld een verhaal, maar het is vooral het orkest wat de aandacht trekt op dit nummer. Mooie toevoeging!

9.God Knows I'm Good (3:16)
Een zo goed als akoestisch nummer met een tekst over een dame die verkeerd doet, maar als excuus gebruikt dat Godf toch wel weet dat ze het allemaal goed bedoeld. Mooi gezongen door Bowie, maar het feit dat het nummer zo kaal is, maakt het voor mij net iets minder boeiend.

10.Memory of a Free Festival (7:08)
Het nummer begint als een verdrietige song. Dit komt door de gebruikte instrumenten. Het lijkt een harmonica, maar misschien is het ook wel gewoon een orgel. De manier waarop Bowie zingt voedt het verdrietige gevoel. Toch lijkt de tekst dit gevoel niet te voeden. Het 2e deel van de song geeft daar ook een andere draai aan, en maakt het nummer een stukje vrolijker. Het meezing deel geeft een gevoel van euforie. We're gonna have a party zingt Bowie ontelbare keren. Die belofte heeft hij in de loop der tijd natuurlijk volledig waargemaakt.

Ik heb er lang over gedaan om de oudere Bowie te leren kennen. Ik heb de man in de 80's ontdekt (met Let's dance) en dat is toch andere koek. Met terugwerkende kracht heb ik later toch zijn werk beluisterd, en ben het gaan waarderen. Zijn kracht om steeds anders te klinken, maakt het soms ook moeilijk om het in één keer te kunnen waarderen. Deze plaat heeft ook tijd nodig gehad om te groeien bij me, maar nu vind ik het een erg mooi album. Knap hoe de man toen, maar ook nu nog steeds weet te boeien, met zowel oude als nieuwe muziek.

avatar van Robertus
3,5
Het repertoire van Bowie in zijn geheel leren kennen is voor mij een soort levenswerk. Het allereerste wat ik ooit opzette was een singletje van mijn vader, Sound & Vision/A New Career In A New Town en, omdat ik in de jaren tachtig ben opgegroeid ben, zag ik als kind de clip van Tonight met Tina Turner regelmatig voorbijkomen. Niet lang daarna hoorde ik continu This Is Not America op de radio. Echter, Sound & Vision maakte echt grote indruk. Zelfs de B-kant draaide ik, zulke vreemde muziek had ik nog nooit gehoord, los van I Am The Walrus van The Beatles.

In mijn puberteit begon ik aan 's mans Berlijn periode (Low, het album van mijn favoriete nummertje Sound & Vision was werkelijk een openbaring) en vanaf daarna werkte ik chronologisch terug tot en met Ziggy en Hunky Dory, waarbij ik de jaren tachtig nog even oversloeg. Ondertussen kocht ik ook gewoon het werk wat in de nineties uitkwam, zoals 1.Outside, Earthling en Hours, vanaf toen volgde ik hem dus ook real time.

Sinds een paar jaar waag ik me ook aan zijn eightieswerk en zijn pré-Hunky Dory periode.

Van Space Oddity is niet alles helemaal onbekend. Het titelnummer kende ik natuurlijk al; het is een wereldhit en ik heb hem nota bene zelf ook gespeeld en gezongen, zo rond 2005. (niet onverdienstelijk overigens, al zeg ik het zelf. Mijn stem schijnt goed geschikt voor Bowie en Thom Yorke imitaties. Momenteel zing ik Heroes in een coverband, maar goed, weer on topic) Wild Eyed Boy From Freecloud, Janine en Memory Of A Free Festival kende ik al van Bowie At The Beeb. Al met al is deze plaat alsnog een redelijk feest van herkenning dus.

Aangezien lennon hierboven al een heel uitgebreid stuk over het album heeft geschreven, waar ik me ook nog eens vrijwel helemaal in kan vinden, laat ik dat even achterwege. Ik volsta te zeggen dat dit uiteraard nog niet de Bowie in topvorm is, maar wel een heel fijn album met een fijne, akoestische inslag. Ook opvallend inderdaad is de relative gelijkenis tussen deze Bowie periode en een aantal nummers van bijvoorbeeld Heathen en The Next Day. Ik bedoel met name de sound en de wat vervreemdende, licht melancholieke setting.

Wel een kleine opmerking over studioversies van deze nummers en hun equivalente live-versies van Bowie At The Beeb: Ook omwille van het geluid zijn de live-versies naar mijn mening net ietsje beter. Alle studio-albums van Bowie tot en met pakweg Diamond Dogs klinken eigenlijk best wel dunnetjes met heel veel hoge tonen. Ik heb met dit feit leren leven, maar als je dan Bowie At The Beeb hoort, zo ruimtelijk en levendig, dan krijgen sommige nummers net iets meer magie mee. Misschien tijd om die ook weer eens uit de kast te trekken en dat topic aan te vullen met veel te lange, lyrisch geschreven stukken.

avatar van Tony
3,0
lennon schreef:
Dat is nu natuurlijk makkelijk gezegd, maar de magie van dit nummer is na ruim 46 jaar (!!!) nog steeds niet uitgewerkt! Dit is de introductie naar de astronaut Major Tom, die nog vaker terug zou komen als persoon in Bowie's songs. Nu, in het nieuwe nummer Blackstar lijkt het te eindigen, maar vergeten is Bowie hem dus nooit.

Frank Zappa noemt dat conceptual continuity, almaar terugkerende thema's, personages, woordspelingen en verzinsels. Bowie maakt er niet zoveel gebruik van als Zappa, maar een zekere conceptual continuity kan ook Bowie niet ontzegd worden. Maakt zijn hele oeuvre alleen nog maar interessanter om helemaal door te spitten.

avatar van LucM
4,0
Momenteel neem ik het oeuvre van David Bowie naar aanleiding van zijn droevig overlijden nog eens door. Dit album in zijn beginperiode is nu wat ondergesneeuwd door zijn latere meesterwerken maar is toch al een blauwdruk van zijn kunnen. Opener Space Oddity is natuurlijk magistraal en tevens mijn favoriete Bowie-nummer maar het is zeker niet het enige sterke nummer hierop. Cygnet Committee is prima opgebouwd net als afsluiter Memory of a Free Festival en ook het orkestrale Wild Eyed Boy from Freecloud komt goed uit de verf. Daarnaast ook mooie, kleine akoestische liedjes als Letter to Hermione , An Occasional Dream en God Knows I'm Good. Hoewel misschien wat onevenwichtig album maar David Bowie bewijst reeds hier zijn veelzijdigheid en vocale kwaliteiten.

avatar van Alicia
4,0
Na de emotionele vrije val sta ik weer met beide benen op deze wereld. Je moet wel, want je wilt graag verder luisteren naar de Bowie platen die ooit zijn verschenen.

Space Oddity was mijn instap Bowie! Ik kan de uren niet (meer) tellen, dat ik samen met Major Tom uit het raam heb zitten staren. Het was ook zo'n fijn plekje, de cockpit van Major Tom! We droomden allebei van een avontuurlijker leven. Laat deze droom dan ook uit zijn uitgekomen. Dat is mooi.

Dit album valt nog het meest in de categorieën "herontdekken" en "herbeleven". Bij het herontdekken viel mij laatst op dat ik mij een aantal liedjes nog goed herinner, ondanks dat ik dit album nooit zelf gekocht heb. Daar had je in die tijd het geld niet voor. Je kocht alleen singletjes!

Space Oddity is daarom niet alleen het fantastische openingslied op dit album, het is tevens het startsein geweest van roerige tienerjaartjes met de bijbehorende "ups en downs". Van het meeleven van Major Tom als je weer eens in de put zat... tot en met het luidkeels meezingen en meeklappen op Memory of a Free Festival.

Ook al is dit album, ondanks het fenomenale Space Oddity en de mooie liedjes Letter to Hermione en Cygnet Committee (nog) niet de beste plaat van David Bowie, het is voor mij in ieder geval een fantastisch tijdsdocument!

avatar van Robertus
3,5
Ik ben er wel uit; de allergrootste parel van dit album is Memory Of A Free Festival!

Die tekst en voordracht in het begin van het nummer dat uiteindelijk culmineert in die immense chant op het einde...wauw. Daar is Hey Jude niets bij Psychedelisch meesterwerkje, die song.

avatar van Funky Bookie
4,0
Na het moeizame debuut laat Bowie hier horen wat ie echt in zijn mars heeft.
Space Oddity staat in mijn Bowie top 3, wat een juweeltje. Direct daarna gaan we op de bluestour wat mij uitstekend bevalt.
Het volgende hoogtepunt duurt 9 minuten: Cygnet Committee daarna wordt de plaat iets minder zonder heel zwak te worden. Het eind van de afsluiter lijkt een staaltje "luisteren naar The Beatles" te zijn.
De 2e Bowie is een hele fijne popplaat met 1 van zijn mooiste nummers ooit, maar het beste moet nog komen.

avatar van Sanderzzz
3,5
geplaatst:
Het album begint met een zeer mooie opener. Space Oddity blijft toch wel een regelrechte klassieker met dat aftellen, die twee stemmen en die psychedelische geluidjes erbij, net of je echt in de ruimte zit.
Zelfs het tweede nummer, Unwashed And Somewhat Slightly Dazed vind ik lekker uit de pan swingen en qua melodie echt lekker klinken. Beetje Bob Dylan-achtig met wat meer rockgehalte.

Letter To Hermione is niet echt een pak minder mede omdat het niet lang duurt maar van alle trage nummers vind ik het samen met Occasional Dream de minste van de plaat. Occasional heeft dan wel nog die prettige intro. Cygnet Committee is mooi, duurt wat lang maar toch wel mijn derde favoriet op de plaat na de eerste twee nummers. Dit nummer lijkt het meeste op de gigantisch goede opener maar kan, net als alle rest van de nummers, het niveau jammer genoeg niet halen.

Janine is dan weer simpel, rockt lekker weg en is eigenlijk niet slecht. Wild Eyes Boy From Freecloud is te vertellend en springt qua melodie wat van de hak op de tak. God Knows Im Good is zeker dik ok maar ik blijf als luisteraar nu wat op mijn honger zitten. Gelukkig is er dan het laatste nummer dat weer wat anders is op een goede manier. Aanstekelijk einde na een wat Day In The Life achtige intermezzo.

Deze plaat blijft goed maar zet ik niet vaak op omdat het de spanning wat mist die andere Bowie platen wel hebben. Verre van de slechtste hoor maar ook verre van de beste. 3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 23:50 uur

geplaatst: vandaag om 23:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.