David Bowie - Black Tie White Noise (1993)

vind ik toch wel bowie's zwakste , wat een kutplaat

Grappig genoeg was het nummer Jump They Say mijn eerste kennismaking met Bowie. Tonight, de hit met Tina Turner, kende ik ook wel, maar dat was voor mij een van de vele top40 deuntjes. Jump They Say vond ik heel goed en in die tijd was ik me er ook van bewust dat Bowie een groot artiest was. Ik vind dat ook nog steeds een geweldig nummer. De rest van het album heb ik nooit gehoord. Albumsgewijs ben ik gestopt bij Outside.

Ik vind de plaat lang zo slecht niet hoor. Zijn beste is het zeker niet, maar er staan heel wat goede dingen op, zoals "Don't Let Me Down And Down", "The Wedding Song" (Bowie was toen pas getrouwd met model Iman), "Black Tie White Noise" en "Jump They Say"...

De bonustracks zijn verwaasloosbaar...

Ik heb er net naar geluisterd en ga dat voorlopig niet meer doen. Ik houd wel van Bowie's muziek, maar dit album heeft heel erg weinig te bieden. Een hoogtepunt kan ik er in ieder geval niet uit halen. Gelukkig is David Bowie met Reality en vooral Heathen weer op het goede muzikale spoor gekomen.

Dat Bowie met REALITY en HEATHEN terug schitterende ontwapenende uitmuntende muziek maatk, dat staat buiten kijf

Zwakke Bowie plaat uit 1993. De hit Jump They Say vind ik heerlijk maar deze single zakt het album in elkaar..

Jump They Say is inderdaad een erg lekker nummer met een typische (dus weirde) Bowie clip.
De rest van dit album ken ik nog niet goed genoeg om een stem uit te brengen.

geen superplaat (zoals we gewoon zijn van de man)
heb deze cd toevallig ooit eens te pakken gekregen en toen grijsgedraait... ik vind het best wel een sexy album eigenlijk.

Hm, ik heb deze plaat nooit echt iets gevonden. Sowieso valt zijn latere werk me wat tegen. Het is dat die man een geweldige stem heeft, waardoor het toch nog aardig is om naar te luisteren.

Ik vind dit de plaat van de standing up, de comeback van Bowie. Dit is nog geen grootste plaat, maar je hoort dat de Chameleon van de pop stilaan uit een diep dal kruipt en terugvecht.
Dàt zal later met nog meer overtuiging gebeuren op platen als Heathen, Reality en Hours.

Jump They say is een aanstekende en goede single, Pallas Athena laat een prima saxspelende Bowie horen, The Wedding en The Wedding Song zijn toch mooie stukken, zoals ik al zei, een erg goede plaat is dit nog niet, maar Bowie kruipt hier stilaan uit zijn muzikale impasse die begon met Tonight, nog verschrikkelijker werd met Never Let Me Down...

Hier gaf Bowie zijn fans terug terechte hoop op veel beter;

Mijn oordeel is hier 3.5 ster ***1/2

Voor mij begon dat al wel met Tin Machine.

Ken deze plaat nog niet, maar Jump They Say en het tielnummer zijn wel leuke singles.

kaztor, deze plaat is echt wel aan te raden, je voelt hier duidelijk dat Bowie nieuwe paden wil bewandelen, hij zoekt nog wat, zoekt nieuwe invalswegen om originele muziek te maken, en het geheel is redelijk geslaagd te noemen.
Ik kom hier even terug omdat ik de dvd van dit project nu zit te bekijken, leuk overigens, die dvd versie.

Lang geen slechte plaat, hier kruipt Bowie echt uit zijn muzikale impasse die begon NA Let's Dance en zo stilaan met Tin Machine opgelost raakte;

Puik plaatje, maar dat zei ik al, doch er zouden nog veel sterkere albums volgen.
Bowie was back!

enkel jump they say en the wedding zijn goed, de rest varieerd van slecht tot middelmatig.

@ EVANSHEWSON:
Hmmm... Nouja, afgaande op de kwaliteit van Outside staat deze inmiddels wel zo'n beetje bovenaan de ranglijst bij 'eerst aan te schaffen Bowie-plaat' (buiten de 90's-00's box om dan, voor m'n vriendin en eigenlijk ook een beetje mij ).
Wel een beetje jammer dat het alleen te krijgen is als dure digi-pack, maar ik moet CDWOW maar eens checken tegen die tijd.

Is dat Buddah Of Suburbia ook nog wat? (zelfde tijd)

Dit album weet nergens te imponeren en blijft ook niet hangen.
Voor mij duidelijk dat Bowie creatief gezien nog steeds niet uit het dal was gekropen.
Black Tie White Noise is er dan vooral eentje die ik gehoord moest hebben omdat het Bowie is en ik het plaatje graag compleet zie..... in andere gevallen had ik het niet eens helemaal uitgezeten denk ik wegens iets te weinig boeiend.

vind dit echt wel een goede plaat maar begrijp ook de kritiek erop. toch een van de meest beluisterde bowieplaten van mij.

Er staan wat nummers op die ergens blijven hangen, ''Jump they say'' is zo eentje, ''the wedding '' en de titel track zijn ook verre van slecht maar voor de rest is het beetje een dubbel gevoel dat ik heb bij dit album, niet slecht maar ook niet behoorend tot mijn favorieten

gewoon lekker album, niks meer, maar zeker ook niet minder

Echt een album met de sound van de jaren negentig, die drumritmes zijn hier en daar toch wel een storend element en verpesten de structuur van het nummer.
Maar toch, er valt genoeg te genieten met een tijd en wijle energieke Bowie. Op deze zwarte das, is er een prominente rol weggelegt voor de sax en de trompet en dat levert mooie momenten op. Daarnaast is Nile Rodgers met zijn typische basgeluid in het begin van het album, op een heerlijke wijze aanwezig. Met ook een cameorol voor Mick Ronson die ook een riedeltje meespeelt.
Het album begint met The Wedding, dat mij wel doet denken aan Freedom van George Michael.
Met You've been Around, Black Tie White Noise komen prima nummers voorbij en met Jump They Say is Bowie lekker aan het experimenteren. Nite Flights mag er ook zijn, alsook het naar Enigma ruikende Pallas Athena. Covers kan Bowie zich beter maar niet aan wagen. Dit is m.i al eerder verkeerd uitgevallen met een pijnlijke God only Knows en ook dit moderne I Feel Free ontbeert het aan muzikaal charisma. Miracle Goodnight blijkt niet te kunnen boeien en het slappe Candy Dulfer achtige Looking for Lester is een lange zit.
Met Don't let me Down & Down en het gospelachtige I Know it's Gonna Happen Someday, slaat de balans toch nog uit naar boven.
De alternate mix van Jump en de wat slappe Lucy hebben idd. geen toegevoegde waarde. Met The Wedding Song had het afgelopen mogen zijn en dat zou voldoende zijn.
Edoch het is geen ***plaat wat mij betreft, een hoogvlieger ook niet. Maar wel eentje die de prikkels had van de weg terug, van een creatief dal.

En dan te bedenken dat I know it's gonna happen" een Morrissey cover is, en ik deze uitvoering behoorlijk tenenkrommend vind.

Van Morrissey heb ik alleen het album Ringleader of the Tormentors en een verzameling van The Smiths. Ws. doe ik die beste man daarmee veel te kort. De covers van Bowie zijn meestal een schim van het origineel. Dus aangezien ik I know it's gonna happen, okee vind, zal die van Morrissey helemaal top moeten wezen.
Zal um us opzoeken op internet.


...inmiddels gedaan. Heb de live versie gezien van Morrissey..die vind ik ook mooi.
Blijkbaar had Bowie dit nummer gekozen van Morrissey als een cadootje en heeft Bowie het in de stijl van Ziggy gezongen, omdat hij die periode zo goed vond en was hij onder de indruk van dat gebaar..maar of dat idd. zo is.

Ik vind dat dit album slecht oud is geworden. Toen ik het kocht in 1993 klonk het eigentijds en was het weer leuk om Bowie weer popmuziek te horen maken na een paar jaar Tin Machine. Jammer genoeg was de kwaliteit van veel nummers niet echt fantastisch, met een paar prima uitzonderingen en klinkt de productie nu bijzonder gedateerd. En dat terwijl het destijds sterk bekritiseerde (niet door mij!) Tin Machine tijdlozer is gebleken.

Vocaal is BTWN wel erg sterk en de rerelease met extra CD met voornamelijk remixen en DVD met interview en playbackversies van de nummers is een mooi compleet document van een overgangsperiode van Bowie.

Opnieuw een 'zoekende' Bowie op deze plaat, en dat levert zoals wel vaker een aantal heel knappe zaken op en wat minder geslaagde probeersels.

You've been around is na de mooie maar snel vergeten instrumentale opener een energieke punch. De cover van I Feel Free is maar half geslaagd, maar Black Tie, White Noise is ondanks de melige tekst muzikaal toch erg genietbaar. Jump They Say is een van de beste nummers van Bowie uit de jaren '90: maffe teksten, geweldige zang, mooie finale en in zijn geheel erg origineel.

Na het toch wel sterke geheel van de eerste vijf songs, wordt het wat wisselvalliger. De cover van Nite Flights is best wel nog geslaagd, maar van Pallas Athena weet ik nog altijd niet goed wat denken. Hier hoor je wel al duidelijk de sound van Bowie in het midden van de jaren 90. Miracle Goodnight is een half uitgewerkt ideetje dan toch wel snel verveelt, en Don't let me down & down & down is wat mij betreft het dieptepunt van de plaat.

Daarna wordt het opnieuw beter: Looking For Lester is toch wel onderhoudend, al blijft het niet hangen. De cover van I Know it's gonna happen someday is een stuk minder subtiel dan het origineel (om het zacht uit te drukken), maar ik vind dat Bowie wel weg geraakt met deze bombastische song - al zal het niet naar iedereens smaak zijn. Afsluiter The wedding songs ligt in de lijn van de opener, maar de zang maakt het voor mij meer geslaagd.

Wisselvallig dus, en met een sound die erg 'early nineties' is (een geluid dat intussen helemaal terug is), maar wel interessant en onderhoudend.

Real Cool World vond ik destijds (en nu nog) een geweldige single. Jammer dat dat daarna niet op dit album is verschenen...

Na een mindere periode is Black Tie White Noise het begin van de heropstanding van David Bowie, al haalt hij nog niet zijn vroegere peil.
David Bowie klinkt hier toch wat meer gedreven en energieker, de arrangementen zijn wat avontuurlijker met een eigentijdse productie die niet te gedateerd klinkt. Zijn stem klinkt goed en er is ook een belangrijke rol weggelegd voor zijn sax.
Al slaat David Bowie hier en daar nog de bal mis zoals de Morrissey-cover I Know It's Gonna Happen Someday dat wat te bombastisch klinkt en de Alternate Mix van Jump They Say is louter bladvulling.

Dit album pas nergens tussen. Hij had de verschrikkelijke jaren '80 commercieziekte overleefd en was min of meer teruggekomen met de band Tin Machine. Voor zijn solocarriere wordt Outside gezien als zijn comeback (en terecht). Dit album valt er precies tussen, en er is dan ook niet bepaald een label op te plakken. Een niemendalletje dit. Toch staat hier prima Bowie muziek op. Hij is goed bij stem (o wat komt hij laag bij I Feel Free), en de (meeste) nummers klinken prima. Maar God wat heb ik een hekel aan de titeltrack! Met die Al B Sure erbij, gatsie! De andere singles bevallen mij wel. Jump They Say is mijn favoriet van het album, en het ietwat eentonige Miracle Goodnight heeft iets heel aparts wat ik heel prettig vind, hoewel ik dat gevoel niet helemaal kan plaatsen. Verder is The Wedding Song nog wel benoemswaardig. Zeer degelijke plaat, leuk voor de Bowie fan, te verwaarlozen voor de rest.

Net per post binnen gekomen. Eerste indruk: Positief en in ieder geval een stuk beter dan voorganger TMII.

Wat is die TMII?

Tin Machine II.

Dit is veel beter. De saxofonen (o.a. ook van naamgenoot Lester) zijn een absolute aanwinst en het jazzy gehalte bevalt me zeer. Daarnaast vind ik het niet, zoals eerder aangegeven, gedateerd klinken. Het is duidelijk dat Bowie geïnspireerd werkt aan een come-back. Helaas bleek het een valse start: Het was de eerste release op het Savage-label en meteen ook de laatste; Het ging na 4 maanden failliet. Daarna is het tijdelijk uitgegeven maar de animo was er niet meer. Best jammer, want de singles vind ik geweldig. Het album heeft ook een zomerse 'feel'. De instrumentale stukken klinken alsof je op een warme zomeravond in een cabrio door een door neon-verlichting en zonsondergang versierde stad cruised met je geliefde naast je. Dit vind ik artistiek gezien een geslaagde onderneming.

Semi-opvolger Buddah Of Suburbia is dan weer een mooie overgang tussen dit album en 1.Outside.

De sax doet David Bowie toch zelf? Ik dacht dat Lester Bowie de trompetist was...