David Bowie - Black Tie White Noise (1993)

muzikaal doet het me af en toe denken aan Toto. Bijvoorbeeld in I know it's gonna happen someday. Voor het overige is dit een ontzettend kind van zijn tijd. Met name qua drumgeluid.

Onbegrijpelijk dat deze zo laag wordt gewaardeerd, terwijl Blackstar een gigantisch gemiddelde heeft. Qua sound en instrumentatie vind ik ze toch wel in elkaars verlengde liggen.

Stijn_Slayer. Ik snap waarom je zegt dat dit album in het verlengde ligt van Blackstar: danceritmes gecombineerd met jazzy saxofoonspel. Desondanks heeft de muziek op Black Tie,White Noise een sneller tempo .Ook vind ik de muziek een stuk gelikter en minder bezwerend. Desalniettemin is dit een redelijk ondergewaardeerd album van Bowie. Er staan toch een aantal verdomd mooie nummers op deze plaat!.

Ook ik begrijp die link. Heb in mijn review over Blackstar ook dit album genoemd.

Eens met bovenstaande zeker geen slecht album maar qua productie misschien net iets te gelikt om t een heel goed album te maken. Maar draai deze zeer regelmatig ook na al die jaren nog

Me words exactly. Heb deze gisteravond ook weer even gedraaid. Redelijk album, maar haalt het niet bij Blackstar.

Ik heb af en toe " Bowie-dagen" en vandaag kwam deze voorbij. Natuurlijk heeft hij betere platen gemaakt, maar deze verdient toch minstens een (ruime?) voldoende in mijn ogen. Vandaar de stem.

Er kwam weer wat bezieling terug bij Bowie, maar groots is het nog niet over de hele plaat heen. Hier en daar mooie flarden van jazzy pop en ritmische songs met prominente bassen. Beetje richting zoeken nog. Maar de weg terug was ingezet.

Afgelopen weken ben ik wat voor mij nog onbekende Bowie albums aan het luisteren.
Ik zal wel raar zijn, maar ik vind 2 van Bowie's 3 minst gewaardeerde albums erg goed te pruimen. Eerst al Tonight, en nu ook Black Tie White Noise. Sterker nog, ik vind ze veel leuker dan het rijtje Diamond dogs, Lodger, Hours, Heathen en zelfs Heroes. Ja, ik durf..

Oké, de ritmes en sommige geluidseffecten zijn gedateerd, en Pallas Athena kan echt niet vind ik, maar de vele blazers, maar ook de wat soulfullere songs klinken mij juist erg lekker in de oren i.t.t. de de wat alternatieve rock sound (en ook zeker zangstijl) die Bowie op bovengenoemde genoemde albums laat horen.
Begrijp me niet verkeerd, voor mij komt dit ook een eind na de grote klassiekers als (Hunky Dory, Ziggy, Aladdin Sane, Young Americans, Station to Station, Low en Black star), maar voor een leuk bedragje wil ik de cd wel toevoegen aan de collectie. Ik heb ik het idee dat de meesten Bowie toch het liefst in de rock hoekje hadden gehouden (als het Hot space syndroom van de Queen liefhebbers?) Maar ik vind de grote stijlverschillen tussen de platen typisch Bowie, erg knap en heel verfrissend.

Dat was voor mij persoonlijk één van zijn sterkste punten, dat jij deze leuker vind dan het jou genoemde rijtje zijnde Diamond dogs, Lodger, Hours, Heathen en Heroes is toch fantastisch ? Ieder het zijne

Het Looking for Lester is voor mij het favoriete nummer op deze

Ja, dat is ook zo.
Outside is de laatste trouwens die ik nog moet luisteren. Dat album heeft ook een sound die me erg bevalt, maar het is ook een plaat die ik net iets vaker moet horen (dat kan een groot pluspunt zijn, ik weet het nog niet). Weer heel anders dan Black Tie, maar de overeenkomst is het ontbreken aan het de theatrale (vaak wat dwars gezongen) glam rock, of hoe ik dat ook moet noemen.
Ik denk dat ik daar de meeste moeite heb bij een aantal door velen geroemde platen.

Minneapolis zegt:Dat vind ik ook een (na verloop van tijd) wat overgewaardeerde plaat. Dat zwaarmoedige paste wel bij die tijd en zeker in combinatie met die plaats, maar doet mij nu nog maar zelden naar die plaat grijpen. Van deze plaat vind ik vooral de covers "I Know It's Gonna Happen Someday" en 'Nite flights' erg goed, alsmede de single 'Jump they say'. De bezieling was hier overtuigend aan het terugkeren. Ook interessant (en heel wat behaaglijker dan de instrumentale stukken van "Heroes") is de instrumental 'Looking for Lester". Hoewel Bowie het eens ambieerde is hier duidelijk te horen waarom hij geen Jazzman werd als Lester Bowie (maar een arty soort bluesman). Zodra zijn sax van de trompet van Lester overpakt doen nadrukkelijk de 'blue notes' hun intrede.

Tof dat de late Walker Brothers Scott Walker invloed zich niet alleen laat horen in de cover van Nite Flights maar bijvoorbeeld ook het opzwepende You've Been Around dat bijna in het verlengde ligt van dit nummer, zowel muzikaal als qua tekst. Ook altijd een zwak gehad voor het zeer smaakvolle Don't Let Me Down & Down. Een lekker album.

?

You've Been Around overigens op YouTube te vinden met een zeer funky videoclip.

Als de erven van Marvin Gaye er ook maar iets mee van doen hadden gehad hadden ze er waarschijnlijk een zaak van gemaakt.

Maak zelf geen muziek, of in ieder geval niets dat iemand ooit hoort en zelfs ik schijt peentjes voor ze.

Wat als ze me toch kunnen horen, en ze dan iets menen te horen.

Liggen altijd op de loer zulke.

Werken voor je centen gvd.

Eén van de mindere Bowie platen. Het klinkt allemaal wat geforceerd en ik kan er ook na een aantal luisterbeurten nog niet zoveel mee. Nipte voldoende omdat ik het verlangen van Bowie om zich te ontwikkelen erg kan waarderen.

'Nadat hij vriend en vijand verraste met het geniale gitaargeweld en de pure hardrock van Tin Machine, een samenwerking met Tony Sales, Hunt Sales en Reeves Gabrels, en zo de brug maakte van de jaren ’80 naar de jaren ’90, besloot David Bowie om het opnieuw over een andere boeg te gooien. In 1993 werden de luide gitaren ingeruild voor zwoele jazz-vibes, lounge, gitzwarte soul en withete funk, vertolkt door een uitmuntend zingende en saxofoon spelende David, ondersteund door diepe bassen, piekfijne percussie, subtiel gitaarwerk van Nile Rodgers en met Lester Bowie (geen familie) op trompet.'

Mijn 'ode' aan deze prachtige plaat, lees je hier:
DAVID BOWIE – Black Tie, White Noise (EMI) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

Lester bowie geen familie....moest ik even om lachen.... David Jones.... maar het staat wel leuk...

Hoog tijd dat deze een reissue op vinyl krijgt.

Zo leuk was het niet, tenzij obv wrang toeval: er had een familiekwaal in het spel kunnen zijn - want, helaas is jazztrompettist Lester Bowie David zo'n 17 jaar voorgegaan door dezelfde ziekte.

Benieuwd of deze ook in de nog te verschijnen boxen zal zitten - een evt lp-release (alleen) zou wel een optie (kunnen) zijn

En nu deze er eindelijk is, ben ik daar ook zeer blij mee. Net als een aantal geleden ben ik nog steeds goed te spreken over deze plaat. Zo slecht was het allemaal niet. Op deze nieuwe vinyl klink het allemaal nog net zo goed ! Fijne heruitgave!

Ook ik ben goed te spreken over deze plaat, maar heb gezien de wel heel lage score hier mijn cijfer juist naar boven afgerond.

Dat nieuwe vinyl uit David Bowie - Brilliant Adventure [1992-2001] (2021) - MusicMeter.nl klinkt inderdaad erg goed. Grappig detail dat de eerste LP in een zwarte en de tweede in een witte binnenhoes zit.

Ja, dat was mij ook opgevallen. Leuk inderdaad.

Kabbelende Bowie plaat. De spanning zit in de elektronica, maar dat zal wel nooit mijn smaak worden. Ik veer eigenlijk alleen op zodra de saxofoon even naar voren komt. Beste song is wat mij betreft I Know It's Gonna Happen Someday.
Nee, 90s Bowie en ik zijn nog geen vrienden geworden.

Die laatste zin, mijn waerde, is een veel te categorische uitspraak die niet houdbaar zal blijken te zijn. Na deze volgen in de jaren '90 nog 3 albums, waaronder het fijne 'SF'-epos 1.Outside. En zelf vind ik Earthling ook niet te versmaden, en Hours een goede 'after-burner'. Tenzij het een prerogatief van "een crew-lid" is om "voor de beurt te spreken".

De toevoeging 'nog' doet impliceren dat de relatie allicht nog kan groeien. Maar tot dusver heeft hij mij nog niet weten te raken, waar eerder en later werk dat wel deed. In 1.Outside hoor ik wel de kwaliteit maar is geen favoriet, Earthling word ik alleen maar heel nerveus van.
Als crewlid behoud ik het recht om de platen in tegengestelde chronologie te beluisteren, vandaar mijn voorzichtige conclusie bij de eerste 90s output

Bowie's muzikale loopbaan heeft zich gekenmerkt door een voortdurende honger naar vernieuwing.
Niet dat hij niet mee ging in lopende trends en muziekstromen, hij stond bij de oude garde bekend als de perfecte jatter. Maar onder het motto beter goed geleend dan slecht geleerd, heeft hij altijd op iedere nieuwe muzikale ontwikkeling zelf zijn signature goed achter weten te laten.

Zijn start werd bepaald door soft rock en singer songwriter-achtig materiaal, (David Bowie, Space Oditty) waarna al snel de rock (The man who sold the world)) om de hoek kwam, gevolgd door een rustig stapje terug (Hunky Dory) om daarna voluit te gaan in de Glamrock (Ziggy Stardust and the Spiders from Mars en Aladin Sane), een rock-achtig cover album met zijn favorieten uit de sixties (Pin Ups ) en zijn -in mijn ogen- magnum opus van de zeventiger jaren (Diamond Dogs), een enerverend album dat niet in een stijl is te omschrijven. Daarna had Bowie wel even genoeg van de Rockinvloeden en toog naar de USA om zich volledig onder te dompelen in white soul en funky music, Hij paste zijn looks aan, weg met de bliksemschicht en welkom nieuwe blonde soul-coupe, hij werd een gezien gast in de Hippe SoulTrain en snoof zich bijna volledig de hoek om (wie hem in de five years doc. ziet, een vel over been persoon achter in een limousine).
Hij verraste de muziek wereld met twee vooruitstrevende albums Young Americans, met gastbijdragen van vriend John Lennon en later in '76 het meesterwerk Station to Station. Die albums brachten de fenomenale singles Fame en Golden Years voort. Op deze manier groeide Bowie's schare wederom.

Hij realiseerde zich dat hij zich moest bekommeren om zijn gezondheid en stond weer op een tweesprong in zijn muzikale loopbaan, tijd voor een chance of scenery, producer en voor nieuwe muziek. Berlijn werd de nieuwe uitvalsbasis en Eno werd ingevlogen om de nieuwe muzikale bloedstroom van een uitgelezen productie te voorzien. (Visconti verdween voor een tijdje achter de coulissen)
Na eerst nog met zijn "oude" look de film The man who fell to earth te hebben opgenomen, kwam Bowie terug in Europa voor langere tijd. De Berlijn trilogy werd opgenomen, Low, Heroes en `Lodger) alhoewel dit niet helemaal correct is, aangezien Lodger in Zwitserland werd opgenomen.
Deze hele periode markeerde een nieuw Bowie tijdperk met Heroes als onbetwist meesterwerk. De single staat bij veel mensen synoniem voor wat Bowie in die tijd uitstraalde, de geëngageerde popmusicus.

Bowie begon de jaren tachtig spannend met het onvolprezen Scarry Monsters and SuperCreeps, ook dit was weer een vooruitstrevend album welk het nodige vroeg van zijn followers, Robert Fripp domineerde op een aantal tacks, dit album bracht ook de bijzondere single Ashes to Ashes waarin Bowie refereerde naar Major Tom en een van zijn grootste hits zou worden.

Na enkele jaren bezinning koos Bowie weer voor een volledige nieuwe invalshoek, met Let's Dance veroverde hij de wereld met toegankelijke "mainstream" pop die toch ook nu weer zijn eigen signature droeg. De eerste grote Stadium tours over de hele wereld bleken zeer succesvol. De opvolger werd het vaak verguisde Tonight -terwijl ik dat persoonlijk niet vind onderdoen voor Let's dance-, Bowie werd door vele muziek critici afgeschreven. Weer enkele jaren rust en Bowie kwam enthousiast en gedreven uit de startblokken met Never let me Down, dat werd opgehangen aan de Glass spider tour (een van de tracks op het album) Bowie had zichzelf weer opnieuw uitgevonden met een crossover van de Ziggy periode, de mainstream pop en de muziek die in dat tijdsgewricht en voque was. De tour was redelijk succesvol, een volgepropt podium met veel dansers en Bowie die op een stoel naar beneden werd gelaten in het intro. Creatief gezien werd het als ondermaats beschouwd. Later zou Bowie ook zelf zeggen dat dit een van zijn minst geslaagd albums was, in 2018 werd een volledig nieuw opgenomen versie toegevoegd aan de vierde Bowie era box Loving the Alien.

Wederom een bezinningsperiode en in 89 kwam Bowie terug als "Bandlid" ja ja van Tin Machine, met een muzikale koers die weer volledig afweek van al het voorgaande werk. Grunge, garagerock en wat dies meer zei lag hieraan ten grondslag. Persoonlijk kon het mij in die tijd beslist niet boeien. ik was zelf voor het eerst in 20 jaar teleurgesteld in zijn muziek keuze en ontwikkeling ( het is late volledig goed gekomen bij Hours en Heathen). Voor de liefhebbers van de soort, bleek het een buitenkans, maar een doorslaand succes werd het zeker niet. Na twee studio albums - en een live album stierf Tin Machine een zachte dood.

Bowie werd verliefd op Iman en ging terug naar de tekentafel, tijd om weer een stap terug te doen in zijn eigen loopbaan en zich weer te richten op funky en dance muziek met een vleugje Rock' Roll.
Dat kwam allemaal samen op Black Tie White Noise. een album met een volstrekt andere muzikale inhoud als al zijn voorgaande werk. Het opent met wedding bells en sluit af met de Wedding song. Daartussenin een scala aan stijlen, veel met blazers en funky invloeden, wat ook logisch is met Nile Rodgers als producer en Lester Bowie spelend op zijn trompet. In I feel free wordt Bowie kort herenigd met Mick Ronson, de gitarist van The Spiders from Mars, die op dat moment al zwaar ziek is, Niet lang na het uitkomen VAB BTWN is hij overleden. Opvallend is de single Jump They say, een uptempo song waarvan de tekst deels refereert naar de suicide van Bowie's broer Terry in 1985 en deels naar Bowie's sprongen in het onbekende.
Een ander hoogtepunt voor mij is Niteflights een Bowie bewerking van het Scott Walker nummer. Een zanger die hij erg bewonderde. Ook -bijna- instrumenten stukken op dit album, maar onvergelijkbaar met de zware synthesizer-partijen op Low en Heroes. Hier dance invloeden in het swingende Pallas Athena.

Het album werd verdeeld ontvangen, sommigen haalden opgelucht adem (ik) en andere vonden het door de dance invloeden te mainstream.
Toch blijkt na twintig jaar het album nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Menigeen heeft naar de vinyl versie uitgekeken en ik lees zelfs hier en daar een "opwaardering'.
Ik heb het album heel regelmatig nog gedraaid, het is zeker niet mijn Bowie-favoriet maar het zweeft ook zeker niet in de onderste regionen. Een volwassen, opgewekt en gedegen werkstuk dat goed overeind is gebleven in Bowies muziekgeschiedenis.

De maestro zelf ging zich weer bezinnen en verdiepen en kwam - na het "tussendoortje" de soundtrack voor The Bhuda of Suburbia- in 1995 met 1.Outside (The Nathan Adler Diaries: A Hyper Cycle) een lang en ingenieus album, dat door velen (waaronder ikzelf) pas veel later op waarde werd geschat.

Ach, de echte hagiografie en biografie-parafrasering laat ik over aan anderen. Kijkend naar het werk van Bowie, afgezet tegen de tijdslijn, kan je daarin regelmatig een sinusoïde zien - ook voor mij zit dit abum niet echt aan de bovenzijde daarvan. Maar Bowie is niet Bowie als ie niet op een - imo - matig album toch een joekel/kneiter van een track plaatst: op Lodger (79) was dat bijv Look Back in Anger - kijk maar eens naar Bowie live in Goarshausen (Loreley) '96 - en op dit album is dat Jump They Say

Bij Bowie loont het ook de moeite om je draaierikken te laten bepalen door je stemming/het tijdstip/eventueel gezelschap. Zo loont Ziggy eerder de moeite met een mede-OL en is Blackstar meer voor avondlijke solitaire beluistering, imo dan wel

nog een aanvulling op mijn bovenstaande recensie:

De geremasterde uitvoering van Black Tie White Noise, klinkt frisser en helderder dan het origineel, waarvan acte...

Voor mij het dieptepunt in Bowie zijn oeuvre.

Dit soort albums en ook zijn albums uit de 80s en een Hours bv maakt Bowie naast zijn 60s en 70s werk zo'n leuke artiest

Heb Bowie altijd enorm bewonderd om zijn veelzijdigheid.
Met een plaat als Earthling kwam hij er bij mij wel mee weg, maar dit is toch echt een mispeer voor mij.