Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)
mijn stem
225 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: CBS
-
The Hellion (0:42)
-
Electric Eye (3:39)
-
Riding on the Wind (3:10)
-
Bloodstone (3:53)
-
(Take These) Chains (3:07)
-
Pain and Pleasure (4:15)
-
Screaming for Vengeance (4:43)
-
You've Got Another Thing Coming (5:10)
-
Fever (5:21)
-
Devil's Child (4:50)
-
Electric Eye [Live] * (4:24)
-
Riding on the Wind [Live] * (3:09)
-
You've Got Another Thing Coming [Live] * (7:17)
-
Screaming for Vengeance [Live] * (4:44)
-
Devil's Child [Live] * (4:59)
-
Prisoner of Your Eyes * (7:10)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
38:50
(1:10:33)
2
geplaatst: 10 december 2024, 07:50 uur
goldendream schreef:
Neem het titelnummer 'Screaming For Vengeance': dat is loeien en schreeuwen om te loeien en schreeuwen. Beetje dimmen, denk ik dan. Less is more.
Neem het titelnummer 'Screaming For Vengeance': dat is loeien en schreeuwen om te loeien en schreeuwen. Beetje dimmen, denk ik dan. Less is more.
Natuurlijk valt over smaak te twisten. Zelden zo oneens geweest met een opmerking.
2
geplaatst: 19 februari, 09:56 uur
Na het matige, meer commerciele, Point of Entry slaat Priest gelukkig weer letterlijk en figuurlijk hard terug met deze uitstekende "Screaming for Vengeance." Alleen al die opener "The Hellion" met daaropvolgend "Electric Eye"... geweldig. Toen ik deze plaat voor de eerste keer hoorde was ik opgelucht dat de lijn van Point of Entry niet verder werd doorgetrokken, maar dat ze als het ware terugkeerden naar de Priest uit de dagen van het sublieme "Unleashed in the East". Zo sterk als op dat live album vind ik deze plaat dan net weer niet...maar het komt aardig in de buurt. "Bloodstone" is een kraker die je luidkeels doet meebrullen in je auto met het raam open en 130 op de snelweg. Heerlijk nummer !
Het titelnummer en "You've got another thing coming" zijn andere favorieten.
De overige nummers vind ik iets minder, maar nog altijd heel redelijk, met "Riding on the Wind" dan als een soort "best of the rest." Al met al een van de betere Priest-platen.
Het titelnummer en "You've got another thing coming" zijn andere favorieten.
De overige nummers vind ik iets minder, maar nog altijd heel redelijk, met "Riding on the Wind" dan als een soort "best of the rest." Al met al een van de betere Priest-platen.
1
geplaatst: 9 maart, 17:37 uur
RonaldjK schreef:
Met voorganger Point of Entry kon ik helemaal niks, maar Judas Priest revancheerde zich in de zomer van 1982 met Screaming for Vengeance, dat perfect paste in de New wave of British heavy metal. Over de hele linie bovendien consistenter dan British Steel, dat twee jaar eerder verscheen.
De A-kant beviel het beste, met het monumentale The Hellion als binnenkomer, gevolgd door het snelle Electric Eye. De stem van Rob Halford is hier sterk getimed: hij begint laag en dreigend, om vervolgens in kracht te groeien: heel effectief. Het gitaarduel in Riding on the Wind was eveneens van klasse, waarbij Halford zijn hoge registers inzet.
Blood Stone is net iets minder maar nog altijd fraai, waarna (Take These) Chains klein begint om vervolgens in een heerlijk uptempo deel terecht te komen met bovendien een sterke melodie. Pain and Pleasure sluit de A-kant wat saai af.
De B-kant start niet onverwacht maar wel lekker met het snelle titellied, dat mag er zijn met z’n snelle riffs. Dan de single You’ve Got another Thing Coming, die uiteraard in Nederland niets deed maar niet onaardig was. Met de laatste twee nummers van de plaat kon ik niet zoveel.
Zeven sterke nummers en drie mindere, dat is een aardige score. Ik miste de monotonie van Rapid Fire en Steeler van British Steel, maar waar dat album op andere plaatsen te feestachtig en meezingerig is, komen we dat hier niet tegen.
Op streaming staat de speciale editie uit 2012, met daarop enkele opnamen van de tournee waarmee de groep definitief de Verenigde Staten veroverde, zoals gelijktijdig ook Scorpions en Iron Maiden lukte. Studionummer Prisoner of your Eyes is een prima bonusslot, een powerballad met heerlijk gierende gitaarsolo.
Opvallend toch dat het in Amerika niet lukte met Point of Entry, nochtans nadrukkelijk voor die markt geschreven en in dezelfde studio met dezelfde producer opgenomen. Screaming is echter qua energie en composities veel overtuigender: voor mij klinkt Judas Priest hier op z’n best, namelijk zoals tv-typetje Vyvyan Basterd in de comedyserie The Young Ones op de achterkant van zijn spijkerjas had staan: 'Very Metal'.
Na het luisteren van het uitermate zwakke cq licht gewicht album Point of Entry. Lag ik horizontaal gestrekt, lam geslagen en min of meer verzeild geraakt in The point of no return op de bank. Ik deed deze cd in de lade en ging weer liggen, maar ik veerde gelijk al op als door een adder gebeten na het horen van de eerste noten met gelijk daarop die gitaarrif van Electric Eye. YEMIG!!!! dit nummer had mij al gelijk bij de kladden en dan moest het resterende nog komen. Een opener die er zijn mag. Dat werd later nog herhaald op Defenders Of The Faith, Ram It Down en Painkiller. Het titelnummer was trouwens ook zeer geschikt geweest als opener. Anyway dit album is GENIETEN!!! niet echt slechte nummers, misschien Fever of Pain and pleasure. Zelf heb ik daar geen moeite mee. AND THE PRIEST IS BACK!!!!! zal Rob Halford wel gezegd hebben. Het beste nummer dat zijn er meerdere. Het titelnummer, Devil's Child hele goeie afsluiter van dit album, You've got another thing coming, Bloodstone. Echt de keuze is reuze als het gaat om goeie nummers. Ook de 30TH Anniversary Edition is een aanrader met veel extra live tracks en DVD. Een hele goeie stap richting het eveneens machtige Defenders Of The Faith album. Screaming of Vengeance staat bij mij gedeeld nummer 1 samen met the most hated album ever Ram It Down en pal daar achter Defenders Of The Faith en British Steel. Wie had dat verwacht na dat super licht gewicht album Point of Entry dat in de Amerikaanse billboard 200 niet hoger kwam dan 39 in eigen land kwam het zelfs hoger op 14. Een ander super licht gewicht album Turbo. Dat is een album voor Amerika dat is duidelijk hoogste positie nummer17 in eigen land deed dat album duidelijk minder nummer 33. Ten slotte The most hated album ever Ram It Down in Amerika hoogste positie nummer 31 in eigen land nummer 24. Ook in meerdere Europese landen doet Ram It Down het niet slecht t.o.v. Turbo. Anyway , bij een eventueel 40TH Anniversary Edition in 2028 van Ram It Down zal ik wel één van de weinigen wezen die dat album koopt, dit terzijde. Screaming For Vengeance een dik verdiende 5.0Met voorganger Point of Entry kon ik helemaal niks, maar Judas Priest revancheerde zich in de zomer van 1982 met Screaming for Vengeance, dat perfect paste in de New wave of British heavy metal. Over de hele linie bovendien consistenter dan British Steel, dat twee jaar eerder verscheen.
De A-kant beviel het beste, met het monumentale The Hellion als binnenkomer, gevolgd door het snelle Electric Eye. De stem van Rob Halford is hier sterk getimed: hij begint laag en dreigend, om vervolgens in kracht te groeien: heel effectief. Het gitaarduel in Riding on the Wind was eveneens van klasse, waarbij Halford zijn hoge registers inzet.
Blood Stone is net iets minder maar nog altijd fraai, waarna (Take These) Chains klein begint om vervolgens in een heerlijk uptempo deel terecht te komen met bovendien een sterke melodie. Pain and Pleasure sluit de A-kant wat saai af.
De B-kant start niet onverwacht maar wel lekker met het snelle titellied, dat mag er zijn met z’n snelle riffs. Dan de single You’ve Got another Thing Coming, die uiteraard in Nederland niets deed maar niet onaardig was. Met de laatste twee nummers van de plaat kon ik niet zoveel.
Zeven sterke nummers en drie mindere, dat is een aardige score. Ik miste de monotonie van Rapid Fire en Steeler van British Steel, maar waar dat album op andere plaatsen te feestachtig en meezingerig is, komen we dat hier niet tegen.
Op streaming staat de speciale editie uit 2012, met daarop enkele opnamen van de tournee waarmee de groep definitief de Verenigde Staten veroverde, zoals gelijktijdig ook Scorpions en Iron Maiden lukte. Studionummer Prisoner of your Eyes is een prima bonusslot, een powerballad met heerlijk gierende gitaarsolo.
Opvallend toch dat het in Amerika niet lukte met Point of Entry, nochtans nadrukkelijk voor die markt geschreven en in dezelfde studio met dezelfde producer opgenomen. Screaming is echter qua energie en composities veel overtuigender: voor mij klinkt Judas Priest hier op z’n best, namelijk zoals tv-typetje Vyvyan Basterd in de comedyserie The Young Ones op de achterkant van zijn spijkerjas had staan: 'Very Metal'.
0
geplaatst: 11 oktober, 17:30 uur
'Harder' is niet altijd beter. Dat bewijst titeltrack 'Screaming For Vengeance' voor mij. 'Electric Eye' en 'Riding On The Wind' zijn wél geweldig. Dit in tegenstelling tot 'Fever', dat ik het minste nummer op dit album vind.
De overige nummers zijn prima, ook '(Take These) Chains' en 'Pain and Pleasure'. Tekstueel vind ik "You bring me pain, but you give me pleasure. Don't know what I like." een aardige vondst, zeker gelet op de SM-associatie.
Opvallend is dat Judas Priest's 'Ýou've Got Another Thing Comin'' in hetzelfde jaar is uitgebracht als het Scorpions-nummer 'Can't Live Without You' (van de LP 'Blackout' uit 1982). Beide nummers hebben een vergelijkbare cadans én lijken duidelijk geschreven om het publiek te laten meezingen. De live-albums van Priest ('Live') en Scorpions ('World Wide Live') onderstrepen dit.
Hoogtepunt is wat mij betreft 'Devil's Child'. Wat een geweldig nummer is dit!
Na 'Livin' After Midnight' wederom een ideaal songfestivalnummer. En opnieuw een geheide winnaar!
De overige nummers zijn prima, ook '(Take These) Chains' en 'Pain and Pleasure'. Tekstueel vind ik "You bring me pain, but you give me pleasure. Don't know what I like." een aardige vondst, zeker gelet op de SM-associatie.
Opvallend is dat Judas Priest's 'Ýou've Got Another Thing Comin'' in hetzelfde jaar is uitgebracht als het Scorpions-nummer 'Can't Live Without You' (van de LP 'Blackout' uit 1982). Beide nummers hebben een vergelijkbare cadans én lijken duidelijk geschreven om het publiek te laten meezingen. De live-albums van Priest ('Live') en Scorpions ('World Wide Live') onderstrepen dit.
Hoogtepunt is wat mij betreft 'Devil's Child'. Wat een geweldig nummer is dit!
Na 'Livin' After Midnight' wederom een ideaal songfestivalnummer. En opnieuw een geheide winnaar!
1
geplaatst: 11 oktober, 17:44 uur
Poh, de titeltrack vind ik dan juist weer één van de beste nummers op dit album. Wat betreft Fever kan ik je beter volgen. Al vind ik Pain and pleasure toch nog een tikkie minder. Verder niks dan geweldige nummers op deze klassieker.
* denotes required fields.
* denotes required fields.