Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)

Maar weer eens opgezet na het aanschouwen van de dvd Epitaph waar een geweldige live uitvoering opstaat van The Hellion/Electric Eye. Dit is een van de betere Judas Priest platen met spetterende nummers als het heerlijke titelnummer, het eerder genoemde Electric Eye,het stuwende Bloodstone en mijn favoriet Riding on the Wind!

Allemaal kijken trouwens: Epitaph. Dikke aanrader. Als je een beetje van Priest houdt natuurlijk.

Heb trailers gezien waar hele slechte camera-beelden werden gepromoot. Alsof het een bootleg was, alles uit het publiek gefilmd. Kun je mij vertellen of dat wat beter is op die dvd? Daarnaast ben ik ook wel benieuwd of Rob Halford een beetje zijn mannetje staat op het podium.

Bootleg? Slechte internetverbinding wellicht. Niks mis mee. Vergelijkbaar met Rising In The East. Toffe show van een band in vorm.

Blijft een topalbum.

De opvolger vind ik veel beter nog dan deze!

Leuk bonusschijfje heeft deze CD trouwens bij de "30jaar" editie. Staat een geweldig goed gefilmd concert op, US festival 1983, in San Bernadino, CA.

Dan kan en mag wel zo zijn, maar Unleashed in the East blijft voor mij HET Priest album!!

Judas Priest beschikt over een markante zanger en de gitaartandem Tipton & Downing. Dit is een sterke plaat hoewel ik het meer heb voor Defenders of Faith maar deze plaat heeft dan één van de bekendste intro’s in Metal, The Hellion, gevolgd door een typische Judas Priest opener.

Op Riding in the Wind laat Rob Halford nog eens horen wat zijn bereik is, nu is het minder maar houd er wel rekening mee dat dit album dik dertig jaren geleden werd opgenomen met producer Tom Allom. Fantastisch zijn ook de perfect verdeelde gitaarsolo’s, het haar op mijn armen komt weer recht. Bloodstone heeft nog zijn momenten vooral in het middenstuk met gitaarsolo’s maar (Take These) Chains is te glibberig voor mijn smaak en heeft teveel de geur van “dit is de single”. Het gitaarwerk van de twee heren is wel nog maar eens bijzonder smakelijk. Pain and Pleasure overtuigt me nog altijd niet in tegenstelling tot het glorieuze titelnummer, wat een geweldige klassieker is dat en wat een gitaarsolo’s! You’ve Got Another Thing coming was de meer dan aardige hitsingle welke voor een uitstekende verkoop zorgde in de Verenigde Staten. De laatste twee nummer zijn opnieuw prima midtempo Priest songs.

Deze plaat heb ik op cd, de remaster uit 2001 met de twee bonustracks het flauwe Prisoner of Your Eyes en een live uitvoering van Devil’s Child. Ik weet tot op de dag van vandaag nog altijd niet waarom ik dit niet op vinyl heb gekocht, nog iets te jong zeker?

Dat bonusnummer Prisoner of your eyes schijnt van de Turbo sessies te zijn. Waarom dat dan in 2001 bij dit album er bij te plaatsen ontgaat mij volledig. Bij de opvolger deden ze het nog es.

Het geel van de hoes altijd afschuwelijk gevonden maar eenmaal op de draaitafel een heerlijk Priest-album. Een van de beste metal-albums uit 1982. Priest heeft veel bands later geïnspireerd, met het gitaartandem, en dito stoere pasjes on stage.

Ik heb de 'originele' CD , zonder de bonustracks. Paar nummers vind ik niet echt (heel) sterk, maar een prima album en het gele is weer wat anders als ik de zijkanten van mijn Metal CD' s bij langs ga .

Ik denk dat het misschien wel mijn favoriete Priest album is, nipt voor British Steel en Painkiller. Zo tussen '75 en '85 een invloedrijke Metal band en goede albums.

Met TNOTB van Maiden mijn 'knallers' van/uit '82.

Dat wist ik niet. Wel apart. Zelfde bij volgens mij Killing Machine, waar als bonus het nummer 'Fight for your Life' is toegevoegd, welke een oerversie is van 'Rock Hard Ride Free' uit 1984. Lijkt mij ook niet onwaarschijnlijk dat de demo ook uit die tijd komt. (anders was ie wel op British Steel of Point of Entry gekomen; verslaat die nummers met gemak).

welke demo (prisoners..?). komt uit welke tijd (1984?)

Welke grapjas heeft hier een hoes geplaatst met andere kleur letters?

Edit: Correctie doorgestuurd

Judas Priest verrast opnieuw. In goede zin nu. Het gevarieerde Screaming for Vengeance klinkt venijnig, rauw en gedreven. Rob Halford krijst extremer dan ooit in het titelnummer. Chains en Fever zijn rustiger maar de titels spreken voor zich. Het hele album is doordrongen van koortsige emotie; grijpt je en laat niet meer los.

98/100

Bam, die zit weer. Judas Priest knalt hier weer even goed binnen na een lichtelijke dip en 'Screaming for Vengeance' knalt het huis weer binnen. Judas Priest verraste mij ook een beetje, aangezien ik deze hardheid toch wat verleerd was bij Judas Priest en dan was het album 'Point of Entry' daar zeker geen steuntje mee in de rug want man o man, wat was dat een verschrikking voor bij dit album.

Heerlijk knallen, de band speelt weer zuiver en hard, maar ook goed hard met geweldige solo's en een prima zangwerk van Rob Halford, alsof we ons alvast moeten klaar zetten voor wat er nog gaat komen (ja ik heb Painkiller al geluisterd voor de marathon). Toch kent dit album erg goeie nummers en ik ben vooral onder de indruk van het erg strakke nummer en tevens titel nummer 'Screaming for Vengeance'. Echter begint het album al ontzettend goed met een 42 seconde durende intro en daarna gelijk over na het andere sterke nummer 'Electric Eye'. 'Screaming for Vengeance' heeft me goed gedaan, en ik ben ontzettend positief over het album, we moeten trouwens het nummer 'Fever' ook niet onderschatten want die is ergens ook echt héél goed.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Sad Wings of Destiny
03. Sin After Sin
04. British Steel
05. Stained Class
06. Killing Machine
07. Point of Entry
08. Rocka Rolla

Dit album heb ik al jaren niet meer gehoord en in mijn herinnering was het een stuk steviger. Na Point Of Entry wordt al snel duidelijk dat Priest nog steeds op jacht is naar de pegels, maar er is veel meer moeite gestoken in de songs. Electric Eye is direct het prijsnummer hier. Lekker fel nummer met geweldige teksten. De harde klanken van "I'm elected protective, detective, Electric Eye" zijn prachtig toch?

Daarna neemt de felheid weer af, maar levert Priest met songs als Bloodstone, (Take These) Chains en vooral Devil's Child bovengemiddeld werk af. You Got Another Thing Coming blijft een soort van hatepet, al was het in mijn herinnering een stuk slechter. Overall een goed album. Er heerst een fijne sfeer, al zakt de score toch wel een beetje. Ik ben allang blij dat Priest een goed commercieel album aflevert.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Screaming For Vengeance
5. Rocka Rolla
6. British Steel
7. Killing Machine
8. Point Of Entry

Dit klinkt bij een herbeluisteren toch veel gladder en meer commercieel dan ik dacht. In vergelijking met de afgelopen 3 albums is het alsnog goed, maar de balls-to-the-walls heavy metal die ik in het achterhoofd had, komt hier nog steeds niet echt volledig naar voren. The Hellion/Electric Eye en Screaming For Vengeance zijn dit wel, maar Riding On The Wind, (Take These) Chains en Pain And Pleasure staan toch nog steeds met een voet in de meer gemoedelijke hardrock sound van Point Of Entry. Verschil is hier dat ik deze songs beduidend interessanter vind. Niet briljant, maar wel goed te beluisteren. Single You've Got Another Thing Comin' vind ik dan weer horen bij de betere Priest hits, daar kan Grand Theft Auto: Vice City misschien nog wel extra iets bij betekent hebben. Bij Fever en Devil's Child maakt de band de catastrofale fout door het 'fire/desire' rijmschema te gebruiken, waar ik absolute jeuk van krijg. Fever vind ik sowieso best wel een baggernummer in de slapste jaren '80 cockrock traditie.

Een lichte tegenvaller eigenlijk alsnog, ik had hier een toppositie verwacht, maar het is het hem daarvoor gewoon net niet. Wat het wel is, is gewoon een leuk album dat ik zeker vaker op zal zetten op de achtergrond.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Screaming For Vengeance
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Op dit album gaat Priest weer de wat hardere kant op. Natuurlijk er zit nog zeker een gelikte touch overheen, maar dat pakt op dit album eigenlijk prima uit. Het begint allemaal uitstekend met een heerlijke opener gevolgd door een aantal prima nummers. Ikzelf kan dan ook wel weer genieten van een Fever en een Devil's Child.

En gelukkig weer een leuk album na die redelijk saaie meuk van het jaar ervoor. Van de 10 nummers zijn zeker de helft het waard om keer op keer te luisteren met als positieve uitschieter natuurlijk Electric Eye.
Bloodstone is een beetje repetitief, maar muzikaal erg lekker en op de titeltrack gaat ome Rob goed los.

1. British Steel
2. Screaming for Vengeance
3. Point of Entry

Koop je een heavy metal album voor de nummers "(Take These) Chains", "Pain and Pleasuré" en "Fever"? De eerste vier stukken zijn wel sterk. Het titelnummer echter komt op mij altijd wat gemaakt over. Blijft nog over het poppy "You've Got Another Thing Coming", met wel apart effect op de gitaar (was dit al de gitaar-synthesizer die "Turbo" zo berucht maakt?), en de afsluitende partyrocker "Devil's Child". Tja ik hoor toch niet echt de klassieker die het zou moeten zijn. Daarbij vind ik algehele geluid ook nog es niet al te fraai...

De plaat met en verhaal voor mij. Toen ik dit leerde kennen, draaide ik vooral status quo , Acdc, The boss en al die andere rockhelden. En Normaal vooral heel veel Normaal. Tot en maat van me en keer met screaming for vengeance aankwam zetten en dat ik dit maar is moest luisteren mijn aanraking met judas priest en vooral met heavy metal. Weet nog goed dat ik de cd erin gooide en gelijk verkocht was. Was gelijk overdonderd door de gillende gitaren op de intro song the hellion met gevolg electric eye. Ik geloof dat die cd 4 weken lang non stop gedraaid is , en me maat kwam zeuren dat hij hem terug wou. Toen zelf heel snel aangeschafd. Voor mij de plaat van priest

Met voorganger Point of Entry kon ik helemaal niks, maar Judas Priest revancheerde zich in de zomer van 1982 met Screaming for Vengeance, dat perfect paste in de New wave of British heavy metal. Over de hele linie bovendien consistenter dan British Steel, dat twee jaar eerder verscheen.

De A-kant beviel het beste, met het monumentale The Hellion als binnenkomer, gevolgd door het snelle Electric Eye. De stem van Rob Halford is hier sterk getimed: hij begint laag en dreigend, om vervolgens in kracht te groeien: heel effectief. Het gitaarduel in Riding on the Wind was eveneens van klasse, waarbij Halford zijn hoge registers inzet.
Blood Stone is net iets minder maar nog altijd fraai, waarna (Take These) Chains klein begint om vervolgens in een heerlijk uptempo deel terecht te komen met bovendien een sterke melodie. Pain and Pleasure sluit de A-kant wat saai af.

De B-kant start niet onverwacht maar wel lekker met het snelle titellied, dat mag er zijn met z’n snelle riffs. Dan de single You’ve Got another Thing Coming, die uiteraard in Nederland niets deed maar niet onaardig was. Met de laatste twee nummers van de plaat kon ik niet zoveel.

Zeven sterke nummers en drie mindere, dat is een aardige score. Ik miste de monotonie van Rapid Fire en Steeler van British Steel, maar waar dat album op andere plaatsen te feestachtig en meezingerig is, komen we dat hier niet tegen.
Op streaming staat de speciale editie uit 2012, met daarop enkele opnamen van de tournee waarmee de groep definitief de Verenigde Staten veroverde, zoals gelijktijdig ook Scorpions en Iron Maiden lukte. Studionummer Prisoner of your Eyes is een prima bonusslot, een powerballad met heerlijk gierende gitaarsolo.

Opvallend toch dat het in Amerika niet lukte met Point of Entry, nochtans nadrukkelijk voor die markt geschreven en in dezelfde studio met dezelfde producer opgenomen. Screaming is echter qua energie en composities veel overtuigender: voor mij klinkt Judas Priest hier op z’n best, namelijk zoals tv-typetje Vyvyan Basterd in de comedyserie The Young Ones op de achterkant van zijn spijkerjas had staan: 'Very Metal'.

Prima album en met The Number of The Beast by far de beste Metal albums uit 1982

Min favoriete plaat van Priest als het om de 80'er jaren gaat, hoe "Bloodstone" opent alleen al. Kippenvel!
Ook de laatste 2 nummers zijn favorieten, lekker eigenwijs zoals de afsluiters op British Steel ook waren.

Prisoner of Your Eyes is echt een verborgen wonder, wat een prachtig nummer.

Zal alles met jeugdsentiment te maken hebben gok ik maar na “unleashed in the east” de beste JP.

Op dit album staat met 'The Hellion / Electric Eye' een ware klassieker en meteen een persoonlijke favoriet van de band, samen met nummers als 'Diamonds and Rust' en 'The Ripper'. Hier is de band op zijn best. Met 'Riding In the Wind' houden ze het niveau vast. Daarna wordt het wat minder, maar toch hoort dit album bij hun beste. Alleen de nummers 6, 7 en 10 vind ik maar niks. Neem het titelnummer 'Screaming For Vengeance': dat is loeien en schreeuwen om te loeien en schreeuwen. Beetje dimmen, denk ik dan. Less is more. Het kaf van het koren scheiden. Wat de selectie doorstaat, is dan wel heel goed.

3,5 sterren

Tussenstand:
1 Rocka Rolla (3,5)
2 Screaming For Vengeance (3,5)
3 Sad Wings of Destiny (3,25)
4 Point of Entry (3)
5 Killing Machine (3)
6 British Steel (2,75)
7 Sin After Sin (2,75)
8 Stained Class (2,5)

Devil’s Child met toch wel een superieure live versie hier als bonustrack bijgevoegd.

Natuurlijk valt over smaak te twisten. Zelden zo oneens geweest met een opmerking.