Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982)

Hm, velen zullen het niet met me eens zijn, maar ik vind dit één van de mindere Priest-LP's. Écht sterk vind ik alleen 'The Hellion/Electric Eye', en verder vind ik '(Take These) Chains' en 'Fever' wel goed. De rest van de nummers kan zo de prullenbak in, wat een bagger. Vooral 'Riding On The Wind' en 'You've Got Another Thing Comin' vind ik erg belabberd.

Nou, dit vind ik een beetje overdreven. The Hellion/Electric Eye is een wereldcombinatie en bijna niet te overtreffen en Riding on the Wind is toch ook behoorlijk. You've Got Another Thing Comin' is inderdaad niet zo speciaal maar zorgde er wel voor dat Judas Priest bakken albums verkocht in de US of A. Tja, smaken verschillen (en waarom ook niet).

You've Got Another Thing Comin' is zeker niet het beste nummer van Priest, maar het is wel een perfecte single. Het laat horen waar Priest goed in is: heavy maar toch melodieuze metal maken met goede gitaarsolo's. Zelfs mijn moeder (die normaal een afschuwelijke hekel heeft aan metal) vindt het een heerlijk nummer

Trouwens, nog een leuk weetje: Dit album is het EERSTE album dat in zijn geheel te downloaden is voor het spel Rockband

Twee reacties: respect voor moeder en haar smaak (grijns) en wat is Rockband (vergeef mij mijn onwetenheid).

Rock Band is een redelijk recent uitgebracht spelletje waarbij het de bedoeling is dat de speler(s) met de meegeleverde instrumenten rocknummers naspeelt, demonstraties hiervan zijn in overvloed te vinden op YouTube.

Heb een wielertricot met de hoes van Screaming for Vengeance erop besteld, dus als je iemand ziet fietsen op een soort van mountainbike, it is I.

Haha, geweldig, waar haal je die dingen ?

Typ op Google: Ugo sport Judas Priest in en je bent er. Het is van Primal Wear en op hun site staan ook shirts (jersey) van andere bands, o.a. AC/DC - Metallica - Maiden, of biermerken (amerikaanse) en nog vele andere Bone Collector is ook leuk.

http://www.youtube.com/watc...

Goeie cover moet ik zeggen.

Saxon is dan ook goed hè.

Deze vind ik best wel meevallen. Misschien niet zo uniek als Sad Wings of Destiny of Painkiller van deze heren, maar Hellion/Electric Eye is natuurlijk zeer sterk en (Take These) Chains mag er ook zijn.

Ik heb mijn mening wat herzien en het hele album is uiteindelijk wél sterk. Het is voor mij zo'n beetje wat het Black Album was voor Metallica; een cross-over poging die uiteindelijk nog steeds metal is en erin slaagt verleidelijk te klinken en klassiekers voort te brengen. Zoals ik al zei vind ik Hellion/Electric Eye het sterkst, maar ook Bloodstone, (Take These) Chains, Screaming for Vengeance en Devil's Child zijn top. Er is niet echt een track die ik slecht vind; alleen Pain and Pleasure is filler.

Dit vergelijken met The black album.
Sjans dat ik in geen slechte bui ben; anders volgde hieronder een zeer grote preek.

Dit is gewoon Judas Priest zoals het hoort te zijn. Pure fucking heavy metal

Ik doe mee: Prachtplaat!

Gewoon 1 van de 5 klassieke albums van Priest.

Eerst vond ik dit album heel goed, nu een van hoogte- en dieptepunten. Het begin met The Hellion en Electric Eye is natuurlijk geweldig, het hoogtepunt van de plaat. Verder vind ik Riding on the Wind, Screaming for Vengeance, Devil's Child en bonusnummer Prisoner of Your Eyes nog erg goed en You've Got Another Thing Coming blijft het live als afsluiter goed doen. Nummers als Bloodstone, Take These Chains en Pain en Pleasure vind ik dan weer draken van nummers. Defenders of the Faith vind ik dan duidelijk beter. Van 4 naar 3,5 *

Na Painkiller mijn favoriete Priest album

Heerlijke plaat dit.

The Hellion/Electric Eye is geweldig. ik kan ook wel gaan zeggen hoe heerlijk de rest is. (afgezien van Take These Chains) maar uiteindelijk zijn de woorden Heavy Metal wel genoeg om deze plaat te beoordelen. de riffs van Screaming for Vengeance en Riding on the Wind bewijzen dit zeker.

4.0* (word misschien nog hoger)

Dit is inderdaad het 2e beste album van Judas Priest.
Vooral Electric Eye en You've got another thing coming zijn topnummers.

PriestMaiden heeft trouwes zeer goede smaak van muziek

Het echte dieptepunt was met Point of Entry bereikt. Op Screaming for Vengeance is er af en toe nog wel wat nagalm van te horen. Maar nooit in die mate dat het mij stoort. De opvolger, Defenders of the Faith is trouwens ook niet van begin tot eind helemaal sterk. Daarvoor moeten we bij Unleashed in the East en Painkiller zijn.

Kronos, I beg to differ: Defenders of the Faith en Screaming for Vengeance zijn ijzersterke albums (met nadruk op album), met name de eerste helft van DotF is waanzinnig goed. Mijn mening en jou kennende, een extra studiebeurt waardig, dus weet het te zeggen. Met groeten, de Sir. Zoals Ricardo zit te zagen, ik heb nooit een ongenuanceerde mening (who cares), maar beluister beide albums eens met koptelefoon op oorvernietigend volume en ... weet het te zeggen, ik ben heel benieuwd.

Sir, mij een beetje kennende zou je kunnen weten dat ik deze albums knal van buiten ken, ontzettend vaak heb beluisterd, ook met de koptelefoon, al sinds ik een jaar of vijftien was. Het zijn beide regelrechte klassiekers in het genre, maar ze hebben wat zwakke momenten. Op Screaming for zijn die beter verspreid en is het contrast minder groot dan op Defenders of. Een extra studiebeurt gaat mijn mening niet veranderen.

Wel blijkt er iets mis met mijn stem. Hoe die 3.5 daar komt weet ik niet. Dat moet een 4 zijn.

Hoewel het een knievalletje richting de VS was, vind ik de balans tussen heavy en melodieus juist erg geslaagd. Defenders Of The Faith vind ik dan wel net een stukje beter, maar Screaming For Vengeance is ook een dijk van een plaat, die ik nog altijd graag opzet.

Vooral het titelnummer is zeer adrenalineverhogend en derhalve niet goed voor in de auto.

Ik zal deze nog eens beluisteren, want ik kan 'm me niet zo goed meer herinneren; wat wel duidelijk is, dat ik zijn voorganger in ieder geval het liefst hoor.

Point of entry?

Foutje....bedankt ; ik bedoel Britsish Steel (Point Of Entry zit daar idd. nog tussen).

't is niets, Want Point of entry is niet bepaald de meeste memorabele plaat en wordt veelal vergeten.

Voor mij is die plaat (Point Of Entry) heel memorabel, maar dat is een discussie voor een andere pagina natuurlijk.
Een groot contrast tegenover deze plaat maar Priest heeft in zijn beginjaren altijd op het randje tussen metal en rock gestaan.

Hier lukt bijna alles wat op Point Of Entry mislukte. Met een paar harde nummers en een berg toegankelijk materiaal knipoogt men nadrukkelijk naar de USA. Het klinkt in ieder geval overtuigend. De teksten zijn weer simpel, het is altijd een zwak punt van de band geweest. Maar op de hele CD zijn bijna geen zwakke nummers te ontdekken, hooguit iets te softe nummers.

Ik vind dit tekstueel eigenlijk een van hun betere albums...