Megadeth - So Far, So Good... So What! (1988)

Nu wel
Maar dat verklaard wel waarom het zo anders klinkt. 502 vind ik dan wel heel erg lekker. Jammer dat ze niet meer die stijl op zijn gegaan met de cover.

Hmm, dat rauwe geeft ze wel hun eigen smoel voor mijn gevoel. Ben benieuwd hoe dat van invloed gaat zijn. Ga de volgende 2 platen komende weken luisteren, allemaal vanwege The Big 4 of Thrashmetal Top 100 Meter . Maar denk dat ik daarna nog wel even doorga met Megadeth. Ze hebben me wel goed weten te verrassen eigenlijk.

Toch grappig hoe meningen kunnen verschillen. Ik vind deze eigenlijk de minste van de eerste vijf platen van Megadeth (ja, inclusief het mijns inziens ondergewaardeerde debuut). Eigenzinnige, sfeervolle en interessante nummers, dat wel, maar So Far So Good lijdt onder een matte productie en wat gefragmenteerd aanvoelende tracklist waardoor ik er nooit echt lekker in kom. De cover van Anarchy voelt ook niet echt op zijn plaats in het geheel. Ik snap wel dat mensen aanhaken op het onheilspellende, post-apocalyptische sfeertje.

Dit blijft toch een lekker album van Megadeth. De matte productie had ik eerst ook wel wat last van, maar als je daar doorheen luistert dan is het toch een fijn album met een lekkere sfeer. En de cover, ach ik betrap mijzelf er altijd op mee zitten te zingen. Leuk album!

So Far, So Good... So What! is het eerste album van Megadeth waarop de band in een andere samenstelling te horen valt (en het zou zeker niet bij één wijziging blijven), nadat gitarist Chris Poland en drummer Gar Samuelson uit de band zijn getrapt vanwege storend gedrag en drugsgebruik. Tevens blijken ze het tourschema als zwaar te ervaren. Dus eruit Chris en Gar en ervoor in de plaats komen gitarist Jeff Young en nota bene de drumtechnicus van Gar Samuelson, Chuck Behler. Het levert in ieder geval een zeer consistent album op waarop de band net zo gretig vuur spuwt als op de voorgaande twee platen.

Het album opent in ieder geval overtuigend met het verzengende, instrumentale "Into the Lungs of Hell" om daarna overtuigend verder te gaan met "Set the World Afire", één van de allereerste nummers die Dave Mustaine voor Megadeth ooit schreef, maar uiteindelijk voor het eerst tot volle wasdom komt op Megadeth's derde langspeler.

Volledig in de traditie van de vorige twee platen, staat er ook op So Far, So Good... So What! een cover, in dit geval het best vermakelijke "Anarchy in the U.K." van Sex Pistols. Zelfs Sex Pistols-gitarist Steve Jones doet mee!

Andere toppers zijn zonder meer het geweldige " Mary Jane" en natuurlijk "In My Darkest Hour".

Daar staat tegenover dat "502" en "Liar" me minder kunnen bekoren, maar dat is in dit geval gewoon persoonlijk. Ik vind in ieder geval dat het algehele niveau dit keer een beetje lijdt onder deze twee nummers.

In tegenstelling tot voorganger Peace Sells... but Who's Buying?, klinkt So Far, So Good... So What! daardoor in zijn totaliteit, mede door toedoen van de paar zwakke broeders die het album lichtelijk ontsiert, wel wat onevenwichtiger. Niettemin is het naar maatstaven een goed album, maar uiteindelijk staat ie een beetje in de schaduw als je 'm vergelijkt met de voorganger en zéker de opvolger.

Neemt allemaal niet weg dat mijn beoordeling nog steeds hoog uitvalt, simpelweg omdat het nog steeds een essentieel hoofdstuk uit het Megadeth-boek is. Maar Megadeth moest hun meesterwerk nog gaan uitbrengen...