Megadeth - So Far, So Good... So What! (1988)

Liar

Je hebt helemaal gelijk, uiteraard hoort Mary Jane daar ook bij!

Oké ik ben gerust
Reken je de instrumentale opener Into the lungs of hell trouwens als 1 nummer met Set the world afire of??

Godsakke, wat is vooral het solowerk op deze plaat subliem, luister eens naar Mary Jane, daar speelt ome Dave de vingers volledig uit de kom, maar hij gaat door

Heerlijk album, ook het eerste album wat ik van Mustaine en de zijne hoorde. Vanaf de eerste opener gaat het al de goede kant op, heerlijke thrash met fantastische solo's. In my Darkest Hour en Hook in Mouth behoren tot mijn favorieten. Jammer dat de productie wat minder is, maar daar luister ik wel doorheen.

Zou ik niet meteen het beste megadeth album noemen maar het openingsnummer zou ik toch beschouwen als kunst!

Vandaag weer eens op de draaitafel gelegd. Man wat een album is dit! Die opener alleen al is magistraal! Ik vond de produktie altijd een klein minpuntje maar nu ik 'm weer eens beluisterd heb stoort het me eigenlijk helemaal niet meer. Met recht één van de klassiekers

Uit de tijd dat Dave nog interessante platen maakte... Heb een (originele) Amerikaanse persing op CD en de sound komt hard en helder over. De Nederlandse CD van Peace Sells... But Who's Buying? steekt er zelfs wat bleekjes tegen af. So Far, So Good... So What! duurt weliswaar kort maar alle songs zijn goed. Anarchy in the U.K. hoor ik liever van Mustaine dan van de originele makers en ook 502 valt goed te doen. De rest reken ik allemaal tot uitschieters en met Jeff Young had Mustaine een goede gitarist in de band. Mary Jane en Hook in Mouth zijn vandaag de dag mijn favorieten, op de voet gevolgd door In My Darkest Hour.

Het zou me verbazen als daar enig verschil in zit omdat het om precies dezelfde productie/mix gaat.

Mustaine's eigen kritiek op de productie/mix van Wagener is vooral de "muddy feel".

Wat een venijn zit er toch in het nummer Liar. Chris Poland komt daar niet zonder kleerscheuren vanaf.

Er zal ook wel geen verschil in zitten behalve dat ik het volume niet zo hard moet opendraaien bij de Amerikaanse So Far dan de Nederlandse Peace Sells, die ik erachteraan gedraaid heb.

Dat lijkt me een goede verklaring.

Bij het vergelijken tussen lp en cd is het verschil in volume ook wel eens een probleem.

Anarchy, 502 en Liar ben ik niet zo weg van, gaan er zo weer 10 minuten af van deze toch al niet lange minder goed geproduceerde schijf. Mary Jane is en blijft een vreemd nummer met uitstekende riffs en in ene istie ten einde. Live kom ik m ook nooit tegen (tot dusverre).
Blijft voldoende lekkers over voor een dikke voldoende, dat dan weer wel.

Voor velen is dit één van de klassiekers van de band, maar ik voel me verplicht om hem in mijn pikorde toch wat lager te zetten. Hij begint erg sterk met Into the Lungs of Hell, maar wanneer ik bij het laatste nummer ben beland, moet ik concluderen dat de instrumentale intro eigenlijk mijn toppunt van het album was.

Hook in Mouth is ook wel lekker (ook qua tekst, beetje Tipper Gore en co op hun plaats zetten), maar met de Megadeth-evergreen In My Darkest Hour wil het maar niet klikken, terwijl ik dat soort nummers normaal wel goed kan hebben. Ach ja....

Megadeth zit niet stil. Mustaine en co. laten twee jaar na hun hitalbum Peace Sells weer van zich horen, en laten ook merken dat ze het echt wel kunnen. 'So Far, So Good... So What!' brengt wederom weer te gekke trashmetal nummers je huiskamer binnen en het blaast zo door je speakers dat het zeker geen straf is om hier naar te luisteren. Dit album begint ijzersterk met super nummers als 'Into The Lungs Of Hell' en 'Set The Wolrd Afire' maar met nummers als 'Anarchy In The U.K.' begon het weer een beetje te jeuken en dat haalt het album weer iets naar beneden. Maar met een eindtrack als 'Hook in Mouth' kan Megadeth weer zeggen dat ze een top werkje hebben neer gezet. Heerlijke zang, mooie riffs en ja, Megadeth blijft mijn favoriete trashmetalband.

Anarchy vind ik totaal niet op z’n plek. Verder een prachtige metalplaat. Complex en agressief.

Mee eens! Vroeger vond ik Anarchy altijd een gaaf nummer. Sinds inmiddels enkele jaren vind ik het meer een skip nummer. De rest blijft fantastisch!

toch weer geweldige artwork van de cover

Eén van de lelijkste covers die ik ken. Voor één van de beste platen die ik ken.

Ik vind de cover van de plaat super en de cover die op de plaat staat minder geslaagd omdat dat zo'n verplicht nummer werd; heeft Dave Mustaine een beetje zijn eigen gemaakt. 502 is ook wat gewoontjes t.o.v. de rest van de muzikale krachtpatserij die het album herbergt. Drums zijn er misschien niet lekker in-gemixt; de gitaren zijn prominent aanwezig. Bij zoiets als Mary Jane moet ik mijn hoofd er altijd bijhouden wat er gebeurt en ik laat me gaarne wegblazen door Set the World Afire, voorafgegaan door dat sublieme instrumentaaltje en op het eind van de plaat nog drie geniale songs. So Far, So Good... So What! in een notendop besproken alsof het op random/shuffle gedraaid wordt. Heb de 'bewieroking' van Rust in Peace nooit zo begrepen, doe mij deze maar!

Ik deel je mening. Rust In Peace heeft geweldige momenten, maar deze blies me omver destijds. Zelfde hoge niveau als Peace Sells, vind ik. Beide heb ik grijs gedraaid destijds.

Megadeth blijft kwaliteit uitpoepen, al vind ik Peace Sells nog steeds de beste. Daarom dus een klein stapje terug.

1. Peace Sells... But Who's Buying?
2. So Far, So Good... So What!
3. Killing is my Business... And Business is Good!

Het is wel fijn dat de originele mixen ook op de spotfiets staan. Dat geeft weer hoop voor de autoritten. Nu nog de normale versie van Killing Is My Business erbij en het feest is compleet. Al komt de 2011 versie best in de buurt.

Staat weer regelmatig aan deze beetje "vergeten" klassieker. Meeste aandacht gaat toch meestal uit naar de twee albums waar So Far So Good So What tussen in ligt. Maar ik vind qua sfeer, waanzin en eigenzinnigheid deze toch wel onovertroffen. De maatschappijkritische teksten zijn bij Megadeth ook altijd spot on en is echt een meerwaarde voor de muziek voor mij.

Set The World Afire is daar een mooi voorbeeld van. Na een heerlijk voortrazend instrumentaaltje als opener krijgen we een nummer dat diepe maatschappijkritiek uit en vrolijke thema's verkent van nucleaire dreiging en de onvermijdelijke gevolgen van onze roekeloze wereldleiders. De tekst schildert een somber beeld van een wereld die door conflicten en desastreuze keuzes tot een einde wordt gebracht. De openingsregels, "Red flash clouds choking out the morning sky / They said it'd never come, we knew it was a lie," weerspiegelen een post-apocalyptisch landschap veroorzaakt door een nucleaire explosie. Dit thema weerspiegelt de angst voor nucleaire oorlog en de gevolgen van deze vernietigende technologie. Het idee dat "we wisten dat het een leugen was" verwijst naar de onvermijdelijkheid van een dergelijke ramp, ondanks geruststellende maar misleidende woorden van autoriteiten.

Met dit nummer poogde Mustaine overduidelijk te waarschuwen tegen onverantwoordelijke acties en de gevaren van roekeloos streven naar macht. De regels "A land without a face / No time to change your fate, no time left, it's too late / Racing for power and all come in last / No winning, first stone cast" wijzen erop dat concurrentie om macht uiteindelijk geen winnaars oplevert, maar in plaats daarvan destructie en verlies voor iedereen. En dat corrupte politiek en machteloosheid de ondergang van de mensheid zullen versnellen. De rauwe riffs, vele tempowisselingen en soms chaotische solo's dragen perfect bij aan de apocalyptische sfeer.

Ja Mustaine mocht destijds dan wel een heroine junkie zijn en steeds meer van het padje raken, zijn scherpzinnigheid heeft ie nooit verloren.

Hook In Mouth is daar ook een mooi voorbeeld van. Hoe dat nummer begint ook: BAM! Meteen een enorme mokerslag vol in je gezicht. En teksten zijn ook spot on. Dit nummer gaat over revisionisme en censuur, en verschillende stukken vertonen gelijkenissen met de roman "1984" van George Orwell. Het is duidelijk dat dit een belangrijke inspiratiebron voor het nummer is geweest.

In het boek gebruikt de overheid een organisatie genaamd het Ministerie van Waarheid om elke vorm van literatuur, vooral krantenartikelen, te veranderen om de overheid in een positief daglicht te stellen. Het boek beschrijft hoe mensen worden gecreëerd en gewist, statistieken en cijfers worden veranderd, dit alles om negatieve gevoelens of oppositie tegen de overheid te elimineren. Veel van de werknemers van deze organisatie worden neergezet zoals ook Dave ze beschrijft; kleine, laffe, corrupte kakkerlakmannetjes met kraalogen die de geschiedenis herschrijven. In "Hook in Mouth" vergelijkt Mustaine de PMRC duidelijk met het Ministerie van Waarheid. Dave vindt dat de PMRC als overheidsorganisatie de grenzen overschrijdt door waarschuwingslabels op albums te plaatsen of artiesten te dwingen hun vrijheid/integriteit op enigerlei wijze op te geven.

35 jaar later bewijst dit nummer helaas nog steeds zeer actueel te zijn. Dezelfde waarschuwingslabels zouden wat mij betreft niet meer op albums van kritische artiesten moeten komen maar op de eenzijdige pulpbladen die ze tegenwoordig kranten noemen.

Terug naar de muziek maar weer.

Nog een favoriet is natuurlijk In My Darkest Hour. Heb eens gelezen dat hij hoorde van Cliffs dood, zijn vriendin Diana (komt ook voor in Wake Up Dead) belde voor steun, die niet kreeg en toen maar een shot heroine nam en in één take In My Darkest Hour schreef.

502 en Liar zijn nou niet enorme hoogvliegers te noemen maar klinken wel lekker smerig en tegendraads. En sluiten prima aan bij punkcover Anarchy in The UK.

Qua geluid is de remix is me veel te steriel, ik prefereer de originele versie. Ook al is die wat vreemd afgemixt - er zit een enorme bak reverb overheen zodat er de nodige details verloren gaan. Toch draagt het prachtig bij aan de waanzin en de desolate sfeer, zoals bijv. op Mary Jane.

Al met al is dit toch wel Megadeth at their finest hour voor mij.

Gelukkig noem je het prachtige Mary Jane op het eind nog! Ik was even bang dat je die zou vergeten Voor mij is dit album ook echt een klassieker die perfect in het rijtje Peace sells, Rust in peace en toch ook Countdown to extinction past. En ook al vind ik Anarchy in the U.K. al best een tijdje niet zo'n heel leuk nummer meer, toch gooi ik de volle 5* er op. Wereld plaat!!

Ja Anarchy skip ik ook vaak. En Mary Jane had ik wat meer over kunnen zeggen idd, prachtig nummer.

En juist dat nummer (Anarchy) was mijn eerste introductie tot de band en later dit album. Kreeg via een klasgenoot een cassette bandje met daarop van alles wat aan bands. Daar stond Anarchy in the U.K. dus ook tussen. Vond het helemaal te gek! Toen ik later het album in m'n bezit kreeg moest ik eerst wel even slikken. De rest van de nummers waren toch behoorlijk anders dan Anarchy. Gelukkig bleef ik 'm draaien en werkten de andere nummers verslavend (sorry Dave )

Naar aanleiding van het The big four of thrash top 100 topic verbaasde ik mij over de hoge cijfers die aan de nummers van deze plaat werden gegeven. Dus waagde ik weer eens een luisterbeurt. Hoewel het niet zo slecht is als ik dacht (ik had hem op 2 sterren staan), ging dit alsnog vrij geruisloos aan mij voorbij. Ik hoorde niks waarvan ik dacht; he, dit is cool. Maar ik hoorde ook niks wat mij enorm ergerde. Dus echt slecht vind ik deze plaat niet, maar ik vind het ook zeker niet goed. Misschien komt het omdat ik So Far nog niet zo goed ken. Maar wat ik eigenlijk met alle muziek van Megadeth heb is dat ik nooit de neiging heb het nog een keer te willen luisteren. Ook de albums die ik wel goed vind (peace sells, rust in peace), hoef ik niet vaker dan een paar keer per jaar te horen. Ik vrees dat dat toch met de vocalen van Mustaine te maken heeft.

Ze weten wel hoe ze een plaat moeten openen zeg. Mensen lief wat een heerlijk nummer is Into the Lungs of Hell. Hoe vaker ik hem hoor hoe beter die klinkt. En dan moeten we nog beginnen.

Dave's zang blijft een heikel puntje, en hij klinkt hier wat minder sterk dan op de vorige. Maar wat die man uit zijn gitaar weet te toveren is toch wel heerlijk genieten. Helaas is niet elk nummer even sterk, zo is Anarchy in the U.K. een enorm niemands dal wat puur gemaakt lijkt te zijn om je ouders te overtuigen dat ze niet zo agressief zijn als ze denken. Gelukkig weten ze met nummers als 502, In My Darkest Hour, Set the World Afire en de opener wel echt sterke nummers afleveren.

De korte speelduur werkt hier ook in het voordeel. Geen vulling om maar een langere plaat te maken, maar vooral gewoon de sterke elementen en ideeën uitwerken. En omdat het maar iets meer dan een half uurtje duurt gaat deze ook snel nog eens op repeat.

Megadeth begint bij mij steeds meer te groeien en deze derde plaat vestigt ze toch wel stevig naast Metallica en Slayer in het rijtje. Ik begrijp nu waarom Megadeth zo hoog aangeschreven staat en door velen geliefd wordt. Het debut is jammer, maar de platen die volgen (voor zover dan) zijn wel echt enorm sterk.

Je weet dat het een Sex Pistols cover is? Het past op zich wel bij de punk attitude van andere nummers zoals 502 en Liar. En ik vond het destijds ook wel een geinig nummer, maar tegenwoordig skip ik hem meestal.

Dit is wel het laatste album waarop Megadeth nog lekker rauw en smerig klinkt. Op de volgende albums Rust In Peace en Countdown To Extinction hadden ze hun zaakjes natuurlijk beter voor elkaar, maar qua sfeer en attitude blijft dit album ongeëvenaard.

Nu wel
Maar dat verklaard wel waarom het zo anders klinkt. 502 vind ik dan wel heel erg lekker. Jammer dat ze niet meer die stijl op zijn gegaan met de cover.

Hmm, dat rauwe geeft ze wel hun eigen smoel voor mijn gevoel. Ben benieuwd hoe dat van invloed gaat zijn. Ga de volgende 2 platen komende weken luisteren, allemaal vanwege The Big 4 of Thrashmetal Top 100 Meter . Maar denk dat ik daarna nog wel even doorga met Megadeth. Ze hebben me wel goed weten te verrassen eigenlijk.

Toch grappig hoe meningen kunnen verschillen. Ik vind deze eigenlijk de minste van de eerste vijf platen van Megadeth (ja, inclusief het mijns inziens ondergewaardeerde debuut). Eigenzinnige, sfeervolle en interessante nummers, dat wel, maar So Far So Good lijdt onder een matte productie en wat gefragmenteerd aanvoelende tracklist waardoor ik er nooit echt lekker in kom. De cover van Anarchy voelt ook niet echt op zijn plaats in het geheel. Ik snap wel dat mensen aanhaken op het onheilspellende, post-apocalyptische sfeertje.

Dit blijft toch een lekker album van Megadeth. De matte productie had ik eerst ook wel wat last van, maar als je daar doorheen luistert dan is het toch een fijn album met een lekkere sfeer. En de cover, ach ik betrap mijzelf er altijd op mee zitten te zingen. Leuk album!