Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline (2007)

Welk album heeft de eer om de hoogste positie in je top10 te hebben: Eén die ruim een uur de tranen in je ogen doet laten staan, of één die ruim twee uur lang elke seconde de vlinders in je buik tovert?

Dat is nog best een moeilijke keuze. Het mooie aan ( ) van Sigur Rós, een band die ik beschouw als mijn persoonlijke religie, met vier platen op 5 en allemaal de nummer1 positie waardig, is zijn opbouw, in twee delen opgesplitst. Daar waar de eerste fungeert als een soort trascenderende kijk op jezelf en je verleden, is het tweede deel met zijn vier oneindig uitgestrekte nummers het meest zware en intense stuk muziek ooit gemaakt, je droppend in een groot, beangstigend niemandsland om de hemel te laten openbaren in de climax der climaxen.

And Their Refinement of the Decline heeft niets te maken met dergelijk soort intensiteit. De klanken (muziek is een woord dat dit gezelschap niet meer doet omschrijven) werken als een soort eeuwige onverstoorbare rust. Elke toon die dit album zet creeërt bij mij een onbeschrijfbaar gevoel.
Werkelijk elkte toon. Het blijft voor mij een onvoorstelbaar feit dat Stars of the Lid met zulke minimale middelen zo indringend weet te zijn, voor zo'n speelduur. Geen nummer springt eruit in positieve of negatieve zin. Geen seconde is verspild of onnodig.

Dit album is voor mij als een boek, gids naar de toekomst. Wat ik worden wil, waar ik me wil settelen, wat ik wil bereiken, is hier voldaan. And Their Refinement of the Decline beschrijft het volmaakte. Ik zie mezelf op een plek omringd door enorme bergen en bossen, grootse open vlaktes en enorme meren en rivieren. De zon gaat net onder, roodgloeiend, de omgeving een soort surrealistische schoonheid gevend. Een plek waar mij niet bekende rust heerst, waar de schoonheid ongekend is. Een plek als eentje waar ik mijn dagen slijten wil.

Dit is zo mooi aan deze plaat. ( ) is voor de helft onbeschrijfbaar, als een boek waarvan de helft nog blanco is. Het boek And Their Refinement of the Decline is klaar. December Hunting for Vegetarian Fuckface is het meest perfecte laatste hoofdstuk mogelijk. Als daar, na die lange, hypnotiserende drones, de violen inspringen, is het boek definitief af, en rest enkel nog het heengaan. Een indringende passage die zich moeilijk laat beschrijven. Misschien wel de mooiste minuten muziek ooit gemaakt, want dat nummer is voor de rest niet het allermooiste op deze plaat.

Transcendent. Het woord om dit fenomenale album samen te vatten. Dat maakt de nummer1 kiezen nog altijd lastig, echt een close-call. Misschien niet helemaal naar dé absolute waarheid, maar als je meer dan 2uur met zo weinig, zoveel kan maken, is de hoogst mogelijk positie zeker niet onverdiend. Na 11 maanden Sigur Rós neemt Stars of the Lid het stokje over, al is het maar voor even...

In tegenstelling tot de meeste berichten hier tot dusver, waan ik me meer in iets dat op het nirwana lijkt met de rustige eerste cd, dan met de wat meer langdraderige tweede cd.
De kracht van dit album is mijns inziens dat het je hart bereikt doordat het eerlijk en onafhankelijk klinkt en het geen polarisende uitwerking heeft op mij als luisteraar. Met dat laatste bedoel ik dat er met gepaste stemming gespeeld wordt, het is neutraal. Er zijn geen dualistische thema's te bespeuren, in mijn associaties althans niet. Geen overpositieve new-age hippie geluiden of juist grimmige duistere drones, nee, 'gewoon' een gulden middenweg. Geen wit of zwart, geen goed of kwaad, maar een heerlijke hypnotiserende oase van ZIJN en VOELEN, verlost van allerlei mentale tegenstellingen.

Ik zag zojuist een filmpje van het optreden van SOTL in Utrecht verleden jaar. Daar speelde ze Fratres van Arvo Part en dat was briljant. Hebben ze dat ooit eerder uitgebracht op plaat?

Ik probeer mijn bovenstaande replies te vergeten en er één samenhangend verhaal van te maken. Poging 1:

Twee uur en één minuut duurt And Their Refinement of the decline. Twee uur en één minuut ambient, opgebuwd uit aanzwellende en wegebbende 'drones' van synthesisers, blazers, orgels en strijkers (maar zelden tegelijk). De muziek is gespeend van dramatiek, melancholie en vreugde. De sfeer is hierdoor schijnbaar 'neutraal'. En toch is het een van de meest emotionele stukken muziek die ik in de collectie heb. De muziek fungeert als kapstok, als een instrument wat de luisteraar zélf aangrijpt om beelden op het netvlies te toveren.

De cd belooft niets, probeert met nietszeggende en vaak humoristische titels de luisteraar vrij te laten in zijn of haar verbeelding. Ik heb zelf de ervaring dat dát helemaal geslaagd is. Als ik ziek op bed lig met 40 graden koorts werkt het als een drug. Als ik gestrest ben kom ik tot rust. Als ik me fantastisch voel werkt het versterkend. Als ik me kut voel schikt de muziek me in die staat. Hirsch Ballin zal het moeten verbieden als hij dit leest.

Zoals hierboven te lezen is, is het voor mij lastig om gevoelens los te zien van de muziek. Dat wil niet zeggen dat ik de muziek an sich niet kan beoordelen op haar kwaliteiten. De afwisseling in het gebruikte instrumentarium maken de twee uur een hele makkelijke zit. De composities zijn fantastisch, met name als de diepe bastonen de nekharen overeind zetten. Stars Of The Lid geeft bovendien een schoolvoorbeeld van de immense kracht van de herhaling, mits de 'drones' fijn wegluisteren. Er is geen enkel nummer op And Their Refinement Of The Decline wat niet schreeuwt om een driekwartier durende versie, wat beschouwd kan worden als een groot compliment.

Dit is het beste album van 2007 en een van de 'schoonste' in mijn bezit.

Ik ben misschien een rare luisteraar aangezien ik veel ambient luister maar het eigenlijk toch niet helemaal snap. Dit soort muziek is fijn voor als je ergens mee bezig bent en de muziek totaal langs je heen gaat, maar je toch de sfeer mee wil pikken die muziek kan geven. En daarin slaagt dit album uitstekend! Erg fijne zachte geluiden

Maar om dit soort muziek te bestempelen als 'het beste van [...]' etc.
Ik snap het niet

noujah als ik dit album opzet kan ik me juist helemaal niet meer lang concentreren op wat ik doe, onbewust wordt je langzaam in de muziek gezogen en laat het moeilijk weer los. ambient, maar eigenlijk vind ik het eerder klassiek, en dan gestript van alle bombast. 2 uur hou ik over het algemeen niet vol, dat lukt me overigens bij geen enkele plaat. is ook nergens voor nodig want het zijn niet voor niets 2 cd's, waarbij cd1 mijn overduidelijke favoriet is.

Oe, dit ziet er intressant uit. Maar eens even wat opzoeken.

Even If You're Never Awake (Deuxieme) is een grandioos meesterwerk.

Mijn nieuwe nummer 1. Dit is toch wel zo onbeschrijfelijk mooi dat ik echt niet anders kan. Het is alsof alle mogelijke emoties in een album worden gestopt, terwijl de muziek neutraal is. En verder kan ik er niets over zeggen. Ik ben een gelukkig man.

Klinkt goed, waar valt dit mee te vergelijken? Een plaat van 2 uur vind ik ook wel best lang eigenlijk, lange zit elke keer. Zal hem eens opzoeken.

Neem er de tijd voor, en draai 'm s'avonds.

Oké ben hem nu aan het binnenhalen, heb toch niks te doen. Maarr.. waar lijkt dit een beetje op?

Het heeft wel wat met klassieke muziek. Duidelijk inlvoed van Gavin Bryars is in de muziek terug te horen.

Let wel op, jelle. Het draait bij SOTL erg om herhaling. Het is geen makkelijke plaat maar ik hoop dat je het kan waarderen.

23.00 uur
Laat
Bijna nacht
Begin moe te worden
Kruip toch maar eens mijn bed in
Pak m'n I-Pod van mijn nachtkastje
Kijken welke albums ik nog moet beluisteren
Rustig blader ik door de library van m'n I-Pod
Om vervolgens dit album tegen te komen
In mijn achterhoofd wetend dit dit album 2 uur duurt
Toch besluit ik het op te zetten
Niet wetend wat me staat te verwachten
Het eerste nummer begint.
Probeer mijn ogen te sluiten
Laat de muziek op me afkomen
Stilte
Rust
De muziek doet me denken aan 2001: A Space Odyssey
Voorzichtig stap ik in mijn spacevliegtuig
Om een hele lange reis te maken
Een reis naar de maan
En weer terug
Nog steeds die stilte
Ondertussen zijn we alweer bijna twee uur onderweg
Ben ondertussen wakker geworden
Lig naar mijn plafond te staren
Nog na te genieten van de laatste paar nummers
Aparte ervaring

Heerlijke plaat, alleen jammer dat er in de eerste cd te weinig variatie zit en daar bedoel ik mee dat er in de eerste cd te weinig violen en piano's zitten. Alleen drones en soms eens een viool kan me geen uur boeien. Maar de tweede cd is 5* sterren waardt. Je fantasie begint te werken, en je vliegt weg zoals Jelle zegt. 4 sterren.

Ben geïnspireerd door deric raven

Wie niet?

Wel grappig, had die avond flink wat bier geconsumeerd en typte dus maar wat.

Haha ik heb dat ook geprobeerd, dan is deze plaat extra mooi.

Heeft bezopen posten op de site toch nog wat zin. Heerlijke review Jelle.

Thnx Eveningguard

Wat is de opener toch een heerlijke track.

Inderdaad, maar nog niet zo fantastisch mooi als Even If You're Never Awake (Deuxieme). Pure, warme nostalgie. Ik zie m'n eerste teddybeer gewoon voor me!

Ik verhoog met een halfje, cd 1 begint me meer en meer te boeien en cd 2 is gewoon Top-10 niveau. Wat ben ik altijd blij als er opeens een viool begint te spelen, ontroerend mooi.

Zeker oortjes spitsen voor "A Winged Victory For the Sullen - st" als deze je bevalt. Komt uit op Kranky
op 12 september maar is natuurlijk al integraal te luisteren. Prachtig!

A Winged Victory For the Su...

Oké, het is wel interessant, maar "the most important music of the 21st century" (zoals op mijn hoes hier staat)... Dat is wel heel veel eer. En een beetje vroeg.

Sorry maar ik kan ze op dit moment niet meer dan gelijk geven.

Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline

Het is 6 uur 's ochtends en de lucht is nog wat roze, ontwaken is moeilijk als je nog moe bent.
Maar als deze plaat opligt zou dat geen probleem meer moeten zijn, want dit moet wel de perfecte soundtrack zijn als het nog vroeg in de ochtend is.

De heerlijke drones met op de achtergrond wat violen. Het blijkt een combinatie te zijn die me duidelijk 2 uur kan boeien. Iedere song straalt dezelfde sfeer uit en bestaat uit dezelfde instrumenten maar toch zijn ze totaal anders.

Conclusie: de warme drones samen met de triest klinkene violen is samen een echte ontwaak plaat geworden waarbij het me niet zou verbazen als er eens een traantje zou vloeien.

Album gekocht naar aanleiding van al die posts hierboven. Jullie enthousiasme maakt me nieuwsgierig! Zojuist per post binnengekregen. Vanavond lukt het niet om 'm te draaien want ik wil er de tijd voor nemen en er echt voor gaan zitten. Morgen krijgt ie de primeur..... en dan meld ik me weer

Het zit erop....... 2 cd's........wat kan ik ervan zeggen. Net terug van een reis, langs, wat misschien wel live events kunnen zijn. Het pakt je op, neemt je mee, laat zien en gaat weer verder. Van verstilling naar energetisch. mooi mooi mooi.....