Ritchie Blackmore's Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)

Bonnet is de enige bekende die meedoet bij Alcatrazz. Rest volslagen onbekend. De albums met Vai en Malmsteen vind ik uitstekend. Ook Bonnet inderdaad. Een harde imponerende stem.

Maar lang niet zo imponerend en rijk als Ronnie James Dio. De man die hier op onnavolgbare wijze Catch The Rainbow en Man On The Silver Mountain neerzet.

Tjee we zijn het redelijk met elkaar eens wat betreft dio/bonnet.
Het kan verkeren...

Ik heb er nog een halfje bijgedaan. Het hindert me dat Blackmore zich inhoudt op deze plaat, waardoor de studioversies 1,4,6,8 en 9 volstrekt worden weggeblazen door liveversies (in geval van 6 door de Doogie White incarnatie). Niettemin, het simpele feit dat vijf van de negen nummers een vaste plek kregen in het repertoire zegt toch ook wel iets over dit album. Het zijn de arrangementen en de uitvoeringen die me niet bevallen, niet de liedjes zelf.


Dat is niet zo'n kunst, want ten eerste zou het 11, 12 jaar duren voor er weer een regulier Rainbow album uitkwam en ten tweede is dat album niet zo best. Het is echter wel de moeite waard de Düsseldorfse Rockpalastshow voor de WDR te achterhalen. White is voor mij na Dio de beste Rainbow zanger en na Gillan en Dio de beste waar Blackmore ooit mee heeft opgetreden.

wat een zwak geluid. waarom still i'm sad instrumentaal is weet ik niet, maar je mist hier dio wel heel erg (vergelijk de superieure versie op on stage). de nummers zijn goed, maar de produktie niet. slechts 3.5 dus.

Wat is er mis met het geluid?
Voor mij zijb het hier vooral de songs die lang niet zo sterk zijn als op de 2 studio-albums die hierna kwamen.

Zowel het geluid als het songmateriaal vind ik uitstekend. Waarschijnlijk mijn favoriete Rainbow plaat uit de Dio periode. Al ontlopen ze mekaar kwalitatief niet veel.

Het geweldige stemgeluid van Dio en het geweldige songmateriaal maken dit echt tot een geweldige plaat. De riffs blijven hangen en alles lijkt instrumentaal gezien ook prima in elkaar te zitten.

Ik ben het helemaal eens met Wizard, zowel songs als productie vind ik matig. Alhoewel er ook enkele zeer gave songs op staan: Catch the Rainbow en Man on the Silver Mountain. Met een goede productie zou ik 4 sterren geven, nu wordt 3.5 ster.

Ik vind de productie van het alom geprezen "Rising" te galmend, hoewel ik weet dat er door de jaren heen verschillende mixen op (in ieder geval) CD verschenen zijn. Ik mag het geluid van dit debuut wel, compact, beetje richting Free en Elf(!) Dit debuut is qua songmateriaal completer als "Rising", hoewel ik er natuurlijk niet omheen kan dat een absolute klassieker is, en wat voor één!

Dit is iets relaxter en losser dan Rising. Ik hou daar wel van. Daarnaast een stukje veelzijdiger, meer ruimte voor ballads. Doet soms wat aan Elf denken ja, maar dat is ook niet zo gek gezien de bezetting

Ik vind de live uitvoeringen trouwens niet per definitie beter. Man On The Silver Mountain wordt hier bijv. nog in een lager tempo uitgevoerd waardoor er juist een lekkere groove ontstaat. De latere bezetting speelden veel nummers van dit album harder en sneller, maar mijn inziens daardoor niet altijd beter. Al waren de vele improvisaties wel om van te smullen natuurlijk.

Dit waren Ritchies topjaren, dat is wel duidelijk.

Geweldig! Dio zingt op zijn best, en erg sterk songmateriaal.

Een van de allereerste elpees die ik in de collectie verwierf, ik was een snotneus in begin jaren tachtig dus dat zegt al genoeg. We hadden toen nog de gulden en internet was ver weg. Mobieltjes idem dito.
Wat een gitaarheld die Ritchie Blackmore!
De 'sprookjesachtige' of 'mystieke' en Middeleeuwse inslag heeft me altijd aangesproken aan Rainbow, maar het kleeft vooral aan Ronnie J. Dio.
De solo in Kill the King op de stratocaster is epic.
Een klassieker, 4,5 sterren.

Minpuntje op dit album (naast de wat stoffige productie) vind ik toch wel Catch the Rainbow. Het is me te kabbelend en met weinig enthousiasme ingespeeld lijkt het. De live versies zijn wat dat betreft iets beter maar het nummer heeft me nog nooit echt weten te pakken.

Enige minpunt op dit verder meer dan uitstekende debuut album!

Helemaal mee eens. Mijn kennismaking met Rainbow en kan me nog goed herinneren dat ik helemaal into Rainbow raakte na het luisteren van het magistrale live album. Typisch zo'n album wat nooit meer uit mijn systeem is gegaan.

De R&B drummer had zijn toeters, koeiebellen, houtjes en tamboerijnen beter thuis kunnen laten. De toetsenist solliciteert voor een plekje bij een funkrock band ala mothers's finest en de bassist die doet gezapig zijn werk. Alle drie zijn ze na de opname van het album uit de band gezet. Mr B ging hier uiteraard niet mee het podium op. Alle drie hebben dan ook geen proffesionele muziek carriere uitgebouwd.
Zelf heeft Blackmore nog een tik meegekregen van Deep Purples Stormbringer dingetje en tovert zonder reden een wackawacka slaggitaar uit zijn mouw bij het verdere prima Snake charmer waarmee hij ook dat nummer om zeep helpt. Ronnie Dio zingt veelste verlegen en laat pas bij Sixteenth Century greensleeves iets van zijn tanden zien.
Het album bevat op zich wel aardige songs maar de irritatie grens wordt door dit alles bij mij wel opgezocht. Aan ieder nummer mankeert wel iets. Maar ach, het is al een heel oude plaat en er zou nog veel moois komen. Maar dit belegen funk rock, r&b, rock n roll plaatje verzeild niet vaak in mijn speler of het zou voor the Man on the Silver mountain moeten zijn.

Hoe smaken kunnen verschillen he. Ik geniet hier enorm van!

Oude liefde roest niet en ik zat echt weer even in een Rainbow flow. Paar concerten gekeken, internet dingetjes gelezen (die eeuwige ruzie tussen RB en DC, erg grappig) wat albums geluisterd enzo. Maar dit album laat wel horen wat er in het vat zit maar voor mijn gevoel komt het er niet echt goed uit. Bij Still I'm sad bijvoorbeeld hoor ik dan alleen nog maar die woodblocks (of iets dergelijks). Misschien let ik er in teveel detail op, dat kan ook.
Voor mij staat het nogal in schril contrast met wat ze in 1976 klaarspeelden. Mini docu van 17 minuten uit Australie incl Man on the silver mountain, stargazer, light in the black, drumsolo van Cozy en do your close your eyes incl het mollen van de gitaar. Blackmore's Rainbow'76 documentary + Bonus - YouTube

Lekker debuutalbum van de hardrockiconen Blackmore en Dio, al vind ik de eerste 3 songs van de B-kant beduidend minder dan de A-kant. Dat doet toch wat af aan het geheel. Gelukkig eindigt de B-kant wel met twee goede tracks. Toch eens zien of ik Rising ergens kan scoren.

Rising en Long Live Rock and Roll verpletteren dit album. Die zijn eredivisie. Dit album is first division...

Maar wat een team inderdaad: Dio, Blackmore en Powell. Legendarisch.
Dit album kwam uit in 1975(!). Best wel revolutionair in de hardrock toen.
Met een van de allermooiste uitvoeringen van Still I'm Sad.
(vind de drummer wel heel erg Cozy Powell klinken, die cowbel, dat vierkante timmerende, die vette bekkenaanslagen. Maar goed, op de elpee staat dat ene Gary Driscoll verantwoordelijk is voor de drumpartijen, dus dat moeten we dan maar geloven ).

Ja, die kwam gewoon uit Dio's band Elf

De man werd vermoord in 1987. Nog steeds een onopgeloste zaak.

Bible Black van Heaven and Hell moet een verlaat eerbetoon van Dio zijn aan de voormalige compaan.

Een goede drummer die Gary Driscoll, op dit album althans. Dat ie onder mysterieuze omstandigheden vermoord is wist ik helemaal niet.

Back on MuMe buizen Leuk.

Dankjewel Broem.
Sorry voor de plotsklapse afwezigheid.

Schijnt dat Ritchie Blackmore plannen heeft om met oudgedienden een soortement van reunietour te gaan doen met Rainbow en Deep Purple songs van weleer. Iets van 5 optredens in heel Europa ofzo.
Zou dolgraag Ritchie nog eens zien optreden met die nummers van toen. Maar of de 'magic' van toen ooit kan worden gevangen?

Een tour met een onbekende zanger die een combinatie is van Freddy Mercury en Ronnie James Dio heeft Ritchie Blackmore bekend gemaakt. Ik ken wel zangers in die soort: Russel Allen, Jeff Scott Soto. Maar die zijn niet echt onbekend....

De beste man (Blackmore) kon vroeger al niet zo heel best de spotlights delen binnen dezelfde band. En daar lijkt nu na al die jaren nog niks in te zijn veranderd als ik de berichten zo lees. Een onbekende zanger gaat het worden. Verder weinig tot geen bekende ex-bandleden...klinkt allemaal een beetje heel erg alsof het de grote Ritchie show moet en gaat worden. Mocht dat het geval zijn dan zeg ik; heel erg jammer!

Een catchy ijzersterke, zeer eenvoudige 'riff' is goud waard in de wereld van de metal, of rock. Het kunnen spelen met gevoel en de ene na de andere fantastische solo uit de vingers kunnen toveren is eveneens magic en zeldzaam. Er zijn maar weinig gitaristen in het genre die beide beheersen. Michael Schenker en Ritchie Blackmore in ieder geval wel.
Man On The Silver Mountain was in die tijd (dat het uitkwam en jaren erna) bijna een Hymne. Een geuzenlied. Gezongen tijdens concertbezoeken. Het nummer betreft best een sloom tempo, een catchy riff, de onnavolgbare gedragen zang van Dio en de fenomenale solo van Blackmore. Man On The Silver Mountain is een icoon onder de metalnummers.

1975.
En dan met zo'n album uitkomen.
Heroverweging en besluit: waardering verhoogd naar 5 sterren.

Hoho Vergeet de duitse versie niet