The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Toen ik vandaag het nummer 'History song' van The Good, the Bad & the Queen hoorde, dacht ik dat ik de zanger "Mellon Collie" hoorde zingen.

Wat blijkt: de zanger zingt "melancholy". Nu vraag ik me af; heeft Billy Corgan gewoon de schrijfwijze even veranderd en bedoelt hij eigenlijk "Melancholy and the infinite sadness"? Zou me logisch lijken, aangezien melancholie toch goed bij verdriet past...

Zijn er mensen die dit weten? Ik kan er alleszins niets over vinden... Ik vraag em al lang af wat mellon collie betekent...

Voor zover ik weet komt het Mellon Collie van Melancholy, dat dacht ik al vanaf het allereerste begin en ik heb nooit stilgestaan bij het feit dat het eventueel anders zou zijn. Een beetje spelen met taal niet meer. Dus ik vermoed dat er verder ook niks anders achter zit en opvallend dat dat kwartje bij jou zo laat viel.

Idd, dacht dat iedereen wel wist dat het een taalspelletje was met het woord Melancholy...

Nu ga ik even huilen in een hoekje omdat ik mezelf zo dom voel...

Het kwartje valt inderdaad redelijk laat ja. Maar ik kende het Engelse woord 'melancholy' ook niet, misschien vandaar. Ik dacht (om de één of andere onbekende reden) steeds dat het een naam was van iets of iemand, maar vraag me absoluut niet waarom!


Nu ben ik er dus ook achter waarom ik dit album zo aanbid... Niet alleen is het de mooiste verzameling liedjes ooit, maar ook het mooiste hoesje ooit, de mooiste cd's ooit, (veruit) de mooiste achterkant ooit, de mooiste cd-titels (dawn to dusk & twilight to starlight) ooit EN ook nog eens de mooiste albumtitel ooit!

als ik sterf dan mogen ze mijn kist in de kerk binnenbrengen op de tonen van de instrumental 'mellon collie & infinite sadness'.

Zo mooi dat het pijn doet.

Prachtige plaat en de verklaring van Mellon Collie (melancholy) is zo voor de hand liggend dat ik die meteen als waarheid opsla

De vele wisselende nummers maken deze plaat voor mij wat rommelig, Siamese Dream en Adore (mijn favoriete SP album) zijn meer 1 geheel.

Mellon Collie bevat dan weer de prachtigste nummers:

Het begin is te mooi om waar te zijn

Mellon Collie and the Infinite Sadness + Tonight, Tonight

Porcelina of the Vast Oceans !!!!!!
1979

En het eind is alweer net zo mooi:
We Only Come Out at Night, Beautiful, Lily, By Starlight, Farewell and Goodnight

Mijn eerste kennismaking met SP... en wat voor een! ik kocht dit album voor 6 euro in een Frans muziekzaakje achteraf in parijs, wat voor een gek heeft dit album voor die prijs weggegeven? nouja het zal wel je hoort mij niet klagen.

waar mijn wereldje van muziek redelijk breed is heeft dit album toch nog grenzen verlegt.
Dit album heeft echt een indruk op mij gemaakt, de lagen gitaar in de meer rock-nummers zijn loodzwaar, en de structuur van de langzamere nummers zijn ook heerlijk. De stem van Corgan was even wennen, maar ik kan hem nu rekenen tot mijn favoriete zangers van rock.

Mijn voorkeur gaat uit naar de eerste disc. Van het haast tearjerkend mooie intro tot eind blijft het goed (met een paar minpuntjes, cupid de locke, en het eindnummer). Twilight to Starlight is ook een pareltje van mooie liedjes al had er wel van mij nog een soort zwaar nummer op mogen zitten maar meer van het kaliber "Zero".

Fav nummers: geez... da's echt lastig, ik denk Tonight, Tonight, Zero, here is no why, porcelina en (misschien een beetje raar) we only come out at night (zo leuk! doet me denken aan nightmare before christmas!)

WITHOUT A CARE IN THIS WHOLE WOOOORLD!
Een van de pareltjes uit mijn collectie! 4,5*

Nog een vraagje: Zou ik Siamese Dream ook moeten proberen?

met de nadruk op MOETEN.

Ik zou zelfs durven zeggen: als je nummers ald 'Disarm', 'Soma', 'Mayonaise' en 'Silverfuck' niet kent, heb je niet geleefd! Zeker luisteren dus!

Nouja disarm ken ik al wel, en ik ben ook bekend met Cherub rock en die vindt ik echt heel mooi.
Het is meer een gitaar-georienteerd album toch? Dat zou wel in mijn straatje moeten passen, ik voeg hem aan mijn "must-have" lijstje toe!

Zet hem maar heel hoog

Geez, haha veel lof aan de Pumpkins heh? Okay doe ik het zo: eerst volgende keer dat ik in aanraking met geld kom haal ik hem blind

Zet maar gewoon bovenaan hoor.

Sterker nog. Zet de wekker, poets je tanden en voordat je koffie zet ga je Siamese Dreams kopen.

ik ken hier en daar een nummer van dit album, maar wordt het dan niet meer een uit de hand gelopen verzameling liedjes ipv een album?

koop hem nou maar gewoon.vertrouw ons maar

The Smashing Pumpkins !

Ik dacht eerst dat het een (heavy /Hard) Rockband wa. had wel eens van de naam gehoord maar het heeft nooit mijn interesse weten te wekken om dan iets te downloaden of te beluisteren in een platenzaak.

Nu het album voor me ligt weet ik zeker dat de Smashing Punpkins een van de beste albums is die ik hier heb staan !. Ik zocht namelijk al heel lang de plaat 1979, want had die wel eens op 3FM gehoord. Het album heeft van alles wat : Van Ballads tot hard rock ! Echt leuk voor tijdens huiswerk . krijgt van mij een 4,5 !

Hiep hiep, op Pinkpop 2007 eindelijk hebben de pumpkins eindelijk revanche genomen op alle waardeloze k-optredens die ze eind jaren 90 gaven. Jammer van de toegift, dat dan weer wel.

Zoals op Pinkpop 1998 bijvoorbeeld, het enige Pumpkins optreden dat ik ooit zag. Ben er zelfs bij weggelopen...

Ondanks dat Billy Corgan eigenlijk totaal niet kan zingen, is dit toch een erg goed album. Ook hier geldt dat 1 cd eigenlijk beter was geweest, maar toch staat er opvallend weinig vulling op.

Mijn favoriete nummer is het brute X.Y.U. ; het moment dat het nummer halverwege compleet los gaat is zo superheerlijk. Andere toppers zijn behalve de singles o.a. de epic Porcelina, Where Boys Fear to Thread (fantastisch intro) en de rustige nummers To Forgive en Galapogos.

Nummers die wat mij betreft eraf gelaten hadden mogen worden zijn de afsluiter van cd 1 en de nummers na We Only Come Out at Night.

4 sterren en met een andere zanger en bij sommige nummers een wat betere productie had er nog meer ingezeten.

Grappig, ik vind Beautiful juist een van de mooiste nummers van de CD en X.Y.U. was lange tijd juist het enige nummers dat ik niet echt kon waarderen.

Voor mij is deze CD echt jeugdsentiment, zou hem weer 's moeten draaien.

en ik vind de stem van billy corgan prachtig.

en beautiful is ook een favoriet van me, naast cupid de locke, thirty-three, 1979, en stumbleine.

Of je de stem van Billy Corgan nu mooi vindt of niet, zonder hem geen songs en dus geen Smashing Pumpkins.

Vind dit album net een tikje sterker dan 'Siamese Dream', omdat het gevarieerder is. Rijker aan stijl en instrumentatie. Vind ik net iets spannender en laat meer zien van de Pumpkins allemaal in hun mars hadden.
De scores zijn overigens gelijk, omdat de schaal met sprongen van 0,5 oploopt. Beide albums een dikverdiende 4.

Tony Iommi (Black Sabbath) stond bekend als 'the master of the riff'. Misschien wordt het tijd om die titel door te spelen aan de heer Iha. Wat een parels: 'Zero', 'Where boys fear to tread', 'Bodies'. Om er slechts een paar te noemen en dat laat ik 'Siamese Dream' nog buiten beschouwing, want we hebben het hier over 'Mellon Collie'.

ik kende 1979 van mtv (toenertijd nog 'muziekzender')
ik kocht hem onmiddellijk
ik was verkocht, onmiddellijk
toen had ik nog niet veel muziek gehoord, nu wel en boven alle rommel en tussen de 'goeie' muziek excelleert dit album
teenage freight op zijn best
zou hij werkelijk zo afgezien hebben?
alle nummers bezitten hun eigen kracht en schoonheid
van de opener van schijf 1 tot en met de super rockers ala xyu, fuck you en zelfs tales of a schorched earth
toch heb ik iets speciaal met de laatste nummers van de 2e schijf, die sluiten op een magistrale manier het feest af en dan vooral beautifull is van een onaardse schoonheid
deze mellon collie verveelt nooit, verwondert steeds, ontroert altijd
een monument

Ik weet bij teenage angst nu nooit of ik het 100% serieus moet nemen. OOk iemand die een prima leven heeft gehad kan naar mijn mening zich hopeloos voelen, en dus zware teksten schrijven. Maakt het dus een beetje dubbel. Neemt niet weg dat hier veel emotie in zit en het oprecht wordt gebracht. Score weet ik nog niet zo. Ik vind het niet zo makkelijk om te beoordelen omdat ik t niet vaak als geheel luister. En ik eigenlijk om eerlijk te zijn pas kort met de Pumpkins bezig ben. Vond Corgan vroeger echt een irritante stem hebben en heb nooit de moeite genoemen om door te zetten en er aan te wennen. Tot kort voor Pinkpop. Ik wilde op zn minst een paar nummers mee kunnen zingen, dus heb me verdiept in hun eerste 3 platen (vooral, de rest viel tegen) en dan blijkt dat met de goede dosis aandacht, dit toch een steengoede band is met een zang die even wennen is, maar o zo bijzonder.

Vind dat ook zo'n beetje, enkel iets lagere score : 4 ****

Dit album moeten ze een grote waarschuwingssticker op plakken: Pas op, verslavend!
Ik weet het nog 3 maanden geleden:
Hee Muse naar Pinkpop! Dat hoef je mij maar 1x te zeggen, de rest van de line-up kan dan nog zo bagger zijn, maar ik moet dan proberen te gaan. Die line-up die was dus verre van bagger. De Pumppkins als hoofdact?
Ohja dat is dat ene bandje van de grunge periode die ik nooit zo kon waarderen, omdat die zanger van die vage noten uit zn strot probeert te persen. Ach, je kan bij een eindact toch niet je kop houden en voor je uit staan staren. Opnieuw proberen dan maar. Eerst natuurlijk Gish en Siamese Dream. Verrek, die stem past eigenlijk best goed in de muziek. Na heel wat luisteren was het zover, de Pinkpopgig. WOW! Die was toch wel erg strak. Eenmaal weer thuis; Hee, een dubbelalbum ook nog es een keer. Je kunt ook overdreven he, een uurtje Pumpkins is wel genoeg he! Maar nee, blijkbaar niet. Dit album leek zelfs iets mooier, complexer, harder en zachter dan Siamese Dream. Tot vandaag aan toe het album steeds per cd geluisterd, dus OF cd 1 OF cd 2. Dit leek me genoeg, anders zou het weleens overkill kunnen worden toch? Ach, ik had vanavond niks te doen en na deel 1 gewoon deel 2 erachteraan gegooit. Hee, dat gaat eigenlijk best goed. Eerlijk gezegd had ik het niet eens door dat ik alweer 2 uur verder was. Het enige punt dat ik misschien kan maken is dat de volgorde opo disc 2 wat anders mocht. Na X.Y.U is het wel erg jammer dat er op die laatste 5 nummertjes nog niet 1 beukertje zit ofzo, alsof alle energie na X.Y.U weg was. Nu ja, gelukkig zijn het topnummers. De afsluiter vind ik echter nog niet superbijzonder, maar wel gewoon goed. Ook valt het me op dat ik elke keer nog steeds zo ondersteboven ben van X.Y.U. Ik ben toch Tool gewend en Muse? Dit is lekker geweld en gewoon goed rocken, maar wat is hier zo bijzonder aan? Ik weet het niet, maar het werkt wel.

Hoogtepunten: Hee, wat is dat nu weer voor vraag. Goed, daar gaat ie dan: Tonight Tonight, Jellybelly, Zero, Fuck You, Porcelina, Scorched Earth, X.Y.U.
Minpunten: Nog zo'n stomme vraag! Farewell and Goodnight lichtelijk? Nee, eigenlijk ook niet.

Een dubbelalbum dat volledig boeit. Dat is me eigenlijk alleen maar gelukt met Ayreon - The Human Equation en zelfs die niet volledig.

Ciijfer? tsja, een 5* is wel heel veel he? dat moet toch ook geen gewoonte worden. Nu vooruit 5* voor deze keer dan, omdat ik moet bekennen dat ik vooral vanaf na Pinkpop toch 3 kwart van mijn muzikale tijd besteed aan SP muziek.
Oja, tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik het Pumpkins materiaal tot nu toe alleen op mn pc heb. Geen flut mp3 natuurlijk, FLAC uiteraard. Tsjah ik spaarde voor mijn vakantie naar Spanje (over 2 weken) en ik wil ook nog steeds Twin Peaks serie. Maargoed, als ik mijn geld weer es ergens anders aan kan besteden moet ik minimaal MC en SD maar in huis halen dacht ik zo.

Ik ben alweer uitgeschoten in lengte met dit bericht zie ik, oeps.

Leuk stukje over een -inderdaad,dat heb je goed gehoord- geweldig album.

Ja, leuk stuk! En ook treffend voor mijn eerste kennismaking. Dat was al wel in 1995 (ik was waarschijnlijk een van de eersten die het album aanschafte, namelijk op de releasedatum voor openingstijd van de V&D waar ik toen werkte).
Ik kan me ook nog de magie herinneren van de eerste luisterbeurten.

Tip: Probeer eens een liveversie van XYU (en Ruby) op de kop te tikken uit de tour van 1996... (eventueel op aanvraag bij ondergetekende )

dit plaatje is wel een unikum in de geschiedenis van de moderne muziek

een dubbele cd met zoveel nummers die allemaal stuk voor stuk prima zijn, alle 28 totaal niets op aan te merken, corgan zat in een uiterst creatieve periode en hoewel de nummers stuk voor stuk niet eens zo ingewikkeld en moeilijk in mekaar steken blijft het boeien tot het end

waar de meeste dubbelaars toch wel enkele mindere nummers bevatten (zelfoverschatting van betreffende band) is dit van kop tot staart perfect

erg knap