The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Kben momenteel dit album wat aan het herontdekken, man man man toch wat een album. Het aanbod is wel wat overdreven (er staan kortom een paar miskleunen op). Maar wat een klasse, wat een sfeer. Vooral de tweede disc is heerlijk maar de eerste mag er ook wezen. Kheb bovendien ook nog veel lof voor het mooie hoesje en het heel mooie boekje met alle lyrics (nooit onaangenaam). Wat is die clip van tonight tonight toch mooi, roept veel herinneringen naar boven.

4.5*

Prima.

En de clip is Tonight, Tonight, denk ik.

vermoeiend om helemaal uit te zitten....zeg maar gerust vervelend.Komt omdat het een rammelend geheel is.

TIP VAN FRED : zet hem op shuffle,en wie weet komt er nog een fatsoenlijke tracklist voorbij.

Thru the eyes of Ruby

Het wordt hoog tijd dat Fred pit!
Prachtig album, in welke volgorde dan ook.

volgens mij zit u reeds te pitten...

Ik zeg toch niet dat het geen mooi album is

Ik merk dat ik altijd de neiging heb te skippen...tenzij ik hem dus op shuffle zet

Niet zo snel zo'n grote mond jongeman

ja,geweldige cd punt

& again zijn we het met elkaar eens.

Kben hem nog steeds aan het beluisteren, nu weet ik weer waarom hij ooit in m'n top tien gestaan heeft. Het ene magnifieke nummer na het andere. Dawn to dusk overdag en Twillight to starlight 's avonds...

FANTASTISCH

Ik ben dus zo nieuwsgierig naar dit album! Erg lang album trouwens. Zou het voor een flink deel uit ´opvulling´ bestaan? Of is het alleen maar schoonheid?

Bijna alleen maar schoonheid.

Inderdaad, er zijn enkele mindere nummers aanwezig maar dat stoort helemaal niet. Er is immers zoveel moois te vinden op dit meesterwerk.

Bij de statistieken kan je zien dat élk nummer (alle 28!!) minstens 2x tot favoriet beoordeeld zijn. Van opvulling lijkt me dus geen sprake hier!

Persoonlijk geef ik ook geen enkel nummer minder dan 5/10. Maar het is dan ook mijn nummer 1!

en je heet niet voor niets ZERO

Voor mij de klassieker van de jaren'90. Stuk voor stuk prachtige nummers. Kan me wel voorstellen dat niet iedereen van de harde en/of zachtere nummers houdt.
Nummer 1 in mijn lijst.

Ik heb ´em helemaal beluisterd. Kan ik me gewoon niet meer zo goed laten gaan op mooie muziek, of is het gewoon niet een bijster goed album? Het is alsof ik allerlei dingen hoor die me wel veel zouden moeten doen, terwijl dat niet ´helemaal´ lukt. Ik ga er niet in op. Maar misschien ligt dit dus meer aan mij dan aan het album...

Het kan zijn dat het me bij een 2e of 3e luisterbeurt veel meer doet, dat is bij twee andere albums ook gebeurd.

Is het te pretentieus? Te weinig goede hooks? Of barst het van de leuke vondsten en heeft het prettig wringend gitaargeweld, een bij vlagen zeer aanstekelijke dynamiek, en een goede productie? En zijn 1979, Bullet with... en Tonight, tonight niet mooi gestructureerde songs met gewoon erg goede ´hooks´...?

Geef het nu een 4.0

Ik heb het album ook weer eens beluisterd en het valt eigenlijk vies tegen. Tonight, Tonight en 1979 zijn nog steeds prima maar op bijvoorbeeld Zero klinkt Billy als het debiele broertje van Ozzy Osbourne.

Toppers worden afgewisseld met matige songs.

Tracklist loopt naar mijn idee niet soepeltjes, en er zitten een paar draken van songs tussen..

Zet hem eens op shuffle..ik doe dat altijd met dit album,scheelt de wereld!

Heb het voor de 2e keer beluisterd, en ben er toch wel erg van onder de indruk.

De gitaarriffs klinken vaak zo heerlijk volvet

Mooi geheel dat varieert van erg hard tot ingetogen, veel mooie arrangementen, goede productie...Alleen zouden er wel wat meer goede ´hooks´ in mogen zitten. Er zijn nummers waarin dat wel goed zit, in ieder geval de nummers die ik in het vorige bericht noemde. Zoals 1979. Een ´hook´ is hier in ieder geval die gitaarlick die steeds terugkomt. Erg mooi, maar let ook op de arrangementen, de zang, de ritme-sectie, de structuur van het nummer (mooie afwisseling in dynamiek en melodie) en gewoon het algehele samenspel. Vind die gitaarlick al jaren mooi trouwens.

Geef het album nu een 4,5.

Mellon Collie and the Infinite Sadness: het album van een band waar ik inmiddels een groot fan van was in 1995. Twee albums achter de kiezen die het predikaat fantastisch (en meer) verdienden. Kon het dan wel goed blijven gaan? En dan ook nog eens een dubbelaar, de grootste struikelplaten voor veel artiesten (want immers vaak rijk voorzien van vullers). Ik zag het al helemaal gebeuren. Dit kon nooit goed gaan.........


Bij de titelsong die als opener fungeerde begon gelijk al de verbazing. Wat doen ze nu? Een prachtig, instrumentaal nummer. Wat gaan ze hierna in godsnaam dan laten horen?
Al snel bleek het de opmaat voor heel veel moois dat zou gaan komen en dat vele moois kreeg een start in de vorm van Tonight, Tonight op de eerste cd genaamd Dawn to Dusk, een wat pompeuze song die opvallend ontdaan was van scherpe randjes die we toch wel gewend waren van de 2 vorige albums. Maar een prachtnummer is het wel degelijk. "We'll make things right, we'll feel it all tonight". Het zou zeker goed gaan komen met dit album............
Want al op Jellybelly gooiden de Pompoenen de beuk er in. Lekker raggen maar. Het zaagt ook zo lekker door. En daar doet de stem van Corgan ook flink aan mee. Het is een cirkelzaag die overal dwars doorheen gaat. Mooi? Denk het niet, maar het is wel wat de Pumpkins zo herkenbaar maakt en de band een eigen smoel weet te geven.
Zero heeft zo'n heerlijk intro. Beetje dreinerig ook, zeker als Corgan zijn mond open gaat doen. Perfecte concert-deiner. Voetjes van de vloer dan maar, en dat heb ik tijdens de liveshows zeker ook gedaan.
Ergens moet ik nog wel zo'n Zero-longsleeve hebben liggen.
Here Is No Why neemt wat gas terug en laat horen dat ook de midtempo nummers vaak goed uit de verf kwamen bij de band.
Lekkere vette gitaarriffs maken de boel af (of smeren het dicht zo u wilt).
Bullet With Butterfly Wings had ik al helemaal stuk gedraaid nog voor het album uitkwam. Het was immers de eerste single die werd uitgebracht voor het verschijnen van deze dubbelaar. Het was typisch zo'n nummer dat de verwachtingen extra hoog wist te maken.
En hoe heerlijk is het om nog steeds heel hard mee te zingen. "Despite all my rage I am still just a rat in a cage".
To Forgive is een warm nummer van het soort waar we er al meer van hadden gehoord. Alsof je in een warm bad stapt en Corgan en consorten je langzaam aan verdoven en je laten wegzakken in een roes.
Voordat dat fout gaat schudden ze je ook weer net zo makkelijk wakker d.m.v. de gitaarbeuker Fuck You (An Ode To No One). Erg vrolijk kun je er niet van worden. Allesvernietigend maaien ze in het rond, maar oei wat kan dat lekker zijn.
Love was een van de nummers waarin je kon merken dat de Pumpkins andere wegen probeerden in te slaan. Ik vind het nog steeds een meeslepend nummer en daar zijn die probeersels mede verantwoordelijk voor. Ik kan me voorstellen dat mindere voorstanders van dit album een nummer als deze als vuller beschouwen. Ik zelf zie dat zeker niet zo. Voor mij is het een mooi keerpunt op de eerste cd, want hierna laten ze betoverend mooie dingen horen op Cupid De Locke. Even klinkt er hoop door, maar die is slechts vluchtig, alles vervaagt namelijk weer snel.
En die weemoed uit zich snel in Galapogos. Mooie, dwarrelende melodieën die dit nummers wat triests mee weten te geven.
Voordat we hierin verdrinken schreeuwen we het nog even uit op het meeslepende Muzzle. Wat een mooi nummer is dit toch.
En maak dan de riemen maar eens vast voor de rollercoaster genaamd Porcelina Of The Vast Oceans. Nog steeds één van de mooiste nummers van deze band ooit. Het is een nummer dat recht door je heen gaat. Het snijdt, het schuurt en het slingert je alle kanten op. Geweldig. Ik kan er niet meer of minder van maken. Geweldig dus.
Take Me Down sluit Dawn to Dusk keurig af. James Iha mocht dit voor zijn rekening nemen. Iha was wel vaker verantwoordelijk voor de zachtere nummers. Zijn stemgeluid is hier zeker ook verantwoordelijk voor. Niks scherps of snijdends. Eerder wat vlak. Ik heb er altijd wat twijfels bij gehad.
Door naar cd 2 genaamd Twilight to Starlight.
Where Boys Fear To Tread opent het avontuurlijker broertje van het duo genaamd Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Een wat rauwer en ruigere gitaarstamper die in de vorm van Bodies nog even lekker doorgaat. Wederom het van dik hout zaagt men planken geluid. Gaspedaal in en scheuren maar.
Thirty-Three is dan opeens een stuk lichter van toon en geeft even de tijd om op adem te komen, want hoe je het ook went of keert, dit album is en blijft een tour de force.
Op adem komen? Dan doen we er nog een schepje bovenop met het wiegenlied In The Arms Of Sleep. Lieflijk en klein. Iets wat de Smashing Pumpkins wel degelijk ook goed konden. Wel zijn dit soort nummers wel eens op het randje vanwege de zang van Corgan. Het zijn de nummers waarbij ik me kan voorstellen dat dit tegen de pijngrens aanzit bij sommigen, want juist in dit soort rustige nummers valt zijn manier van zingen extra op.
1979 liet duidelijk horen dat de Pumpkins meer konden dan mooie en lieflijke of ruige en zagende nummers schrijven. Het experiment werd niet geschuwd en dat waardeer ik zeer in een band. Zeker als het dan ook nog eens uitpakt zoals op dit 1979. Een nummer waarbij ik op de een of andere manier moet terug denken aan de middelbare schooltijd. Niet vanwege het jaartal (dat was namelijk lagere schooltijd in mijn geval), maar puur het gevoel dat dit nummer naar boven brengt bij mij.
En dan is het hoogste tijd voor herrie: Tales Of A Scorched Earth. Wat nou romantisch terugdenken? Het moet vies en voos en we raggen er dus smerig op los. Volume op open en gaan......
En dan, ja dan, o hemel daar komt ie aan...........Thru The Eyes Of Ruby..............misschien wel het mooiste nummer dat ik ken van wie dan ook.
Wat is dit mooi, wat is dit goed. Als er iets goddelijks bestaat dan is dat zeker in de vorm van dit nummer.
En hoe moet je in hemelsnaam een nummer als dit gaan omschrijven? Gaan ophemelen? Onmogelijk. Neem dus maar gewoon van mij aan dit dit de song der songs is voor mij en wat u er zelf van vind zal mij worst wezen.
Na een episch nummer als hiervoor moet het even een tandje terug en dat doen ze goed in de vorm van het akoestische Stumbleine. Een perfect nummer om ons even bij te laten komen van een wereldnummer.
X.Y.U. heeft mijn toenmalige onderburen indertijd vast ware nachtmerries weten te bezorgen. Wat heb ik staan stampen en springen op dit nummer (en misschien wel erger: mee staan schreeuwen).
Ik vind het een ijzersterke rocksong, een mening die niet iedereen met me deelt omdat ik vaak lees dat dit juist een van de mindere nummers is op dit album.
We Only Come Out At Night is een persoonlijke favoriet van mij. Dit nummer blijf ik krachtig vinden. Het is ook best een avontuurlijk nummer, zeker gezien de rest van wat de Pumpkins ons vaak voorschotelen. Maar zo hoor ik het graag (en niet zoals ik het op latere albums nogal eens moest aanhoren).
Hierna wederom een enorme favoriet: Beautiful. Misschien wat zoetsappig, maar heel sterk. Ik heb vanaf het eerste begin een enorm zwak gehad voor dit nummer en dat is altijd zo gebleven.
Met Lily (My One And Only) bleek de koek der ruige nummers op te zijn. Soms heeft me dat wat gestoord: er staan opeens iets te veel rustige nummers achter elkaar.
Maar nu vind ik het wel passen. We hebben al zoveel moois en heftigs te horen gekregen, daarvan mogen we best even bijkomen en hoe kan dat beter dan ons gewoon een paar rustige nummers voor te schotelen van hoge kwaliteit?
By Starlight doet het zelfs nog een tandje lager om vervolgens over te gaan naar het slot van disc 2 in de vorm van groepsknuffel Farewell And Goodnight.

En na die knuffel is dit avontuur al weer ten einde. En daarmee leverden de Smashing Pumpkins 5*-album nummer 3 op rij af.
Als ik tussen die 3 moet kiezen is de keuze bekend gezien mijn top 10: Siamese Dream wint het dan licht van dit Mellon Collie.
Misschien toch vanwege het feit dat het hier een dubbelaar betreft en omdat ik Siamese Dream puntiger vind.
Maar ja dat album heeft Ruby dan weer niet...............

Hoewel redelijk beknopt, toch een mooi stukje Eric.

Een dergelijke bespreking zorgt er nou echt voor dat ik onmiddelijk de cd pak en in de speler stop! Deze cd blijft ook maar groeien bij mij. Mooi stukje aERodynamic!

Inderdaad ! Iedere keer dat ik een 'stukje' lees van Eric krijg ik spontaan zin om de plaat te draaien. Vreemd hé, hoe een mens zo'n invloed kan uitoefenen op anderen. Mellon collie is al de hele dag niet uit m'n stereo te branden

Waarom o waarom heeft niemand me eerder op dit album gewezen? Waar was ik in 1995?? Waarom heb ik dit toen gemist???

Zomaar wat vragen die door mijn hoofd heen spookten toen ik dit jaar (dus 12 jaar na dato!!) dit album voor het eerst hoorde.

Ik heb niet vaak dat ik een cd na de eerste keer luisteren echt goed vind, maar al na de eerste keer luisteren moest ik vaststellen dat dit een briljant, magistraal album is.

De rustige nummers spreken me meer aan dan de hardere, maar het is juist door de balans tussen die 2 stijlen dat de cd zo goed maakt. Daarnaast zijn de arrangementen briljant te noemen. Een cd die de volle 2 uur blijft boeien, en waarbij bijna elk nummer weet te verrassen.

En o ja, ook een schitterende recensie Erik!

ja hoe kan je dat nou gemist hebben.
kan alleen maar als je toen een enorme top40 softie was denk ik. of niet?

>kan alleen maar als je toen een enorme top40 softie was denk ik. of niet?

Hahaha....dit vind ik humor. Nee, integendeel. Mijn muzikale spectrum beperkte zich van eind jaren 80 tot eind jaren 90 tot Bruce Springsteen en aanverwante artietsen. 1995 was het jaar dat Bruce 2 cd's uitbracht (The Ghost of Tom Joad en Greatest Hits), dus al mijn aandacht ging daarnaar uit. Smashing Pumpkins kan je niet echt een aanverwante artiest van Bruce noemen.

Ik las wel eens een Oor door in die tijd, maar dat was dus vooral als er een artikel over Springsteen in stond.

Weliswaar neemt de muziek van Springsteen nog steeds een belangrijke plek in mijn leven in, maar vanaf eind jaren 90 ben ik mijn blikveld gaan verruimen, en ben ik met een gigantische inhaalslag bezig.

Zegt hij doodleuk om 10.00 uur 's ochtends

Wat moet ik nog toevoegen na die prachtige bespreking van aERodynamic?
Thru the Eyes of Ruby, mijn God, wat was ik gek van dit nummer! Altijd mee zitten drummen, echt een meeslepende song, en meebrullen niet te vergeten!

Een dubbelaar uitbrengen blijft een gevaarlijke onderneming. De band toont hiermee veel ambitie maar ook een bepaalde mate van arrogantie, immers moet je van goede huize komen wil je de luisteraar twee volle albums kunnen boeien. Vooral ter waarborging van een constante kwaliteit een risico. Ervaring leert dat dubbelaars toch altijd een aantal opvullers bevatten waardoor op een gegeven moment de vraag opkomt waarom ze niet voor een sterk enkel album hebben gekozen.
Billy Corgan en zijn ensemble slagen glansrijk voor de test. Bijna geen songs te noemen die ik als opvuller beschouw. Hoewel je merkt dat Corgan zichzelf creatief compleet heeft uigewrongen (vanaf hier was het gedaan met de genialiteit) kan ik concluderen dat dit het waard is geweest. Zelden zo'n sterke dubbelaar gehoord! Een diepe buiging is gepast.

****1/2

07-07-07..........Zeitgeist!