The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Ik denk overigens dat Corgan op Siamese Dream heel veel vocals gedubbeld heeft. Z'n vocals hebben op die plaat veel meer body dan op dit album.

Op de dvd loopt tijdens het nummer Fuck You een naakte gast met een heel serieus gezicht door het beeld. Mijn dag is meteen helemaal goed.

Zoals Billy al zei: We would like to thank the naked guy

Staat dan ook de legendarische uitvoering van Ruby op die DVD..?? Die met het briljante einde..?? Als dat zo is ga ik die CD-doos alleen al daarvoor aanschaffen (na enig sparen:))

Ligt eraan welk einde je bedoelt, het einde is in ieder geval niet akoestisch. Billy Corgan overtuigd 100 procent, want een bezieling in dat nummer. Bizar goed.

Ruby is zeker een van mijn favorieten van dit album. Prachtig ook, die "naked guy" passage. Kan me die beelden nog wel herinneren. Is echt een jaar of 12-13 geleden dat ik dat concert heb gezien. Was dat niet van Rockpalast? Of haal ik nu dingen door elkaar?

Je geheugen is prima. Overigens komt er ook nog een 'dancing guy'.

Wat doet X.Y.U. hier als track 29?

Moest aangevinkt worden als "niet aanwezig op elke versie". Nu zouden de demo- en alternatieve versie-vermeldingen er wel nog moeten bijgezet worden.

voorlopig ziet ie er wel mooi uit met zijn speelduur van ruim 6 uur....

Nondeknetters! Ik dacht dat Smashing Pumpkins flauwe poprock maakte, maar dit is duidelijk andere koek. Dawn to Dusk is nu bijna afgelopen en zeker het begin daarvan heeft me flink overdonderd met een hoop stevige rockers. Het doet zelfs wat grunge-achtig aan.

Vooralsnog ben ik erg te spreken over dit album, maar een speelduur van meer dan 2 uur laat een hoop ruimte voor zwakke(re) nummers. Eerst maar eens afwachten of ik die nog ga tegenkomen.

Er staat naar mijn mening slechts een slecht nummer op: Tales of a Scorched Earth. Voor de rest is het puur genieten.

Toevallig is dit Grunge, dus vandaar.

Was nog niet gecorrigeerd zag ik net.... nu wel....

Ik ben ze na 18 jaar luisterplezier nog niet tegengekomen

De Pumpkins stonden volgens mij juist niet bekend als grunge, ondanks het feit dat ze uit dezelfde tijd kwamen als collega's Nirvana en Pearl Jam. Dit vanwege het feit dat ze geregeld van die zes minuten durende epics in hun repertoire hadden.

Ben ik het mee eens. Je doet de Pumpkins schromelijk tekort door ze als "Grunge" te labelen. Ik vind op deze plaat eigenlijk alleen Bullet With Butterfly Wings een "grunge"-nummer. De pracht van de plaat zit hem juist in het brede palet van stijlen; van metal tot (droom)pop.

Ik vind bijna geen enkel nummer een echt grunge nummer, het is veel te melodieus voor dat in positieve zin overigens.

Je hebt nog gelijk ook Meestal negeer ik zulke clichés gewoon, maar nu kan ik er toch echt niet omheen. Op de een of andere manier zijn alle nummers op dit album goed. Natuurlijk zijn sommige nummers wat beter en zitten er een paar mindere nummers tussen, maar zwak kan ik die zeker niet noemen.

De laatste 20 minuten van Twilight to Starlight vond ik in eerste instantie wat te zoet en te slapjes. Het contrast met X.Y.U. is echt gigantisch. Toch zijn die laatste vijf nummers best prettig luistervoer. En Farewell and Goodnight is gewoon prachtig, maar dat wist ik al van begin af aan.

Mellon Collie is ongelofelijk afwisselend en de Pumpkins (of zal ik zeggen: Billy Corgan?) lijken in elke muziekstijl op hun gemak. Ik besef me nu pas hoe knap dat eigenlijk is. De lengte is totaal geen probleem, terwijl ik toch vaak opzie tegen lange albums. Dit album is gewoon heerlijk!

Jij weet helemaal niet of ik gelijk heb....... eerst 18 jaar luisteren en dan kijken of je het met me eens bent

Eigenlijk is het album nog helemaal niet 18 jaar oud. Dus de conclusie van aERodynamIC is ook wat voorbarig

Aero, hou op... Ik realiseerde me laatst ook al dat alle kinderen die ik in de klas heb net geboren waren toen deze plaat uitkwam... Een pijnlijk moment...

Ja en wij denken dat we allemaal nog jonge goden zijn....

Zucht

Time Flies. En dan nog te denken dat de schoolperiode indertijd zo traag verliep.

1995, waar is de tijd gebleven.

Ik kan mij herinneren dat ik Billy Corgan ergens in 1994 in een interview heb horen zeggen dat zijn volgende album (i.e. Mellon Collie) een conceptalbum zou worden.

Kunnen we daar in dit geval echt van spreken? Ikzelf neig naar nee, want ik zie geen duidelijke rode draad qua thematiek.

Ik denk dat je die aankondiging destijds met een korreltje zout moet nemen...
(sorry, soms kan ik ontzettend hard lachen om mijn eigen slechte grappen, verder gaat het best goed met me...)

toevallig gisteren ook volledig beluisterd en met die rode draad moet ik je gelijk geven Hij beviel mij veel beter dan bij eerdere luisterbeurten en ik kon er echt veel meer sterke nummers uithalen met een eigen gezicht waar ik het vroeger maar probeerseltjes vond. Van 3,5* naar 4* dus maar een concept vindt ik hier ver te zoeken...

Toen ik 11 jaar oud was, toen dit album verscheen, luisterde ik er veel naar. Ik was na 2 uur luisteren nog niet verzadigd. Het album kent weinig zwakke momenten, vind ik. Misschien alleen Take Me Down en Tales Of A Scorched Earth. Ik heb destijds zelfs soms bijna een hele dag naar het album geluisterd. Ik kon toen alleen maar dromen van al de extra's die nu verschenen zijn. Ik vind het een waardevolle toevoeging. Al zitten er wat probeersels tussen. De muziekredactie van Nu.nl gaf felle kritiek op alle extra's. Volgensmij hebben ze niet eens de moeite genomen om al die mooie extra's te beluisteren. En hadden ze na het horen van de Tonight, Tonight (Strings Alone Mix) geen zin meer. Omdat Mellon Collie mijn eerste kennismaking was met de Smashing Pumpkins vind ik dit hun beste plaat.

alles tussen zoetsappige hijg tracks en scheurende gitaren met nummers als Bodies en bonus track Set the ray to Jerry als hoogtepunten. De bonus tracks zijn opnieuw vaak weer erg sterk!

ik schaam me een beetje.....

vond altijd dat ik een brede smaak had en alle "betere" popmuziek wel kende. Deze band heb ik wel eens voorbij zien komen en om een of andere reden viel het kwartje (ja, ik ben zelf ruim van de gulden tijd) niet. Zelfs niet toen iemand wiens muzieksmaak ik zeer kan waarderen me er op wees. Mede door het rondstruinen hier op MuMe toch maar weer eens geprobeerd.

Prachtig, na twee keer luisteren al zeker 4* en veel potentie om door te stuigen (net als Siamese Dreams overigens).

Toch weer een band die een unieke plek in het gigantische aanbod claimt en daarin geen concurrentie duldt (of het moet zijn dat ik soms een vleugje placebo hoor)

De vinyl-heruitgave is binnen en mijn hemel wat komt er een geluid uit de naald en de speakers! Ik word af en toe bijna dwars door de vering van mijn bankstel gedrukt! Lekker herbewerkt hoor! En wat een fraaie doos met dito boekwerken!! Aanradertje (ook als je de "originele" vinylversie al hebt; het nieuwe geluid is wel even een flinke tand beter naar mijn mening)