Focus - Focus II (1971)

Nagenoeg perfecte plaat. Focus is toch zeker een van de beste progressieve rockgroepen. Een haast perfecte mix van jazz, klassiek en rock. Akkerman / Van Leer vind ik een veel beter componistenduo dan die twee uit Liverpool. Hier spelen ze nog met Cyril Havermans, die veel meer zijn stempel drukt dan Bert Ruiter.

Waarom ik toch op 'slechts' 4* uitkom, is omdat ik 'Hocus Pocus' niet zo geweldig vind, ook niet echt vind passen op dit album, en het Engels van Thijs van Leer op het titelnummer ook niet. Zou je dat wegdenken is het makkelijk Focus' beste albums en overtreffen ze wellicht zelfs Camel of Gentle Giant.

Dat is toch zeker een grap?

Zeker niet!

Eens

Ik vind dat niet te vergelijken. Totaal andere categoriën. Beide duo's briljant. Gelukkig hoef ik niet te kiezen.

Ik was een tijdje terug erg rock-gitaar-moe. Ik ben dat soms nog steeds wel eens. Maar als ik er zin in heb, dan klinkt het gewoon erg fijn hier. Focus een mooie mix tussen wat relaxte symfo en stevige hardrock. Geweldig als je er zin in hebt.

Ik blijf er wel bij dat Janis hier de mooiste song is.

Ik kan mij herinneren dat ik eens ruim twee uur op meneer Akkerman moest wachten voordat ie eindelijk op kwam draven. Geen excuus, geen sorry. Daarom vind ik die gast een anti artiest en een grote lul.

De frustratie zit kennelijk hoog. Maar wat heeft je opgekropte woede jegens de heer Jan Akkerman te maken met het fantastische album "Focus II"?

Ik heb dit album weer eens op staan. Vind Hocus Pocus hier maar traag, doe mij maar de snellere versies. Dat neemt niet weg dat dit album vol staat met de prachtigste melodieën met Focus II als hemels hoogtepunt.

Hocus Pocus vind ik echt fantastisch. Je kunt hier ook goed horen hoe geweldig Akkerman is als giitarist. De rest van het album boeit me eerlijk gezegd wat minder. Wat niet wegneemt dat de muziek van Focus natuurlijk een mooie mix is van rock, klassiek en symfo

En over Kaz Lux gesproken, op you-tube is een filmpje van Brainbox tijdens goud van Oud live: Dark rose met een werkelijk ontketende Jan Akkerman. In 2018 kwam de cd box uit van Jan Akkerman met al z'n studio albums (26 stuks) neem aan dat je die al hebt. Van Focus heb ik de cd box Anthology 1970-1976. En heb dit album weer eens gedraaid en dit album is tijdloos. Eruption is echt een hele goeie afsluiter. jaren later zal ook een andere Nederlandse gitarist genaamd Eddy Van Halen een korte maar zeer krachtige instrumentaaltje maken van Eruption. Is niet te vergelijken met Focus, maar ik vind ze allebei krankzinnig goed. Focus II doet mij terug verlangen naar de tijd toen ik nog een klein jongetje was. Toen dit nog op de radio werd uitgezonden. Tegenwoordig hoor je dit nauwelijks meer, alleen af en toe Hocus pocus. Gelukkig hebben we de albums nog!!!!!!! 4.5

Ja de losse uitgaven op LP of CD. Die allerlaatste disc uit die box dan weer niet, die met rariteiten, en werk in groepsverband voor Brainbox hoogstens 'Russian Spy and I' op een verzamel-CD. Het album 'Close Beauty' en zijn meest recente livealbum ontbreken ook niet. Dat is toch vanaf 'The Hague', of vanaf pakweg zijn zestigste, meer en meer Focus in zijn setlist.

Dat is het één na laatste album : My Focus die jij waarschijnlijk bedoeld. Een overzicht van zijn begin jaren, zelf zal ik niet een album kopen van de Hunters. Brainbox daarentegen wel, maar die albums die heb ik inmiddels al. Een album wat tot één van z'n mooiste albums behoort is From the Basement. Met een hele aparte maar mooie uitvoering van All along the WatchTower 14: 14 lang genieten. Er zit ook een album tussen die hij gemaakt heeft met de onlangs overleden Tony Scott. Die draai ik amper, Jan Akkerman associeer ik altijd met instrumentale muziek en daar is hij een groot meester in. Net als die (legendarische) gitarist aan de andere kant van de plas : Jeff Beck

My Focus - Live Under the Rainbow, dat album ja. Dat is al wat meer Focus dan The Hague, opgenomen in 2007. Een aftrap met een viertal Focus-nummers. Toen in die tijd ook in Leeuwarden geweest op het plein voor het Fries Museum. Met Tony Scott gaat om het album Prism aka Meditation: Tony Scott ft. Jan Akkerman... - discogs.com

Brainbox met of zonder Akkerman, als Kaz Lux er maar inzit. Nou moet ik zeggen dat ik Parts ook niet heb. From the Basement behoort ook tot mijn favorieten met een schat aan bonustracks op de CD van Pseudonym. Akkerman duikt wel eens op bij King Kong Records op plaat en CD, laatst nog Focus - Hocus Pocus (1994) - MusicMeter.nl meegenomen voor een leuk prijsje. Dat instrumentale kan me periodiek aanspreken en bij Jan Akkerman klinkt geen plaat hetzelfde; hoogstens in het verlengde van een vorig werkstuk.

OEPS!!!!! ik heb een overhaaste conclusie getrokken : de onlangs overleden Tony Scott. Het betreft een andere Tony Scott. De Tony Scott die overleden is was een rapper en is geboren in 1971. Het album komt uit 1977. Tony Scott was dan nog maar 6 jaar. Wie de Tony Scott is die met Jan Akkerman heeft samen gewerkt destijds in 1977 is onbekend!!!!!!!!!

Tony Scott was een jazz klarinettist uit de USA. Hij overleed in 2007 op 85-jarige leeftijd.

Klopt, dit is 'm. Wel vreemd dat Discogs hem introduceert als 'Tony Scott (2)' en 'onze' Tony Scott als 'Tony Scott (1)'. Meestal krijgt iemand met de, ik zal maar zeggen, oudste rechten de eerste toekenning van de naam, en volgen de jonkies later. Zo werkt het in elk geval bij bands. Maar misschien gaan ze bij personen uit van wie de grootste naamsbekendheid heeft? Maar ook dan is de keuze twijfelachtig. De rapper Tony Scott is ten slotte voornamelijk bekend in ons eigen land...

Op de originele uitvoering van Hocus pocus is Ceriel Havermans de bassist. De snellere US uitvoering staat op Focus III als bonus track. In die uitvoering is Bert Ruiter de bassist. Tevens was het ook het eerste album met Bert Ruiter in de line up!!!!!

Het is wat aan de late kant, maar toch. Het is ook niet te vergelijken het heeft enkel overeenkomsten en een aantal verschillen. Als het gaat om het aantal hits in de hitparade wint MC Cartney/Lennon met vlag en wimpel. De overeenkomsten is dat ze elkaar aanvullen, enerzijds Paul MC Cartney/ John Lennon. Het (sterke) verhaal doet de ronde dat Paul MC Cartney geen noten kan lezen. Daaruit kan je vanuit gaan dat Paul zich op de teksten concentreerd en John op de noten en de daarbij behorende akkoorden. Anderzijds, Thijs van Leer heeft een conservatorium achtergrond en Jan Akkerman niet - althans dat denk ik. Beide personen gaat het om de muziek, akkoorden en de toonschalen die eventueel gebruikt kan worden. Jan Akkerman heeft het talent om veel uit de toonschalen te halen. Wat erop neer komt dat Van Leer de muziektheorie beheerst, de toonschalen adviseerd. Een min of meer perfecte combinatie in beide kampen. Op Sylvia, Tommy en Hocus Pocus na speeld Focus instrumentale muziek. Instrumentale muziek wordt helaas weinig tot nooit op de radio gedraaid en dus ook niet in de hit parade. Dat is al jaren zo het aantal instrumentale numers wat de hitparade heeft bereikt is zeer beperkt. De hitparrade is voor de gemiddelde luisteraar. Instrumentale muziek is voor - het klinkt arrogant- voor de bovengemiddelde luisteraar. De muziek die Focus destijds speelde begrijpt de gemiddelde luisteraar niet en andersom. De Beatles leuk en aardig, maar op een gegeven moment gaat het tegen staan, Focus daarentegen niet, muzikaal gezien is Focus dan ook beter onderlegt dan de Beatles. Ze bestaan allang niet meer, maar ik zie de Beatles niet een nummer schrijven als Eruption. Als de Beatles zo'n nummer live gaan brengen loopt de zaal leeg puur en alleen omdat ze het niet begrijpen. Al met al zijn het voortreffelijke muzikanten ook wat betreft de sola carrieres. Wat ook overeenkomt is dat beide duo's uitelkaar zijn gegaan. Waarbij de Beatles zelfs is opgeheven. In beide gevallen was het ruzie om de muzikale te volgen koers. Bij de Beatles was het Yoko Ono die verantwoordelijk was voor het einde van de Beatles, althans dat is het verhaal!!!!!!

Dat van die noten is geen sterk verhaal maar gewoon waar.
Er zijn veel beroemde popmuzikanten die geen noten kunnen lezen ( wel bv tabs en akkoordenschema's).
Paul schreef ( en schrijft) wel degelijk muziek, de trompetsolo uit Penny Lane komt van Paul want hij speelde de melodie voor en Georg Martin schreef de muziek uit.
Ik kan wel noten lezen maar in vergelijk met Paul ( en vele andere ) ben ik maar een hele middelmatige amateur.

Focus en Beatles: appels (dat zijn de Beatles uiteraard) en peren-discussie. Vergelijken mag, maar de verschillen zijn onoverbrugbaar. Wie bij Focus in het 'appels en perenverhaal' dan de toffe peer was en wie de kwaaie (Jan of Thijs), daarover wordt nog steeds gediscussieerd.

Zondagochtend 23 augustus 2026 09:28 uur en dan bovenstaande onzin te moeten lezen .
The Beatles en Focus kunnen beiden niet stuk bij mij! Als ik naar The Beatles luister ben ik een simpele ziel, luister ik naar Focus dan ben ik bovenmatig intelligent? Ik heb redelijk wat zelfkennis, ik weet mijn sterke maar ook mijn zwakke eigenschappen. Maar dat wanneer een album van The Beatles is afgelopen en ik vervolgens een plaat van Focus draai, ik verander van een persoon die te dom is om uit zijn ogen te kijken in een heel slimme oude man? Zo heb ik mijzelf nog nooit gezien.

Wat te doen? Zal ik mijn Beatles pet opzetten en "Focus 2" met één ster waarderen of trek in mijn Focus jas aan en geef ik "Focus 2" vijf sterren?

Appels en peren dus. Een eindeloze discussie.

De liefhebbers van o.a de vogeltjesdans, James Last en André Rieu glimmen van trots nu

"Simpele ziel" ???? dat maak jij ervan, het is weer typisch een verhaal uit het verband rukken. En op het laatste daar ga ik al helemaal maar niet op in, maar dit terzijde. Feit is dat er veel meer muzikale details zit in instrumentale muziek dan in de muziek van de Beatles of welke popgroep dan ook. De Beatles maakte hele goeie luisterliedjes -wat overigens niet negatief is laat dat helder zijn-. Het is muziek wat lekker in het gehoor ligt. Dat wordt tegenwoordig nog vaak op de radio gedraaid. Volledig terecht, zelf ben ik ook fan van de Beatles heb er wel albums van maar draai het weinig. Omdat het al op de radio is, echter de nummers die ik het mooiste vind van de Beatles hoor je weinig tot niet op de radio. Pas tegen het einde van het jaar hoor ik die nummers pas. Mooi voorbeeld, één van de parels is The Long and winding road. De strijkers op de achtergrond voegt veel gevoel toe aan dit nummer. Te danken aan Phil Spector. Paul MC Cartney was over die strijkers not amused. Maar het is naar mijn mening een prachtig nummer geworden. Als laatste wil ik toevoegen, een veel gehoorde reactie over instrumentale muziek is : "het is mij te zwaar en ingewikkeld" Beide is waar ze luisteren liever naar muziek wat prettig in het gehoor ligt, nou dan luisteren ze daar toch naar. Maar als je als band er in slaagt om anno 2026 een instrumentaal nummer in de hitparade weet te krijgen, dan is dat een goeie band. Een tig aantal jaren geleden is het wijlen Robert Myles nog gelukt. Ga vanmiddag genieten van Focus III met een NEXIT NU T shirt aan!!!!!!

Waarom het mij sterk lijkt, is dat noten lezen op zich heel gemakkelijk is. In geval van gitaar en basgitaar wordt het zelfs nog gemakkelijker gemaakt met tablatuur die onder de notenbalk staat. In feite leer je zo ook al noten lezen. Trouwens Carlos Santana kan ook geen noten lezen. Maar mij is altijd voorgehouden van als je een muziekinstrument wil leren bespelen. Je eerst noten moet lezen. De standaard muziekopleiding ongeacht instrument is noten kennis. Daarna melodieën en liedjes leren spelen. Dan komen de akkoorden met de bijbehorend toonschalen. Dat ga je dan leren spelen. En als laatste het moelijkste solo's gaan spelen op akkoorden schema's. Muzikanten die geen noten kunnen lezen beschikken over talent en over een muzikaal gehoor. Pianostemmers hebben dat ook die stemmen de piano af op hun gehoor. Ik stem mijn gitaar gewoon af met een stemapparaat. Maar er zijn ook gitaristen die hun gitaar op het gehoor afstemmen. Vaak staat die iets hoger gestemd dan op het stemapparaat!!!