Marillion - Radiation (1998)

Niet echt mijn favoriete Marillion album.. alhoewel, er zijn momenten dat ik dit album wel kan apprecieren en dan weer niet...

Anderzijds staat wel een van mijn favoriete Marillion-nummers (post fish) hierop: The Answering Machine...

Mijn favoriete nummers op 'Radiation' zijn: Cathedral Wall; Three Minute Boy. Wat ook wel bijzonder is aan de Japanse release van dit album is de cover 'Fake Plastic Trees' van Radiohead. Verder zijn andere Marillion albums wel stukken minder, maar toch is deze ook niet onaardig.

Dit is inderdaad niet Marillions beste, maar aangezien we toch in malaisetijd zitten (This strange engine, marillion.com, Anoraknophobia) springt deze er nog helemaal niet zo gek tussenuit. Op dit album vind ik de ballads wat flauw, maar nummer als Under the sun, Cathedral wall en A few words for the dead horen nog wel tot de betere nummers uit de periode. 3*

Heel erg jammer... een album met zo'n lekker nummer als Under The Sun en dan voor de rest zoveel matige nummers.... waar is het ouderwetse Marillion "rock" gevoel gebleven????

Ik lees net m'n eigen commentaar. Foutje bedankt. Er had natuurlijk moeten staan: Verder zijn andere Marillion albums wel stukken BETER, maar toch is deze ook niet onaardig.

Qua nummers is er weinig aan te merken op deze plaat behalve dan dat ik die blues (Born To Run) nog al matig vind.

Waar ik me veel meer aan stoor is de produktie en met name hoe matig Ian Mosley's drums zijn opgenomen. Nou ja matig, ik vind het gewoon niet mooi hoe ze er op staan, heel lelijk geluid in mijn oren.

Ik verhoog mijn stem van 4,5 naar 5... Deze week weer eens geluisterd en ik hoor ECHT alleen maar geweldige nummers, met "A Few Words..." en "Three Minute Boy" als absolute hoogtepunten.

Ik weet dat de meeste Marillion-fans hier anders over denken, maar ik vond "Radiation" (en het bijbehorende optreden in Ahoy) meteen al prachtig en het is nu dus nog steeds één van mijn favoriete Marillion albums!

Ja dat "rockgevoel" waar ze zo om bekend staan

A Few Words for the Dead is zeker wel een van DE hoogtepunten van het hogarth tijdperk. Die opbouwende spanning, de aanzwellende gitaarlijn en het bevrijdende "you colud love!" doet t m altijd weer!!

Tamelijk onderschat Marillionalbum .
Het is even wennen die nieuwe gitaarsound van Steve R , maar de experimentdrift van hem en de anderen , kan hier grotendeels geslaagd worden genoemd .
Een pure plaat , basic geproduceerd , maar wel een passievol album .
Radiation begint stevig met Under The Sun ( Queenachtig door de gitaarsound) en het vrij heftige volle Answering Machine .
Vertrouwder van aard is Three Minute Boy , waar de typische Marillionstructuren van welleer de kop op steken .
Now She'll Never Know is een bedeesde donkere track met een hoofdrol voor Steve H , die hier voornamelijk met de kopstem zingt .
These Chains is een prachtig nummer , passievol en met een goddelijk refein .
Born To Run is een regelrechte '' Blues'' , maar steekt wat schril af wat bij de rest . Te weinig echt verrassend , en die snaredrum van de verder uitstekend spelende Mosely klinkt hier voor geen meter .
Met Cathedral Wall doen ze het bepaald beter . Een spannend nummer die door je hele lijf giert . Stevig maar op de juiste momenten gas terug nemend met beklemmende klanken .
Prijsnummer is de afsluiter A Few Words For The Dead .
Prachtige Oosterde opbouw , meesterlijk uitgebouwd en de climax is voorbeeldig .
Gewoon een hele goede Marillionplaat . De groep zoekt hier duidelijk naar andere invalshoeken en probeert hun mogelijkheden uit .
Dat pakt goed uit .

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik deze voor het laatst gedraaid heb (het zal zeker 10 jaar geleden zijn geweest) maar ik herinner me wel dat ie me voor geen meter beviel, terwijl mijn smaak zich sindsdien weinig heeft veranderd. Ik denk dus dat ik bij herbeluistering niet veel hoger uit ga komen dan deze 2,5. En die zijn alleen voor Under The Sun, These Chains en A Few Words For The Dead (men voorzag waarschijnlijk al het effect van deze plaat)

Prima Marillion cd. Het album kiest niet echt een richting en bestaat derhalve uit 9 losse nummers zonder verbindingselementen en/of thema. En zoals we weten is Marillion dan toch echt op z'n best.

Maar toch staan er met Under The Sun, Now She'll Never Know, These Chains maar vooral Three Minute Boy (toch echt 6 minuten jongen...) en A Few Words for the Dead wel prima nummers op.
Born To Run is helaas een regelrechte misser.

Overigens wel grappig de '10' op de hoes verwerkt in de titel van het album (10e album).

Op het moment van release was ik erg teleurgesteld over dit album. Vooral de, in mijn ogen, te rustige nummers (Now She'll Never Know en Born To Run) braken het album.
Nu na ruim 10 jaar kan mij dit album nog steeds niet echt bekoren, al staan er mooie nummers op. De opening van dit album staat ook echt met Costa del Slough, Under The Sun en Answering Machine, 3 Minute Boy.
De productie van dit album bevalt mij duidelijk minder (te ruw), maar live komen deze nummers goed en 'in your face' over. Het middenstuk blijft te rustig en in de middelmaat hangen en doet de flow van het album totaal verdwijnen. De laatste twee nummers zijn Marillion-waardig en zeer goed te pruimen.

Samen met Anorakdinges mijn minst gedraaide Marillion-CD. Als ik de tracklist bekijk zie ik nauwelijks herkenning... toch maar weer eens luisteren.

Waar ken ik dat gitaar-riedeltje uit a few words for the dead nou van ?

Je kan alles zeggen van Marillion. Maar niet dat ze geen lef hebben en nieuwe paden bewandelen. Ook dit is een voorbeeld hiervan. Ze doen waar zij zin in hebben (op muzikaal gebied) en laten het op commercieel gebied lekker aan de fans over (inschrijven op nieuwe releases, Marillion-weekendjes, geen platenmaatschappij).
Deze schijf is ook prima te pruimen!

Tja Radiation....
Het was voor het eerst sinds jaren dat ik geen concert van Marillion bezocht en dat had toch wel veel te maken met deze cd. Waar was de typische Marillion sound gebleven? Mijn enthousiasme voor de band was even op een lager pitje.
Nu, jaren later, kan ik de cd wat meer waarderen, maar toch vind ik hem nog steeds de zwakste van alle albums. Het drumgeluid is regelmatig waardeloos, het is net alsof je Ian in een repetitieruimte onversterkt hoort drummen.
Ook de songs zijn niet altijd om naar huis te schrijven. Now She'll Never Know vind ik vreselijk saai, om maar te zwijgen van Born To Run.
Het album begint met een vreemde ijselijke gil van H, die later ook weer terug komt in Cathedral Wall (waar ik hem overigens wél op zijn plaats vind!).
Toch staan er ook prima nummers op de schijf zoals Under The Sun, Three Minute Boy, A Few Words For The Dead en vooral Cathedral Wall.
Helaas te mager voor Marillion begrippen.

Iik snap de algemene lage rating van dit album niet zo. In mijn oren althans, is dit toch een zeer genietbaar album. OK, ze laten hier het progstukje een beetje liggen, maar de latere Marillion waaierde qua muzikale richting toch al veel breder uit dan vroeger. En dat vind ik "an sich" totaal geen slecht punt voor een band, Dat heet evolutie.

Best mogelijk uiteraard maar in mijn oren klinkt het merendeel gewoon erg beroerd en het doet me allemaal bijzonder weinig, toen en nog steeds. Ook dat kan gebeuren natuurlijk. Als gezien mijn waardering de helft dan nog te pruimen is ben ik nog mild ook. En dat zegt toch een behoorlijk Marillion liefhebber die waarschijnlijk meer een liefhebber is van de vette progsound, fraaie melodielijnen en welluidende solo's.

Het is volgens mij met opzet een meer basic produktie dan voorheen.
Ik heb echt de indruk dat de groep wat smeriger en puurder wilden klinken.
Op voorganger This Strange Engine hoor je al dat Marillion zoekende is naar een andere vorm.
Lang niet alles is even geslaagd , maar ik hoor toch meer positieve dingen dan negatieve dingen langskomen.
Ik respecteer de band om hun drang tot experiment , en juist daarom ben ik geneigd deze plaat wellicht wat hoger te beoordelen dan dat ie eigenlijk moet zijn.
Een meesterwerk is het geenszins , verre van dat zelfs , maar ik hoor emotie en een aantal zeer geslaagde songs. De mindere songs neem ik dan voor lief .
Radiation is in mijn optiek 1 van de eerlijkste platen van Marillion.

Ik was een echte fan van Marillion tot en met Afraid of Sunlight. This Strange Engine vond ik een regelrechte tegenvaller maar dacht dat het een tijdelijke inzinking was, een soort rustpauze na zoveel prog-geweld. Maar mijn hoop werd regelrecht de bodem ingeslagen met de opvolger Radiation. Ik vond het echt een slechte plaat. Ik hoopte op een terugkeer van platen van het niveau van Brave, terwijl Marillion juist experimenteerde met een ander geluid. Pas toen Anoraknophobia uitkwam ben ik weer voorzichtig gaan luisteren, en was toch wel aangenaam verrast. Ook Marillion.com kon ik waarderen. De progrocksound kwam hier en daar weer terug. Waar Marbles door zovelen de hemel in werd geprezen vond ik ook dit weer een matig album, een enkele uitschieter (Angelina, Fantastic Place) daargelaten.

Later pas trok ik de conclusie dat Marillion, zoals ook wel door anderen bovenbeschreven, telkens weer op zoek gaat naar een ander geluid, en er soms wel, soms niet in slaagt met dat geluid ook echt iets luisterenswaardigs op schijf te zetten.

Smaken verschillen, zoveel mag duidelijk zijn, ook al heb je met z'n allen een voorliefde voor Marillion. Zo is er op hun albums telkens wel weer wat terug te vinden wat het luisteren waard is, ook al moet je er 14 jaar over doen om het te leren waarderen.

Zo kan ik nu ook, waar ik Radiation eerst als waardeloos beoordeelde, hier toch ook weer sterke nummers ontwaren. Eigenlijk helemaal niet zo'n slechte plaat ! Under the Sun, The Answering Machine en -daarin lijk ik alleen te staan hier- Born to Run ! Wat een prachtig rustmoment op de plaat, en waar H op andere nummers nog wel eens wat rare dingen doet met zijn stem, zoals dat vreselijke schreeuwen (zoals op andere platen bijvoorbeeld de nummers 'This Strange Engine', 'King', en ook op de recentere platen heeft ie er af en toe een handje van zich aan vreemde experimenten te wagen) zingt hij op dit nummer met een natuurlijke ingetogenheid, mooi/functioneel ondersteund door zijn bandgenoten.

Tijden als 'Brave' zullen wel niet meer herleven, maar ja, eigenlijk ben ik daarmee net zo'n zeurpiet als de ouwe 'freaks' die nog steeds liggen te jammeren dat Fish is vertrokken (23 jaar geleden)...we zullen zien waar Marillion ons nog mee zal verrassen in de toekomst !

Ken je Marbles gentle ? Zeker van het niveau van Brave, en daar zit 10 jaar tussen.
Marillion zou zomaar weer eens met iets heel verrassend kunnen komen.

Volgens mij schrijft hij dat Marbles "matig" is. Hopelijk gaat dit over de 1 disc versie en dan nog zou ik het niet begrijpen

Ja, verdomd. Heb ik over heen gelezen. Enigzins merkwaardig inderdaad.
Qua Sfeer is het waarschijnlijk Marillion's beste plaat.

Ik moet dat Radiation nog maar eens beluisteren dan na 14 jaar. Gelukkig kan dat niet meer want die is alweer enige jaren van eigenaar verwisseld. Nee, sorry, dit raakt me voor geen meter en zelfs nu kan ik me nog herinneren waarom...........

Radiation is een verandering in het totaalgeluid. Met name Steve Rothery's geluid is anders. Minder warm, dat zeker, maar wel met een ruwer pittiger randje.
Kelly experimenteert met wat nieuwe soundjes en daar zitten heel aardige vondsten bij.
Ik denk dat dit album gemaakt is onder het motto; We laten de rauwe randjes lekker zitten en gaan eens met andere sounds aan de slag. Gewoon minder geproduceerd en meer aan het toeval over laten.
Aan het einde van Three Minute Boy bijvoorbeeld (best een beladen song) komt de groep niet echt tot een passend einde, en ontstaat het in meligheid. Dat is al een voorbeeld.
Nogmaals, niet alles is even sterk en de band heeft zeker beter werk afgeleverd, maar voor een progband als Marillion vind ik dit een moedige plaat.
De uitdaging durven blijven aangaan en dingen proberen.
Radiation staat er vol mee. Op een aangename manier onevenwichtig, maar ook sympathiek.
Ik luister er nog graag naar.

En Under The Sun , Three Minute Boy, These Chains, Cathedral Wall en A few Words For The Dead zijn heel Marillionwaardig.

Ze wilde hier graag op Radiohead lijken, de zogenaamde "Radiohead-sound" dus, dat pakte maar wisselend uit. Het hierboven (of hieronder) aangehaalde voorbeeld van Three Minute Boy is een goede. Een uitstekend nummer waarvan eigenlijk van al die keren live / akoestisch of iets dergelijks gehoord hebt de studio versie de slechtste is.

Dan ben ik er eindelijk uit. Ik ben ook al geen Radiohead liefhebber. Hartelijk dank voor de toelichting.

Hans, jij en ik zijn het volledig eens!

Tussen Marillion met Steve Hogarth en mij is het nooit wat geworden.
Ja, ik heb het vaak geprobeerd en bezit een handjevol CD’s van ze maar zo’n beetje op de helft van een album beginnen de songs mij steeds minder te zeggen en hoor ik ze simpelweg niet meer.
Uitstekende zanger, geweldige muzikanten daar ligt het niet aan maar het weet mijn aandacht niet vast te houden.

Bovenstaande is een uitstekende reden om er eens een recensie aan te wijden, en laat ik expres nou kiezen voor het album wat het minst gewaardeerd wordt door de MM lezertjes.

Na het onzinnige intro "Costa del Slough" start men met het energieke "Under the Sun".
Toffe spacey keyboardgeluiden en Steve Rothery die wat losser en ruiger speelt als anders, een lekkere herkenbare opener.
Sterke zanglijnen en een geluidsbrei dat is "The Answering Machine" maar het past wonderwel.
Een wat meer traditionelere Marillion in "Three Minute Boy" maar om in de sfeer te blijven is het einde weer lekker ruig.
Tot nu toe valt het niet tegen, Marillion die wat met zijn tijd meegaat bevalt me zeer maar helaas zet men dat niet door.
De vaart wordt er volledig uitgehaald met "Now She'll Never Know", een fluisterende Steve en vrijwel onhoorbare instrumenten en dat 5 minuten lang, jammer !

"These Chains" kan ermee door, de wollige produktie red het nummer eigenlijk maar met het nietszeggende "Born to Run" kan ik helemaal niets.
Geweldig begin van "Cathedral Wall" echter de coupletten zijn langdradig en saai maar de instrumentale stukken schudden mij wakker maar het blijft niet boeien.
Pas na 6 minuten begint de afsluiter een beetje op een song te lijken, daarvoor denk je steeds wanneer begint het nou eens ?

Ja, dit is wel een hele vrijblijvende en magere Marillion plaat geworden.
Qua songwriting zijn track 5,7 en 9 een ramp en echt goed zijn alleen 2 en 3 wat mij betreft.
Kortere pakkende songs in deze stijl had ik een heel album wel leuk gevonden, echter "Radiation" is een lange zit gebleken.