Marillion - Radiation (1998)

Tussen Marillion met Steve Hogarth en mij is het nooit wat geworden.
Ja, ik heb het vaak geprobeerd en bezit een handjevol CD’s van ze maar zo’n beetje op de helft van een album beginnen de songs mij steeds minder te zeggen en hoor ik ze simpelweg niet meer.
Uitstekende zanger, geweldige muzikanten daar ligt het niet aan maar het weet mijn aandacht niet vast te houden.

Bovenstaande is een uitstekende reden om er eens een recensie aan te wijden, en laat ik expres nou kiezen voor het album wat het minst gewaardeerd wordt door de MM lezertjes.

Na het onzinnige intro "Costa del Slough" start men met het energieke "Under the Sun".
Toffe spacey keyboardgeluiden en Steve Rothery die wat losser en ruiger speelt als anders, een lekkere herkenbare opener.
Sterke zanglijnen en een geluidsbrei dat is "The Answering Machine" maar het past wonderwel.
Een wat meer traditionelere Marillion in "Three Minute Boy" maar om in de sfeer te blijven is het einde weer lekker ruig.
Tot nu toe valt het niet tegen, Marillion die wat met zijn tijd meegaat bevalt me zeer maar helaas zet men dat niet door.
De vaart wordt er volledig uitgehaald met "Now She'll Never Know", een fluisterende Steve en vrijwel onhoorbare instrumenten en dat 5 minuten lang, jammer !

"These Chains" kan ermee door, de wollige produktie red het nummer eigenlijk maar met het nietszeggende "Born to Run" kan ik helemaal niets.
Geweldig begin van "Cathedral Wall" echter de coupletten zijn langdradig en saai maar de instrumentale stukken schudden mij wakker maar het blijft niet boeien.
Pas na 6 minuten begint de afsluiter een beetje op een song te lijken, daarvoor denk je steeds wanneer begint het nou eens ?

Ja, dit is wel een hele vrijblijvende en magere Marillion plaat geworden.
Qua songwriting zijn track 5,7 en 9 een ramp en echt goed zijn alleen 2 en 3 wat mij betreft.
Kortere pakkende songs in deze stijl had ik een heel album wel leuk gevonden, echter "Radiation" is een lange zit gebleken.

Na twee prima platen (Seasons End en Holidays in Eden) brengt Marillion met hun tweede zanger Steve Hogarth hun tweede meesterwerk 'Brave' uit (de eerste is 'Misplaced
Childhood'). Daarna kan het eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts gaan. Afraid of Sunlight vond ik nog wel redelijk goed (voornamelijk door het prachtige hitje 'Beautiful'), maar 'This Stange Engine' was voor mij een absolute tegenvaller. En toen ik eind jaren negentig 'Radiation' beluisterde vervloog alle hoop. Toen schreef ik Marillion af. Een tijdje nadat 'Anoraknophobia' was uitgekomen besloot ik deze plaat toch maar eens te gaan beluisteren, en toen ook gelijk 'Marillion.com' maar even. De hoop keerde gedeeltelijk terug. Ik hoorde nog steeds het 'oude', symfonische geluid in bepaalde nummers. De verwachtingen voor 'Marbles' waren hoog gespannen en menigeen beweerde dat het een superplaat zou gaan worden. Nou, dat werd Marbles wat mij betreft niet. Maar slecht was hij ook zeer zeker niet. Toch heb ik de draad met Marillion nooit meer echt opgepakt. De meer pop-achtige liedjes die ze tegenwoordig schrijven raken me eigenlijk nauwelijks, en bovendien vind ik Steve Hogarth's stem er nogal op achteruitgegaan.

1. Misplaced Childhood
2. Brave
3. Seasons End
4. Clutching at Straws
5. Afraid of Sunlight
6. Holidays in Eden
7. Script for a jester's tear.
8. Marillion.com
9. Anoraknophobia
10. Fugazi

En de rest valt buiten mijn top tien.

Ik probeer niet te hard de fanboy uit te hangen, maar Radiation is herbeluistering toch echt beduidend beter dan ik me herinner. De vorige keer viel het me op dat het album vooral in het midden stil valt, maar buiten het erg saaie Born To Run heb ik nu toch echt weinig kritiek te leveren. Scheelt misschien dat ik in de tussentijd doorheb dat 'Beatles-invloeden' me beduidend minder ergeren dan The Beatles zelf, waardoor tracks als These Chains en Now She'll Never Know me toch beduidend beter bevallen dan voorheen. Als het album rockt is het namelijk best stevig en met Cathedral Wall hebben we zelfs een soort stonerrock/metal te pakken (en die sound werkt wonderbaarlijk goed). Positieve verassing. Het 'mindere' album is best nog we goed te doen.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation

Het is wel begrijpelijk waarom Marillion hier nog verder zakt qua scores. Al meteen valt het lelijke geluid op. Het voelt wel wat vreemd aan dat een band als Marillion dit overkomt. Het is daarom ook wat lastiger zoeken naar de positieve punten op dit album. De meeste songs vind ik eerlijk gezegd ook vrij saai. De band houdt zich in en zo zijn er weinig spannende momenten. Three Minute Boy is de eerste track die de aandacht trekt en op de kalme momenten na vind ik Cathedral Wall erg goed. En dat komt vooral door de finale. Verder heb ik de indruk dat er veel meer in gezeten had als het geluid gewoon goed was. Dat het bij vlagen saai is, is het meest negatieve dat ik kan bedenken.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation

Inmiddels Radiation/Radiation 2013 in bezit. Inmiddels ook genoeg luisterbeurten achter de rug om te kunnen zeggen dat de nieuwe productie een meesterlijke zet is geweest! Radiation uit 1998 is niet slecht maar klinkt soms rommelig, waardoor de hele lage waardering nog best te snappen is. Maar zou Radiation 2013 hier ook als los album op MuMe staan, dan zou die een beduidend hogere waardering krijgen. En daar is mijn waardering van 4,5* ook op gebaseerd. Want ik vind het echt een geweldig album. Mooie ingetogen songs afgewisseld met stevige songs waarbij Marillion helemaal los gaan. En ook de teksten gaan ergens over.

Ik weet niet of deze nieuwe productie volgens de regels van MuMe een zelfstandige notitie rechtvaardigen, crew??

Songs als Under The Sun, Three Minute Boy, These Chains, Cathedral Wall en A Few Words For The Dead worden afgewisseld met mooie songs als Now She'll Never Know en Born To Run. Het enige smetje vind ik The Answering Machine en Costa op de 1998 versie. Op R2013 is het een hele mooie intro op UTS geworden.

Tegen de fans die de 2013 versie niet hebben of kennen, zeg ik: koop die cd of lp en u ontdekt een nieuwe parel.

Ik heb deze binnengekregen in de 1998-versie en plaats mijn bericht dus ook op déze plek, maar ik kan me voorstellen dat de 2013-mix voor veel luisteraars een verademing is, want nog voordat ik van deze discussie over de twee verschillende versies op de hoogte was viel het me al op dat het drumgeluid soms uitgesproken lelijk is, terwijl ook sommige stukken van de zangpartij van Three minute boy en de eindsolo van These chains een beetje in de mix verzuipen. En dat is jammer, want hoewel Radiation van alle (op het moment van schrijven twintig) studioplaten van Marillion met afstand de laagste gemiddelde score heeft (3,10) bevalt hij mij verrassend goed. De composities zijn redelijk straightforward en vrij kort (met uitzondering van het slotnummer), maar alle melodieën zijn behoorlijk sterk (met uitzondering van Born to run), en omdat H in tekstueel opzicht eigenlijk maar zelden teleurstelt levert de combinatie van tekst en muziek ditmaal een heel consistente en voortreffelijke plaat op. Mooi hoe H op A few words for the dead eerst een beangstigend beeld van paranoia, angst en geweld door de eeuwen heen kan schetsen ( “See the weirdos / On the hill / Come to get you / If you stand still") en daarna een boodschap van liefde kan verkondigen zonder klef te worden (vind ík althans). Een toegankelijk en solide album.