Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret (1981)

1981 - laat zeggen dat ik 13 of 14 jaar was. De Hitkrant las ik helemaal stuk. En, als ontluikende puber, las ik ook een recensie over Say Hello, Wave Goodbye. Het was vernietigend. Valse zang, iets met gepiep van een klarinet en eigenlijk een zeiknummer. Boos dat ik was ! Want ik vond het helemaal geweldig, vol emoties en ik was echt geraakt door dit nummer. Driftig klom ik in mijn puberale pennedriften en schreef een echte brief naar de lezersbrieven redactie. Toen ik een tijdje later mijn gepubliceerde brief terug las voelde ik wat schaamte om mijn beschreven emoties. Maar ik had het wel opgenomen voor Soft Cell !

42 jaar later zie ik het nummer bij een 12” Classic lijst staan op Spotify en ik zet het weer eens op. Ik hoor klarinet gepiep, een vals zingende Marc Almond en een ietwat zeikend verloop…

Maar wat een geweldig nummer was, is en blijft dit. Ik blijf de emotie voelen in Almonds stem, het verfrissende klarinet intro, de heerlijke beats van beginjaren 80 en de ietwat donkere sfeerlagen in de lagere regionen van de synthesizer klanken. Alhoewel nu een oudere man wordend voel ik nog steeds hoe het nummer mijn hart raakt.

Muziek kan zo’n invloed hebben op mijn leven. Geweldig !

Het albumdebuut van Soft Cell met een nietsverhullende titel over zowel de fysieke als kolderieke kant van het (uitgaans)leven. Speerpunten zijn de stem van Marc Almond (lenig, warm) en de productie. Dat laatste is helemaal knap als je weet dat dit met een uiterst bescheiden budget werd gedaan. Chapeau aan het onbekende lid van het duo, David Ball.
Zoals de meesten leerde ik het duo kennen via hun hit Tainted Love, #7 in november 1981 in de Nationale hitparde. Dat dit een cover van Gloria Jones uit 1961 was, ontdekte ik pas vele, vele jaren later. Voor mij is deze van Soft Cell het origineel. Emotionele zang, zowel passend binnen new wave als geschikt voor een hitlijstenpubliek. Waarbij ik.

Op Non-Stop Erotic Cabaret klinkt vooral uptempo synthwave, enigszins vergelijkbaar met het debuut van Depeche Mode, de bezetting met Vince Clarke die daarna met Yazoo continueerde. Veel creativiteit in de synthgeluiden, veel energie, veel danslust.
Een dikke veertig jaren later vind ik de composities echter iets minder indrukwekkend, ondanks het hoge energiepeil. Naast de hit zijn vooral Frustration met zijn leuk-gekke beginklanken, Entertain Me en Bedsitter sterke liedjes. Say Goodbye heeft dat niveau net niet, maar wat zingt Almond daar goed!
Hierboven al genoemd: bij de bonustracks staat non-albumsingle Torch, in juli 1982 #12. Een juweeltje, mede dankzij de trompet van John Gatchell en aan het einde de stem van kersverse clubvriendin Cindy Ecstasy (van wie ik vermoed dat in haar paspoort een andere naam staat).

1981 was een goed jaar voor het genre, met eveneens sterke albums van "pure" synthbands als Orchestral Manoeuvres In The Dark, Depeche Mode en The Human League. Deze Soft Cell is niet zo goed als die van deze groepen, veel scheelt het echter niet.

6CDs dus maar zonder de 7" mix van Tainted Love en zonder de 12" versie van Say Hello Wave Goodbye?

Om over het ontbreken van de Non Stop Ecstatic Dancing remixen uit 1982 nog maar te zwijgen.

Hoe dom denken labels dat fans zijn?

Eigenlijk vind ik alleen de 2lp versie wel interessant omdat daar de bonustracks op staan (die ik wel op de cd versie heb zoals op deze site aangegeven).

Die box? Mwoah. Instrumentals... geloof ik wel..... en volgens mij heb ik een hoop al wel in bezit. Een album als The Twelve Inch Singles of Heat: The Remixes is al mooi als aanvulling en ik heb de Keychains & Snowstorms box. Nog niet echt gekeken wat de overlap is, maar ik kan me niet voorstellen dat deze nieuwe box echt zo de moeite waard is.

Dat is inderdaad wel héél bizar. Vooral omdat die 12 inch versie bijna nergens te vinden is. Ik heb 'm op dit obscure CD'tje, ooit eens heel goedkoop gekocht bij Van Leest. Maar dat schijnt, zoals ook op die Discogs-pagina te lezen is, zowat de enige plek te zijn waar je Say hello in zijn originele lengte op CD kan vinden.
Ik weet overigens niet in hoeverre de 7" mix van Tainted love verschilt van de originele albumversie. Is die niet ongeveer hetzelfde?

De Mutant Moments E.P. had er natuurlijk ook op gemoeten. Verder teveel latere remixen en een live-concert van een paar jaar geleden. Ik vind dat zo'n boxset zich vooral moet concentreren op en rond het tijdvak waarin het originele album verscheen.

De 7" mix van Tainted Love is warmer en met fade out en de album versie klinkt killer en is zonder fade out. Ik hoor het verschil meteen. De 12" versie van SHWG staat op de 2CD deluxe uitgave van een jaar of tien geleden en op de 3CD verzamelaar met alle 12" versies.

OK, had ik me nooit zo gerealiseerd. Zal ze eens naast elkaar beluisteren. De 7" heb ik namelijk ook nog.

Het moet voor heel wat luisteraars even slikken zijn geweest toen ze deze LP in huis haalden, gelokt door die ene monsterhit. Want wie zich verheugde op een reeks complexloze dansknallers, kwam wellicht van een koude kermis thuis. En gelukkig maar! Op de hoes van Non-Stop Erotic Cabaret prijken Marc Almond en David Ball als twee neefjes van De Vieze Man — bepaald geen uitnodiging tot massaconsumptie van de plaat. Maar commercieel succes stond nooit bovenaan het verlanglijstje van Soft Cell. Het visueel contrast kan haast niet groter met de hoezen van de vroege Roxy Music-albums, waar schaars geklede modellen de toon zetten. Muzikaal echter, zijn er wél duidelijke raakvlakken: Soft Cell borduurt voort op dezelfde arty-farty traditie, maar dan vertaald naar de sound van de vroege jaren '80. Die werd gekleurd door elektronische toeters en bellen. Soft Cell voegde daar stilistische branie aan toe.

Op Frustration kruipt Almond — niet voor het laatst in zijn carrière — in de huid van iemand die een flink stuk ouder is dan de twintiger die hij toen nog was. Een man kijkt mistroostig terug op zijn al te gewone bestaan en vindt nog slechts flinters van plezier in het wieden van de tuin of het gluren naar meisjes. Gelukkig gluurt hij niet onder schooluniformrokken – zó ranzig wordt het nu ook weer niet. Een hitsige saxofoon die halverwege de synthetische klanken komt begeleiden, doet vermoeden dat de gefrustreerde man aan zijn trekken komt in een achterstedelijk etablissement. Daar wordt hem tegen betaling het zicht gegund op een bevlekte vleesvitrine.

De bruuske overgang naar Tainted Love vind ik jammer, het onderbreekt enigszins de verhaallijn. Over dit megasucces is in deze rubriek en elders al heel veel digitale inkt gevloeid. Toch nog dit weetje: Marc Almond heeft een uitgesproken haat-liefdeverhouding met het nummer. Van taxichauffeurs over slecht geïnformeerde journalisten tot een weinig geïnteresseerd festivalpubliek: men blijft hem na bijna 45 jaar nog steeds de oren van de kop zagen over deze coversong. En dat gaat dan ten koste van aandacht voor zijn eigen, vaak ondergewaardeerde songwriting. Tegelijk heeft die ene wereldhit wel talloze deuren voor hem geopend — niet alleen die van zijn bankfiliaal en meerdere plantenfirma's. Zonder Tainted Love had hij wellicht nooit Freddie Mercury of Andy Warhol kunnen ontmoeten. Momenten waar hij met groot genoegen over vertelt in zijn autobiografie ... 'Tainted Life'.

Wie de 12 inch remix kent, betreurt misschien dat nu niet vloeiend wordt overgegaan richting Where Did Our Love Go. Op de 45 toeren hitsingle is dat het losgeknipt b-kantje. Op deze langspeelplaat gaat Tainted Love vlot over in Seedy Films en dat is ook niet mis. Thematisch sluit dit nummer dan weer aan bij de albumopener. Alleen lijkt nu niet de klant aan het woord, maar de sekswerker zelf: “Phone me tonight and maybe we can talk dirty.” Of misschien gaat het om een vluchtige date — in Almonds teksten is zelden meteen duidelijk wiens vork in wiens steel zit.

Het absolute pareltje op deze plaat is Youth. Dave Ball tovert er weemoedige klanken tevoorschijn, terwijl Almond – ook niet voor het laatst in zijn carrière – de blik achterom werpt. De verhaallijn van de Vieze Man en zijn lustobject lijkt opnieuw te worden onderbroken, maar dat stoort niet. En misschien staan de jeugdjaren hier wel symbool voor de verloren onschuld van de klant. Of van de sekswerker: de vork en de steel, u weet wel.

Enter de Sexsmurf met z'n flexibele slurf! Sex Dwarf is pas het tweede dansbare nummer op Non-Stop .... Met zo'n titel en onderwerp kan je enige radio-airplay wel op je gladgeschoren buik schrijven. Lees zeker eens de autobiografie over de verboden bijhorende videoclip. Wat bedoeld was als grap werd ongewild de eerste commerciële zelfmoordpoging van Soft Cell. De hier nog onbesproken band Leather Strip - MusicMeter.nl bracht ooit een Soft Cell tribute-album uit. De titel 'Anal Cabaret' verraadt welk nummer hun voorkeur geniet.

Op kant B begint Almond a capella, en dat vind ik een nog lelijker schoonheidsfoutje dan de seconde stilte tussen de eerste twee songs op kant A. Gelukkig schiet Dave Ball gauw te hulp en wordt Entertain Me alsnog een uptempo nummer, en eigenlijk danssong nummer drie. De tekst gaat over een zanger die misbegrepen wordt door een ongeduldig publiek. Visionaire Marc!

Er wordt vloeiend overgegaan in het nog meer dansbare Chips on my Shoulder. Hier is opnieuw een man in volle midlifecrisis aan het woord maar dan zonder vluchtgedrag. Bedsitter is net iets minder dansbaar, maar tekstueel is dit voor mij het hoogtepunt van de plaat. Dit nummer over adolescente eenzaamheid was hoofdzakelijk een hit in hun eigen land, in Brexit-land dus.

Secret Life heeft een Motown ritme of moeten we zeggen 'Northern Soul'. Tekstueel is deze song één van de minst excentrieke. Toch is het een eigen Almond & Ball compositie. Als ik één nummer van dit album zou moeten inruilen voor de eerder genoemde Supremes-cover, dan zou ik deze kiezen. Maar een slecht nummer is het zeker niet en thematisch past het prima op deze plaat.

Say Hello Wave Goodbye is één van de songs waar Almond het meest trots op is. Hij wilde Franse chansons en cabaret vertalen naar zijn leefwereld. Daar is hij met roze verve in geslaagd, en dit werd Soft Cells op twee na grootste hit. Maar al snel zou blijken dat de appreciatie niet universeel was. In zijn autobiografie klinkt hij twintig jaar later nog steeds verbitterd over een spottende radio-dj die de laatste zangnoot expres kattevals bracht als afkondiging.

Het valt me nu pas op hoeveel goede nummers op Non-Stop... staan. En ondanks hun relatief korte speelduur zijn het heus niet enkel potentiële hitsingles en opvullertjes. De thematiek was – en is – best gewaagd te noemen. Al is het jammer dat die zich niet consequenter doortrekt. Dan hadden we kunnen spreken van een conceptalbum. Vier en een halve ster omdat op de originele LP die ik bezit, Soft Cells op één na grootste hit niet staat. Torch is mijn absolute favoriet en een zogenaamde stand-alone single: eentje die niet op een gelijktijdige studioplaat is verschenen. Torch verkeert in het prima gezelschap van andere albumloze hits als "Hey Jude", "Jumping Jack Flash" en "John I'm Only Dancing." Als u ook alleen maar wil dansen, kan ik deze lekkere dansplaat met een hoek af ten zeerste aanbevelen.

Pachtige recensie van Earlyspencer waarin ik me bijna helemaal kan vinden. Ik begrijp dat Soft Cell niet om de inclusie van hun tophit heen kon en vind het daarom wel slim dat ze voor een andere mix kozen. Mijn favoriete deep cuts zijn Frustration, Seedy Films en Youth. Chips On My Shoulder doet het voor mij beter in zijn Ecstatic Dancing versie. Secret Youth is inderdaad het zwakke broertje hier. Alsof Soft Cell bewust een eigen pastiche op Tainted Love schreef. Maar de echte afknapper is voor mij Sex Dwarf. Almond is een meester in het ballanceren op de dunne lijn tussen kitsch en lelijkheid en voor mij gaat hij er hier over.

Ik ga op zoek naar meer schrijfwerk van Earlyspencer.

Te veel eer voor mij ... en de intelligente robot die mijn teksten af en toe een beetje helpt stroomlijnen. Al wie even voorbij de commerciële successen van Almond kijkt, moet zich eigenlijk bevoorrecht voelen om al die muzikale en theatrale pracht die je met relatief weinig fans hoeft te delen. Ik hoop om deze rasartiest nog enkele keren live te kunnen bewonderen. Soft Cell heb ik maar één keer aan het werk gezien, begin jaren 2000 in concertzaal AB, Brussel

Het zal voor mij bij één Soft Cell concert blijven. R.I.P. Dave Ball. Ik plak hieronder even wat z'n maatje heeft gepost:

It is hard to write this, let alone process it, but it is with the greatest sadness that the other half of Soft Cell, the wonderful brilliant musical genius David Ball, died peacefully in his sleep on Tuesday night. As many of you are aware, Dave has been ill for a long while and his health had been in slow decline over recent years.

Yet he always came back with a determined spirit to continue his work in the studio and, although he has been unable to travel abroad, he has still been able to perform with me as Soft Cell on occasions in the UK. His last appearance was at the Rewind festival a few weeks ago, where we headlined to over 20,000 people, after which he was elated and given an enormous boost.

We agreed to extend the Soft Cell family and he was always behind shows and festivals where he wasn't able to appear, he always had presence, his live role being taken by Philip Larsen, his co producer and friend, but it was Dave's music and preparation that was still at the heart of it and what audiences were hearing, Dave and Philip working closely together. Dave encouraged us to take the music out with his blessing.

It is most heartbreaking, particularly at this time, that Dave was in a great place emotionally, feeling focused and happy with the new album, Danceteria, that we literally had only just completed days ago. I listened to the complete album for the first time yesterday. It makes me so sad as this would have been a great uplifting year for him and I can take solace that he heard this finished record and felt it was a great piece of work. Dave's music is better than ever - his tunes, his hooks unmistakably Soft Cell. Yet he always took it to a different level.

The pair of us have been on a journey together heading on for 50 years with ups and downs, successes and failures, though to us it was never failure, just all part of the adventure, and it was one hell of an adventure. We were very obnoxious and difficult in the early days, two belligerent art students wanting to do things our way even if it was the wrong way. We were naive and we made mistakes. We have always been a bit 'chalk and cheese' as they say but that's maybe why the chemistry worked so well. When we came back together after long periods there was always the warmth and chemistry, deep respect for each other that gave a strength to our song writing together. We laughed a lot and shared a sense of humour and a love of films and books and, of course, music. Dave had piles of books that he read his way through, and wonderful and surprising musical references. He really was the heart of Soft Cell, I always really thought it was his baby. Whatever it was it just worked and I'm proud of our legacy and taking those breaks apart always kept the public interest going, we weren't around too much for people to get too tired of us.

It's fitting in many ways that the next (and now the last) album together is called Danceteria as the theme takes us for a visit back to almost the start of it all, back to New York in the early 80's, the place and time that really shaped us. We always felt we were an honorary American band as well as quintisentially British. We have always been self referential to the Soft Cell story and myths and this album in many ways will close that circle for us.

I wish he could have stayed on to celebrate 50 years in a couple of years time. He will always be loved by fans who loved his music. It's a cliche to say but it lives on and somewhere at any given time around the world someone listens to, plays, dances, and get's pleasure from a Soft Cell song - even if it's just that particular two and half minute epic.

My thoughts are with his family at this time.

Thank you Dave for being an immense part of my life and for the music you gave me. I wouldn't be where I am without you.

Marc Almond, October 2025