Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret (1981)

De frustratie wordt er vanaf de begintonen al helemaal uitgegooid: fru-fru-fru-fru-fru Frustration. Almond gooit zijn hele hebben en houwen er uit en partner in crime Dave Ball ondersteunt hem daarin op de synths. Hoekige ritmes worden met een warm blazers-sausje overgoten en dan heb ik gelijk al één van de bijzondere kenmerken van dit duo te pakken: ze zijn ongelooflijk origineel en weten aan hun synthi-pop zeer leuke elementen toe te voegen waardoor het blijft hangen en waardoor het vooral weet op te vallen. Het gaat over een vreemde kerel die in Soho rondtoert en misschien wel jouw buurman of zelfs vader zou kunnen zijn zonder dat je het in de gaten hebt.
Hierna volgt gelijk al die ene grote hit Tainted Love wat zoals inmiddels bekend een cover is van Gloria Jones, vrouw van Marc Bolan. Heel knap gedaan, zeker als je beseft dat nog steeds veel mensen zeer vreemd opkijken als ze horen dat dit niet een origineel van Soft Cell is. Op de b-kant stond een charmante Supremes-cover Where Did Our Love Go? die eenzelfde beat meekreeg. Bij latere persingen werd dit nummer als bonustrack toegevoegd. Tainted Love werd een welverdiende nummer 1 notering in o.a. de UK. Electronisch maar ook zeer menselijk tegelijkertijd (ongetwijfeld door de soul-invloed).
Seedy Films valt op door de alt-sax. Het geeft het nummer een beetje een sleazy touch mee. De dames-vocalen maken het dan nog eens extra zwoel en daarmee is het zeker een bijzonder nummer te noemen.
Youth is een schitterende electronische ballad die ook live regelmatig werd uitgevoerd. Het is een reis door een wat schemerige wereld en is een echt 'nachtnummer'.
Sex Dwarf is een vervreemdend up-tempo nummer met misschien nog wel vreemdere lyrics. Net als Lou Reed is Almond er goed in om bijzondere karakters neer te zetten zoals hij hier doet op dit nummer. Ook de video was indertijd tongue-in-cheek. Zeer apart nummer en weet nog altijd te boeien.
Entertain Me heeft een apart intro met Marc accapella en een achtergrond-koor dat telkens reageert. Snel wordt het een up-tempo electro-nummer waar de backings continue blijven reageren. Opzwepend tot en met!
Chips on My Shoulder is heerlijk uptempo en vooral erg poppy. Heerlijke speelse stukjes maken het nummer niet al te zwaar.
Bedsitter werd de tweede single van dit album en is nog steeds een zeer sterk nummer. Het ging eens niet over het decadente uitgaansleven en de pleziertjes die mensen maakten, maar over het alledaagse leven waar eenzaamheid en armoede voor veel mensen heel normaal waren.
Secret Life heeft ook wel een beetje een soul-tintje a la The Supremes. Uiteraard is het wat killer door de electronica, maar zoals al eerder gezegd is de muziek van Soft Cell eigenlijk nooit kil te noemen en kent het voldoende warmte net als dit nummer.
Afsluiter Say Hello, Wave Goodbye is een juweel van een song en is nog steeds een torenhoge live-favoriet bij de trouwe fans. Je kunt er dan ook bijna wel vanuit gaan dat dit nummer ergens aan het eind wordt gespeeld en gezongen. Het was ook op single verschenen en is behoorlijk emotioneel te noemen. Ook voor mij nog steeds een persoonlijke Soft Cell-favoriet.
Latere persingen van dit album kregen een hoop bonustracks mee en in dit geval gelukkig maar. Ik ben er normaliter geen liefhebber van, maar hier durf ik toch echt wel te zeggen dat een aantal van die tracks simpelweg onmisbaar zijn.
Te beginnen met het eerder genoemde b-kantje van Tainted Love waar de geluiden van die single nog in doorklinken: Where Did Our Love Go?, zoals gezegd een cover van The Supremes.
Ook het knisperende en knetterende Memorabilia is inmiddels een zeer bekend nummer geworden en duidelijk behorend tot de allerbeste Soft Cell-nummers. Anno nu klinkt het nog steeds even fris en fruitig.
Facility Girls is prachtig meerstemmig gezongen en gaat wederom over gewone mensen, althans zo op het eerste gezicht: a secretary in the daytime.
Fun City duurt ruim 7 minuten en is daarme het langste nummer te vinden op dit album. Op en top Soft Cell is dit zeker wel te noemen: de wat lijzige zang van Almond in combi met de stekelige arrangementen van Ball doen het wederom erg goed.
Torch is ook een behoorlijke hit geweest en stond vreemd genoeg niet op de oorspronkelijke versie van dit album. Het is een wat treurig nummer over 'looking for love in a sad song'.
Het knisperen en knetteren van Memorabilia horen we ook terug op Insecure Me. De blazers keren terug en in combinatie met de electronica geeft dat wederom een zeer bijzonder effect. Voeg daar het flamboyante gezang van Almond aan toe en dan kunnen we zeggen dat het zeer fijn is dit nummer terug te horen als bonus-track.
Single What? is ook een ijzersterk nummer en verscheen dus los van enig album. Gelukkig duikt het nu op als toevoeging, want het is een heerlijk nummer waar ik altijd erg vrolijk van kan worden en wat ook live zeer sterk is en de zaal altijd goed weet mee te krijgen. Tevens een northern soul-cover, wat niet iedereen schijnt te weten.
.... So heeft iets lijzigs aan het begin maar ontpopt zich al snel als een zeer lekker swingend instrumentaal nummer. Dave Ball mag zich dus lekker uitleven.
Al met al is dit album een mijlpaal in de pop-electronica te noemen en het staat nog steeds als en huis. Veel dertigers en veertigers hebben ongetwijfeld doede herinneringen aan de hit Tainted Love (Wie heeft er niet op staan swingen op de dansvloer? House was immers nog in geen velden of wegen te bekennen!).

NON STOP EROTIC CABARET
wordt al maanden in een 2CD deluxe editie beloofd,
maar werd meermaals uitgesteld (wie weet er meer over?).

Bedoeling was om het album te combineren
met Non Stop Ecstatic Dancing, het remix-album uit 1982.
Ook alle b-kantjes en extended versies zouden van de partij zijn.

Dit debuutalbum uit 1981 in zonder meer een voltreffer.
Heerlijk gearrangeerde synths, kitscherige vocalen
en sleazy teksten over alles wat vettig en prettis is.


Frustration is een neurotische opener met een meesterlijke Ball.
En de pathetiek spat ook meteen van Almonds performance.

Tainted Love kreeg een speciaal albumarrangement.
Door het niet te laten outfaden past het beter in het concept.

Seedy Films is gewoon geniaal. Ik ben geen ervaringsdeskundige,
maar zo moet een eroscoop volgens mij aanvoelen: Isn't that you on the screen?

Youth is zo pathetisch dat je in een nostalgische huilbui zou losbarsten.
Hou die zakdoek van Seedy Films dus nog even bij de hand (wat zeg ik nou toch).

Sex Dwarf wordt vaak geciteerd als een quintessential Soft Cell nummer.
Ik vond het toch net iets te druiperig en te gortig: alleen voor SM fans.

Entertain me laat ons Almond zien zoals we hem solo zouden leren kennen.
Theatraal in het middelpunt van de kisch: cabaret met een valse noot.

Chips on My Shoulder is een hyperkinetische dansvloerkiller.
En de tekst steekt meteen de draak met de doorsnee doemdenker.

Bedsitter was de tweede singel die het in Engeland ook vrij goed deed.
In het refrein hoor ik net iets te veel Eight Days a Week van de Beatles.

Secret Life leunt in het arrangement dicht aan bij Tainted Love.
Ik vind het wellicht met Sex Dwarf het minste nummer van de plaat.

Say Hello Wave Goodbye is magistrale romantiek. Je zou bijna
vergeten dat het om een man gaat die breekt met een prostituée.


De bonustracks dan.

Memorabilia was de allereerste singel: uptempo discowave.
Geproducet door Daniel Miller en je hoort inderdaad Depeche Mode.

Where Did Our Love Go, de Supremes cover, was een commerciële blunder.
De b-kant van Tainted Love, ook een cover, en daarom geen royalties voor de band.

Facility Girls is een miniatuurtje over een meisje met twee jobs.
Keurig meisje overdag, stoeipoes 's nachts: cliché, maar mooi gemaakt.

Fun City laat Soho horen: een grootstad by night met veel neonreclame
die je in duizend kleuren heel wat plezier belooft.

Torch was een heerlijke singel en ook top 10 in de Benelux.
Met zwoele trombone en sensuele stem van Cindy Ecstacy.

Insecure Me is de opzwepende, funky b-kant van Torch.
Zoals het vaak met dit duo was: de b-kant was minstens zo sterk als de a-kant.


Non Stop Erotic Cabaret grijpt de luisteraar bij het kruis.
En zo hoort het natuurlijk: je blijft gegarandeerd met rode oortjes achter.
Nu de deluxe edition nog ...

Welkome To The Pleasuredome.

Kom binnen in deze smerige nachtclub.
De afsluiting van het tijdperk van de vrije sex.
Marc Almond is de strippende gastheer.
Een mannelijke prostituee die gefrustreerd raakt dat het hem niet meer lukt om opgewonden te raken.
Zijn toorts raakt uit gebrand.
De in leer geklede dwerg Almond opende een nieuwe wereld voor de open minded porno liefhebber.
Nog steeds kan Non-Stop Erotic Cabaret gezien worden als de ultieme erotische jaren 80 plaat.
Onafhankelijk van welke seksuele voorkeur.
SM voor gevorderen.
Dit is het ongezien binnen glippen in een Peepshow.
De gore cabines waar films voor boven de 18 jaar worden vertoont.
Het gluren in vieze boekjes in de kiosk.

Zonder dit album geen Relax van Frankie Goes To Hollywood.
Jimmy Somerville zou zich waarschijnlijk minder bloot gegeven hebben in Bronski Beat.
De gedeelde voorkeur voor leren en latex outfits die gedeeld werden met Depeche Mode.Zelfs Morrissey heeft soortgelijke theatrale raakvlakken in zijn zang.
Muzikaal gezien klinkt dit als de opvolgers van het pionierswerk van een Gary Numan.
De hitgevoeligheid van de cover Tainted Love.
Nog steeds een dance klassieker.
De kracht van Torch.
Ontroering in Say Hello, Wave Goodbye.
Het nummer over kortstondige relaties.
Je hoort de cabaret voorkeuren al terug wat Mark later steeds duidelijker in zijn solowerk laat horen.
Helaas vaak onbegrepen.
Zijn muzikale avontuurtjes worden hier nog in het juiste geluidslandschap geplaatst door Dave Ball.
Een van de sterkere debuutalbums van begin jaren 80.

Ook deze ondekt in de lente van 2004. (waarbij ik nog een plenty van muziek heb ondekt omdat ik toen de doos met cassettebandjes had (her)ondekt. En dit is gewoon weer een heerlijk Brits plaatje. Naast de oude drum en gitaarwerk ook hierin weer moderne technieken. Ik moet ook gewoon zeggen dat dit album voor mij weer dikke jeugdsentiment was omdat het toch een hele leuke periode was. Maarja, welke brugklastijd is dat nou niet? Voor velen is het natuurlijk jaren 80 jeugdsentiment, die van mij gewoon van 2004.

Frustration begint mooi en geflipt, maar is helaas niet echt meteen een van de beste nummers op het album. Het klinkt nogal een beetje eentonig. Daar komt wel verbetering in met de uitschieters als Tainted Love, gewoon prachtig. Jammer dat dat nummer in de toekomst werd verneukt door talloze remixed waar de pillenslikkende jongeren elke zaterdag op lopen te hakken en zagen. Maar in iedergeval weer lekker meeslepend en het is relaxen geblazen bij Seedy Films. Dan komt het nummer Youth, wat een allemachtig heerlijk en ook tegelijkertijd emotioneel nummer zeg. Die is me sindsdien nog altijd bijgebleven. Heerlijk die diepe drumklanken, en die synthmuziek erdoor, de manier hoe het gezongen werd, heerlijk subtiel en met flow. Gewoon een heerlijke reis door zowel mijn jeugdherinneringen van die periode als door de associerdende muziek. Het eindigt ook lekker en zo komen we via Youth naar Sex Dwarf, wat een heerlijk, gestoord nummer is dat zeg. Het begin al, eerst die up-down ritme en vervolgens een heerlijk geflipte regen, lekker ziek gezongen ook en die synth en die hypere ritme op de achtergrond maken het plaatje al helemaal compleet. Heerlijk om ermee uit je dak te gaan in je hoofd. Wat mij betreft waren dat 2 van de beste nummers op de plaat. Dan komt Entertain me, ook zo''n heerlijk hyper geflipt nummertje. Heerlijk orgeltje die je regelmatig te horen krijgt en ook weer even gestoord als Sex Dwarf. Ok ook een van de beste nummer van de plaat. Datzelfte ook met Chips on my Shoulder. Weer die snelle ritme en die refrein was ook heerlijk. Ook Bedsitter was ook heerlijk, vooral met die prachtige gitaarspellen (of is dat nou een Synth?). Maar neemt wel een beetje gas terug dit keer evengoed. En das bij Secret Life ook het geval. Geweldige donkere pianogeluid erdoor. Say Hello, Wave Goodbye was een maf afscheidsliedje.

Maar was gewoon weer een heerlijk jaren 80 muziekje. Lekker schunnig en grappig in combinatie met verassende tonen.

4,0*

Het albumdebuut van Soft Cell met een nietsverhullende titel over zowel de fysieke als kolderieke kant van het (uitgaans)leven. Speerpunten zijn de stem van Marc Almond (lenig, warm) en de productie. Dat laatste is helemaal knap als je weet dat dit met een uiterst bescheiden budget werd gedaan. Chapeau aan het onbekende lid van het duo, David Ball.
Zoals de meesten leerde ik het duo kennen via hun hit Tainted Love, #7 in november 1981 in de Nationale hitparde. Dat dit een cover van Gloria Jones uit 1961 was, ontdekte ik pas vele, vele jaren later. Voor mij is deze van Soft Cell het origineel. Emotionele zang, zowel passend binnen new wave als geschikt voor een hitlijstenpubliek. Waarbij ik.

Op Non-Stop Erotic Cabaret klinkt vooral uptempo synthwave, enigszins vergelijkbaar met het debuut van Depeche Mode, de bezetting met Vince Clarke die daarna met Yazoo continueerde. Veel creativiteit in de synthgeluiden, veel energie, veel danslust.
Een dikke veertig jaren later vind ik de composities echter iets minder indrukwekkend, ondanks het hoge energiepeil. Naast de hit zijn vooral Frustration met zijn leuk-gekke beginklanken, Entertain Me en Bedsitter sterke liedjes. Say Goodbye heeft dat niveau net niet, maar wat zingt Almond daar goed!
Hierboven al genoemd: bij de bonustracks staat non-albumsingle Torch, in juli 1982 #12. Een juweeltje, mede dankzij de trompet van John Gatchell en aan het einde de stem van kersverse clubvriendin Cindy Ecstasy (van wie ik vermoed dat in haar paspoort een andere naam staat).

1981 was een goed jaar voor het genre, met eveneens sterke albums van "pure" synthbands als Orchestral Manoeuvres In The Dark, Depeche Mode en The Human League. Deze Soft Cell is niet zo goed als die van deze groepen, veel scheelt het echter niet.

Het moet voor heel wat luisteraars even slikken zijn geweest toen ze deze LP in huis haalden, gelokt door die ene monsterhit. Want wie zich verheugde op een reeks complexloze dansknallers, kwam wellicht van een koude kermis thuis. En gelukkig maar! Op de hoes van Non-Stop Erotic Cabaret prijken Marc Almond en David Ball als twee neefjes van De Vieze Man — bepaald geen uitnodiging tot massaconsumptie van de plaat. Maar commercieel succes stond nooit bovenaan het verlanglijstje van Soft Cell. Het visueel contrast kan haast niet groter met de hoezen van de vroege Roxy Music-albums, waar schaars geklede modellen de toon zetten. Muzikaal echter, zijn er wél duidelijke raakvlakken: Soft Cell borduurt voort op dezelfde arty-farty traditie, maar dan vertaald naar de sound van de vroege jaren '80. Die werd gekleurd door elektronische toeters en bellen. Soft Cell voegde daar stilistische branie aan toe.

Op Frustration kruipt Almond — niet voor het laatst in zijn carrière — in de huid van iemand die een flink stuk ouder is dan de twintiger die hij toen nog was. Een man kijkt mistroostig terug op zijn al te gewone bestaan en vindt nog slechts flinters van plezier in het wieden van de tuin of het gluren naar meisjes. Gelukkig gluurt hij niet onder schooluniformrokken – zó ranzig wordt het nu ook weer niet. Een hitsige saxofoon die halverwege de synthetische klanken komt begeleiden, doet vermoeden dat de gefrustreerde man aan zijn trekken komt in een achterstedelijk etablissement. Daar wordt hem tegen betaling het zicht gegund op een bevlekte vleesvitrine.

De bruuske overgang naar Tainted Love vind ik jammer, het onderbreekt enigszins de verhaallijn. Over dit megasucces is in deze rubriek en elders al heel veel digitale inkt gevloeid. Toch nog dit weetje: Marc Almond heeft een uitgesproken haat-liefdeverhouding met het nummer. Van taxichauffeurs over slecht geïnformeerde journalisten tot een weinig geïnteresseerd festivalpubliek: men blijft hem na bijna 45 jaar nog steeds de oren van de kop zagen over deze coversong. En dat gaat dan ten koste van aandacht voor zijn eigen, vaak ondergewaardeerde songwriting. Tegelijk heeft die ene wereldhit wel talloze deuren voor hem geopend — niet alleen die van zijn bankfiliaal en meerdere plantenfirma's. Zonder Tainted Love had hij wellicht nooit Freddie Mercury of Andy Warhol kunnen ontmoeten. Momenten waar hij met groot genoegen over vertelt in zijn autobiografie ... 'Tainted Life'.

Wie de 12 inch remix kent, betreurt misschien dat nu niet vloeiend wordt overgegaan richting Where Did Our Love Go. Op de 45 toeren hitsingle is dat het losgeknipt b-kantje. Op deze langspeelplaat gaat Tainted Love vlot over in Seedy Films en dat is ook niet mis. Thematisch sluit dit nummer dan weer aan bij de albumopener. Alleen lijkt nu niet de klant aan het woord, maar de sekswerker zelf: “Phone me tonight and maybe we can talk dirty.” Of misschien gaat het om een vluchtige date — in Almonds teksten is zelden meteen duidelijk wiens vork in wiens steel zit.

Het absolute pareltje op deze plaat is Youth. Dave Ball tovert er weemoedige klanken tevoorschijn, terwijl Almond – ook niet voor het laatst in zijn carrière – de blik achterom werpt. De verhaallijn van de Vieze Man en zijn lustobject lijkt opnieuw te worden onderbroken, maar dat stoort niet. En misschien staan de jeugdjaren hier wel symbool voor de verloren onschuld van de klant. Of van de sekswerker: de vork en de steel, u weet wel.

Enter de Sexsmurf met z'n flexibele slurf! Sex Dwarf is pas het tweede dansbare nummer op Non-Stop .... Met zo'n titel en onderwerp kan je enige radio-airplay wel op je gladgeschoren buik schrijven. Lees zeker eens de autobiografie over de verboden bijhorende videoclip. Wat bedoeld was als grap werd ongewild de eerste commerciële zelfmoordpoging van Soft Cell. De hier nog onbesproken band Leather Strip - MusicMeter.nl bracht ooit een Soft Cell tribute-album uit. De titel 'Anal Cabaret' verraadt welk nummer hun voorkeur geniet.

Op kant B begint Almond a capella, en dat vind ik een nog lelijker schoonheidsfoutje dan de seconde stilte tussen de eerste twee songs op kant A. Gelukkig schiet Dave Ball gauw te hulp en wordt Entertain Me alsnog een uptempo nummer, en eigenlijk danssong nummer drie. De tekst gaat over een zanger die misbegrepen wordt door een ongeduldig publiek. Visionaire Marc!

Er wordt vloeiend overgegaan in het nog meer dansbare Chips on my Shoulder. Hier is opnieuw een man in volle midlifecrisis aan het woord maar dan zonder vluchtgedrag. Bedsitter is net iets minder dansbaar, maar tekstueel is dit voor mij het hoogtepunt van de plaat. Dit nummer over adolescente eenzaamheid was hoofdzakelijk een hit in hun eigen land, in Brexit-land dus.

Secret Life heeft een Motown ritme of moeten we zeggen 'Northern Soul'. Tekstueel is deze song één van de minst excentrieke. Toch is het een eigen Almond & Ball compositie. Als ik één nummer van dit album zou moeten inruilen voor de eerder genoemde Supremes-cover, dan zou ik deze kiezen. Maar een slecht nummer is het zeker niet en thematisch past het prima op deze plaat.

Say Hello Wave Goodbye is één van de songs waar Almond het meest trots op is. Hij wilde Franse chansons en cabaret vertalen naar zijn leefwereld. Daar is hij met roze verve in geslaagd, en dit werd Soft Cells op twee na grootste hit. Maar al snel zou blijken dat de appreciatie niet universeel was. In zijn autobiografie klinkt hij twintig jaar later nog steeds verbitterd over een spottende radio-dj die de laatste zangnoot expres kattevals bracht als afkondiging.

Het valt me nu pas op hoeveel goede nummers op Non-Stop... staan. En ondanks hun relatief korte speelduur zijn het heus niet enkel potentiële hitsingles en opvullertjes. De thematiek was – en is – best gewaagd te noemen. Al is het jammer dat die zich niet consequenter doortrekt. Dan hadden we kunnen spreken van een conceptalbum. Vier en een halve ster omdat op de originele LP die ik bezit, Soft Cells op één na grootste hit niet staat. Torch is mijn absolute favoriet en een zogenaamde stand-alone single: eentje die niet op een gelijktijdige studioplaat is verschenen. Torch verkeert in het prima gezelschap van andere albumloze hits als "Hey Jude", "Jumping Jack Flash" en "John I'm Only Dancing." Als u ook alleen maar wil dansen, kan ik deze lekkere dansplaat met een hoek af ten zeerste aanbevelen.