Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret (1981)

Heb dit album ook kortgeleden ontdekt. Tainted Love maakte me nooit zo benieuwd naar de rest, maar toen hoorde ik toevallig een keer Youth en dat vond ik toch wel erg mooi. Wat blijkt, gewoon een prima album!

Tja, ik blijf mijn best doen om Soft Cell / Marc Almond aan te prijzen maar op de een of andere manier moeten mensen er gewoon niet veel van hebben. Des te leuker dat het nu dan wat meer gaat gebeuren, alhoewel dit album het altijd wel redelijk doet en dat is ook te zien aan het aantal stemmen.

Grote reden dat ik altijd nog eens goed naar Soft Cell / Almond wilde luisteren, was juist omdat jij het altijd zo aanprijst. Ik ga ook echt nog een keer wat solowerk van Almond proberen.

Ik vind het trouwens wel erg weinig, het aantal stemmen, zou van dit album toch wel verwachten dat het meer dan 100 stemmen heeft, zeker omdat iedereen Tainted Love kent (en Torch ook redelijk bekend is, toch?).

Helaas is Tainted Love zo'n beetje het enige nummer dat iedereen wel kent en meestal ook leuk vindt. eetje nostalgie voor dertigers en veertigers ook vaak. Verder dan dat nummer komen ze niet.
Live heb ik ook altijd een beetje het gevoel dat het 'een moetje' is en het staat ver af van wat hij momenteel allemaal uitbrengt.
Ik zal je een pm sturen met wat tips

Ja, Tainted Love is helaas kapot gedraaid/geremixed/gesampled.
Alleen de cover van Coil vind ik de moeite waard. Leuke clip ook met Almond in de hoofdrol.

Ook deze ondekt in de lente van 2004. (waarbij ik nog een plenty van muziek heb ondekt omdat ik toen de doos met cassettebandjes had (her)ondekt. En dit is gewoon weer een heerlijk Brits plaatje. Naast de oude drum en gitaarwerk ook hierin weer moderne technieken. Ik moet ook gewoon zeggen dat dit album voor mij weer dikke jeugdsentiment was omdat het toch een hele leuke periode was. Maarja, welke brugklastijd is dat nou niet? Voor velen is het natuurlijk jaren 80 jeugdsentiment, die van mij gewoon van 2004.

Frustration begint mooi en geflipt, maar is helaas niet echt meteen een van de beste nummers op het album. Het klinkt nogal een beetje eentonig. Daar komt wel verbetering in met de uitschieters als Tainted Love, gewoon prachtig. Jammer dat dat nummer in de toekomst werd verneukt door talloze remixed waar de pillenslikkende jongeren elke zaterdag op lopen te hakken en zagen. Maar in iedergeval weer lekker meeslepend en het is relaxen geblazen bij Seedy Films. Dan komt het nummer Youth, wat een allemachtig heerlijk en ook tegelijkertijd emotioneel nummer zeg. Die is me sindsdien nog altijd bijgebleven. Heerlijk die diepe drumklanken, en die synthmuziek erdoor, de manier hoe het gezongen werd, heerlijk subtiel en met flow. Gewoon een heerlijke reis door zowel mijn jeugdherinneringen van die periode als door de associerdende muziek. Het eindigt ook lekker en zo komen we via Youth naar Sex Dwarf, wat een heerlijk, gestoord nummer is dat zeg. Het begin al, eerst die up-down ritme en vervolgens een heerlijk geflipte regen, lekker ziek gezongen ook en die synth en die hypere ritme op de achtergrond maken het plaatje al helemaal compleet. Heerlijk om ermee uit je dak te gaan in je hoofd. Wat mij betreft waren dat 2 van de beste nummers op de plaat. Dan komt Entertain me, ook zo''n heerlijk hyper geflipt nummertje. Heerlijk orgeltje die je regelmatig te horen krijgt en ook weer even gestoord als Sex Dwarf. Ok ook een van de beste nummer van de plaat. Datzelfte ook met Chips on my Shoulder. Weer die snelle ritme en die refrein was ook heerlijk. Ook Bedsitter was ook heerlijk, vooral met die prachtige gitaarspellen (of is dat nou een Synth?). Maar neemt wel een beetje gas terug dit keer evengoed. En das bij Secret Life ook het geval. Geweldige donkere pianogeluid erdoor. Say Hello, Wave Goodbye was een maf afscheidsliedje.

Maar was gewoon weer een heerlijk jaren 80 muziekje. Lekker schunnig en grappig in combinatie met verassende tonen.

4,0*

Invloedrijke plaat die 30 jaar na dato nog altijd niet vergeten is.

Vind niet alle nummers even geweldig maar de improvisorische productie is geweldig. Ik heb wel eens gelezen dat er voor dit album nauwelijks budget was. Dat is te horen maar dat is ook een van de sterkere kanten.

Overigens die bliepjes uit Frustration zijn bijzonder vaak gesampled in house en hiphop platen.

Heel goede 80 lp met Tainted Love en nog veel meer van dit moois ! Je moet beslist eens kijken naar de vidio clip van sex dwarf echt te gek !!!!

Morgen Marc solo in Leeuwarden: Tainted Love zal ongetwijfeld wel weer voorbij komen en Say Hello Wave Goodbye de onvermijdelijke uitsmijter waar iedereen mag meezingen.

Die nummers vervelen nooit!

Banned version van Sex Dwarf, voor de liefhebbers.

Wat mij betreft een eigenzinnige klassieker. Met lust, decadentie en sex met dwergen is het i.i.g. geen saaie plaat. Marc geeft het geheel een extra tintje met zijn wijze van zingen en de titel is treffend gekozen. Prima vermaak.

Ik ben meer een fan van Marc Almond solo, maar dit Soft Cell debuut bevat een aantal meer dan uitstekende nummers. Toch blijf ik vinden dat de nummers als Almond ze solo live speelt veel mooier. De synths klinken op de plaat namelijk enigszins gedateerd, terwijl de 'echte' instrumenten die Almond solo gebruikt de nummers veel beter tot hun recht doen komen.

Veelal heerlijke electropopdeuntjes op deze plaat. Moest een aantal keer denken aan de muziek die Gary Numan maakt. Wat mij betreft is een nummer als Entertain Me, moeiteloos, even sterk als de track Cars. Ik word vrolijk van dit album, maar vind het wel minder interessant dan Mother Fist and Her Five Daughters, de plaat van Marc Almond waar ik eerder kennis mee maakte. Daarvoor verrast dit album te weinig, het blijven toch die gezellige electropopdeuntjes uit mijn eerste zin die voor vermaak zorgen.

Ik heb vandaag de dvd Non Stop Exotic Show op de kop getikt. Heerlijk ...
Op Chips on My Shoulder na staan er alle nummers van het debuut album op
met bijhorende videoclip plus Memorabilia, Torch en What ... onvergetelijke songs.

Op enkele prima singles (Tainted love en het eigenlijk nog betere Bedsitter) na vind ik toch niet zo'n sterk album,of je moet de bonus versie hebben waar nog enkele toppers als Torch op staan.Hun latere platen waren beter.

Ik heb niet zo veel met de zang van Marc Almond, maar als synthpopliefhebber kon ik dit invloedrijke album natuurlijk niet links laten liggen.De koude elektronica zorgt gellukig voor een prima tegengewicht, waardoor ik me nooit hoef te irriteren. Daarnaast is dit ook nog, qua klanken, een behoorlijk gevarieerd album. O.a koortjes en saxophoon!. Overigens vind ik het sleazy sfeertje ook best bijzonder.Het album sluit af met een hoogtepunt!

Prima album die ik zo even voor het eerst in jaren weer beluisterde. Ik had het vroeger op tape staan maar die is allang verdwenen. Soms doet het wat verouderd aan qua instrumentatie en productie, wat amateuristisch ook. Maar voor een electropop plaat klinkt toch dit behoorlijk warm. Het is één van de weinige cd's die ik ken waarvan de bonustracks niet onderdoen voor het originele gedeelte van het album (de eerste tien nummers). Memorabilia maar vooral Torch zijn erg goede nummers.

Nu heb ik deze CD naast Non Stop Ecstatic Dancing waar 12"s in de mix op staan. Onder andere de megamix Tainted Love/Where Did Our Love Go. Mooi stel CD's samen!

Naast een absolute 80's klassieker, een geweldige afsluiter (om eerlijk te zijn ooit bewust hiervan geworden dankzij cover door David Gray) bevat het nog een aantal prima songs: Seedy Films, Youth, Bedsitter en Secret Life.

Frustration en Chips on my shoulder vind ik weer wat minder, al is de overgang van Entertain Me naar Chips wel weer geweldig. Toch maar op 4* zetten.

Seedy en Bedsitter krijgen mn stemmen. De kwaliteit van Tainted en Waving is al wel bekend lijkt me.

Edit: het ontbreken van Torch op de lp is toch wel erg jammer.

Als je nu een nummers als Sex Dwarf hoort dan zou je dat direct onder ElectroClash plaatsen, soort van Miss Kittin & The Hacker mix met Fischerspooner en Felix da Housecat.

Ik moet zeggen als ik nu naar het album luister dat ik de bijdrages van Marc minder vind en vooral graag luister naar de Synthpop muziek. Ik heb de albums van Soft Cell nooit hoog gewaardeerd, maar er staan wel klassiekers op.

De Deluxe versie is trouwens wel een lange zit, met 2,5 uur en totaal 29 tracks waarvan er dus vele hier ontbreken. Vanwege die extra nummers dan toch nog een halfje erbij

Vandaag op de kop af 35 jaar oud. Klinkt nog steeds even lekker

Jammer dat je maar twee favorieten tracks kan kiezen.
Where did our love go, Torch, Tainted love en natuurlijk Sex dwarf, Say hello and wave goodbye.

En dan te bedenken dat Torch een bonustrack van bepaalde cd-edities is en niet eens origineel op het album stond.

Berichten verplaatst naar Soft Cell

NON-STOP EROTIC CABARET (1981) 2CD deluxe edition repair shop

Het album waarvan een 2CD deluxe editie bestaat die zo slordig werd samengesteld
dat de tracklijst nog steeds niet op MusicMeter staat. De remaster uit 1996 zat netter in elkaar.

Probleem is dat de samenstellers destijds zowel de b-kanten als de extended versies
en ook nog eens het Non Stop Ecstatic Dancing (1982) remix album op twee schijfjes wilden zetten.

Onbegonnen werk omdat je als je alles bij elkaar optelt drie schijfjes zou nodig hebben.
Dus werd er in het aanbod langs alle kanten gesnoeid zodat er weinig luistervriendelijk product ontstond.

Dat kan dus beter. Mijn poging kan je terugvinden in de link hierboven.

Precies! Je bent een van de weinigen die hieraan refereert. Het viel mij gisteren ook opeens op, toen ik Torch op de radio voorbij hoorde komen als een van de songs die de Top 2000 net niet hadden gehaald. En bij herbeluistering van het album vandaag ook weer. Op flink wat nummers is ruimte voor een enorm jazzy saxofoon of klarinet. Ik heb het even opgezocht en het blijkt Dave Tofani te zijn, een Amerikaans jazz muzikant die op vele albums van o.a. George Benson en Donald Fagen saxofoon en/of klarinet heeft gespeeld en hier dus ook gewoon zijn puur akoestische jazz dingetje doet tussen alle synth pop geweld. Opmerkelijke keuze, ik weet niet wat de link is en hoe Soft Cell erbij is gekomen een jazz muzikant mee te laten spelen op hun debuut. Iemand?

Ik heb de autobiografie van Marc Almond er maar eens bij gepakt.

Dat leverde niet veel op: Top New York session player Dave Tofani's woodwind and sax gave the music an extra twist, though perhaps just a little too polished for what we were about.

Ze wilden een New York influence combined with our Britishness which made the album sound unlike any other synthesizer-based music around.

Is Dave Tofani geen idee van producer Mike Thorne? Op The Age Of Consent van Bronski Beat doet Tofani ook mee. En dat album werd ook geproducet door Mike Thorne. En daar dook Marc Almond dan weer op in de single versie van I Feel Love.

Hier is antwoord van Dave Tofani zelf....

Deze classic is vandaag 40 jaar geworden. Dat verdient een draaibeurt.

Dat is niet heel bijzonder, want ik draai dit album nog steeds heel vaak.

Dit album is een onvervalste evergreen! play it loud....