David Bowie - Pinups (1973)

Prachtig stuk, Earlyspencer !

Overigens was volgens mijn David Bowie compleet-boek Bowie op het spoor van Springsteen gezet omdat hij hem tijdens de Aladdin sane-tour op 5 februari 1973 zag in het voorprogramma van Biff Rose.

Was dat een bewuste knipoog naar I can’t explain, BoyOnHeavenHill? In dat geval ”ben ik jou kredieten verschuldigd”.

Ik deel de mening dat Pinups niet Bowies creatiefste worp is. Maar dat doet oneer aan de haast omnipresente saxofonist van dienst. In de originele songs komen er nagenoeg geen blaasinstrumenten aan te pas. Een zichzelf steeds uitvindindende Bowie die ging coveren, wordt al te gauw als een kopiist in een creatieve dip gezien. Terwijl de vindingrijke arrangementen op dit album zo essentieel zijn. Mijn artificiële gesprekspartner spreekt in dit geval van ”artistiek vandalisme” en ”stijlarcheologie”.

Zelf ben ik ook niet vies van metaforen. De saxofoon pleegt op Pinups een muzikale staatsgreep op de veronderstelde alleenheerschappij van de elektrische gitaar. Bij het duel tussen Bowie en Ronson primeren de veldslagen als expressieve reiswegen boven de troon als eindbestemming.

Dank voor deze hopelijk welgemeende schouderklop, Earlyspencer, zo blijk ik zelfs zónder het te beseffen intertekstueel bezig te zijn! Nee hoor, puur toeval. Zo niet, zou je ook nog kunnen beweren dat Bowie door die titel op te nemen op voorhand al zei dat het succes van dit album hem zou verbazen.

stijlarcheologie, ik moest de term even opzoeken, maar kreeg daarbij precies nul hits. Ik kan me een vage voorstelling maken van wat er mee wordt bedoeld, maar aangezien het hier gaat om nummers uit een voorgaand decennium in een modern jasje komt het me voor dat jouw artificiële gesprekspartner hierbij toch wat is doorgeschoten in zijn of haar bloemrijke taalgebruik.

Je laat uitschijnen dat je stijllarcheologie niet helemaal kan verklaren (!) maar je vage aanname komt al aardig in de buurt. Volgens mijn AI-agent goot Bowie met z’n sax een fifties sausje over Pinups. De bot schoot misschien wat door bij de bewering dat kennersoren er een ode aan Little Richard in herkennen. Dat is toch meer piano-rock-’n-roll, denk ik. Anyhow, een oude stijl opdelven en als nieuw verkopen, het is ook een kunst.

Leuk weetje; de hoes inspireerde jaren later John Woo tot het maken van de film Face-off met Nicholas Cage en John Travolta, die ook van gezicht wisselen, met allemaal vermakelijke gevolgen.