David Bowie - Pinups (1973)

Blijft toch wel een heel erg onderschat album dit. Bowie die teruggaat naar de beginjaren van zijn carrière en toffe songs uit die tijd covert. Everything's Alright van The Mojo's is één van mijn favoriete mid-jaren '60 singles, maar Bowie maakt er een heerlijk aanstekelijke cover van.

Vrij stevig coveralbum van Bowie, niet verkeerd.
Komt Bowie goed mee weg, ondanks de kritiek.
Hier staat toch echt wel een band, en dat is absoluut een meerwaarde te noemen.
Lekker rockgeluid.

Deze heb ik indertijd gemist, of liever gezegd heb ik altijd links laten liggen omdat ik me niet kon voorstellen dat dit iets anders dan een middelmatig tussendoortje zou kunnen zijn. Nu ik alles van Bowie van tussen 1966 en 1983 weer eens onder de loep heb genomen heb ik me dan ook maar eens aan dit buitenbeentje in zijn oeuvre gewaagd, maar eigenlijk het enige leuke hieraan is dat ik het kan beschouwen als een verzameling nooit uitgebrachte maar nu net ontdekte outtakes waarop we nog één keer de Spiders (minus Woody Woodmansey) in al hun glorie kunnen horen. En dat is leuk, maar voor de nummers zelf kan ik niet warmlopen. Eigenlijk springt alleen Sorrow er echt uit, en ook naar Here comes the night en Anyway anyhow anywhere kan ik goed luisteren, maar de overige covers voegen naar mijn smaak weinig tot niets toe en zijn dan ook praktisch overbodig. Ik denk dan ook dat de populariteit van dit album indertijd alles te maken had met Bowie's nieuwe status als superster-annex-trendsetter na de artistieke doorbraak van Ziggy Stardust en het commerciële succes van Aladdin sane, anders zou ik niet kunnen verklaren hoe dit album in 1973 maar liefst vijf weken lang bovenaan de Engelse albumlijsten kwam te bivakkeren terwijl de originelen indertijd bij veel (oudere) platenkopers toch nog vers in het geheugen zouden moeten liggen. Maar misschien vonden mensen dit ook wel ècht goed, zoals ook veel gebruikers hier.

Sorry, maar ik moet voor de zoveelste keer terugflitsen naar het aankoopmoment, begin jaren ’90. Het gebeurde toen al eens dat Free Record Shop een inkeping maakte in de jewelcase-rug van slecht verkopende cd’s. Door deze opzettelijke beschadiging kon men ze geheel legaal onder de marktprijs verkopen. Als 17-jarige hoefde ik omgerekend maar 5 euro te betalen voor zo’n geknipt exemplaar van Pinups, mijn eerste Bowie-cd na ChangesBowie. Nog een meevaller: die verzamelaar bevat geen enkele song van Pinups. Bonustracks inbegrepen kwam de aankoop neer op nog geen vijftien Bfr. (minder dan één gulden) per nieuwe Bowie-song. De grootste meevaller was dat al die songs mij meteen bevielen. En omdat ze dat drieëndertig jaar later nog steeds doen, vind ik een 4,5 niet overdreven. Een halfje eraf voor het beschadigd omhulsel

Die score ligt een pak hoger dan het gemiddelde op dit forum. Geheel nutteloos probeer ik een verklaring te vinden voor het afwijkend gedrag – niet dat van mezelf natuurlijk, maar van de bijna 300 stemmers die me voorgingen. Alle begrip voor wie in de jaren ’70 getuige was van Bowies immer rijzende ster. In het licht van al die legendarische platen verscheen Pinups inderdaad als een tussendoortje. Een zelfde (onder)waardering is ook begrijpelijk voor al wie Bowie retrospectief ontdekte en zich hierbij meer liet leiden door artistieke belangen dan door prijsreducties. Toen ik Pinups ontdekte, kende ik geen enkel studioalbum van Bowie waaraan ik kon refereren.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik de originelen van dit coveralbum niet kende. Amper een vijftal artiesten deden meteen een belletje rinkelen: Pink Floyd, The Kinks, The Who, Springsteen en Brel. De keuze voor 'The Boss' springt eruit, want hij was anno 1973 nog een opkomend talent. Het werk van Brel was destijds misschien meer gekend in het VK. Met dank aan Scott Walker en Bowie zelve, die mijn waarde landgenoot integreerde in z’n Ziggy-concerten. Toen de docent Frans in de klas vroeg wie iets wist van Brel, antwoordde ik trots: "Il a influencé des artistes comme David Bowie." Dat werd door enkele klasgenoten op ongeloof en hoongelach onthaald. De docent gaf me wel gelijk, maar ging er helaas niet dieper op in. Het College van Oostende stond destijds niet bekend als een Rock ’n Roll High School. Brel in het Engels zorgde jaren later voor een aha-erlebnis toen ik mijn favoriete artiest Marc Almond ontdekte.

Dankzij Pinups kocht ik niet veel later in Milaan – op bezoek bij mijn Italiaanse vriendinnetje – een verzamel-cd van The Who. In die tijd dweepte ik met de ruige Stones en vond ik The Beatles te braaf en gedateerd. Gelukkig kwam ik vele jaren en één vriendin later tot een meer gefundeerd inzicht, maar bij mijn eerste luisterbeurten van The Who vond ik Jagger & Co. toch ook maar softies. The Who is voor mij minstens even proto-punk als The Stooges. Volgens m’n artificiële gesprekspartner is de link die ik nu leg tussen de Messiaanse flipperkastspeler Tommy en de even maniacaal aanbeden gitaargod Ziggy S. nog zo gek niet. Ik kan niet verklaren of sax-god Bowie met nummertjes 6 en 11 op Pinups expliciet zijn schatplichtigheid erkent aan Townshend & Co. Dat zal sowieso altijd en overal discussievoer zijn voor specialisten.