David Bowie - Pinups (1973)

Pin-Ups is nogal vlak en Bowie zingt geforceerd. Het is jammer dat "Port of Amsterdam" niet op de remasters staat, dus daarop kan ik niet beoordelen. "See Emily Play" is met die lage, vervormde stemmen echt geen mooie cover. Vreemd dat het een ode is aan een van zijn grootste idolen, mr. Barrett.
De beste songs hier zijn "I Can't Explain", "Friday on My Mind" en uiteraard "Sorrow". De overige songs maken Pin-Ups tot een aanvaardbaar tussendoortje. Maar Bowie koos de goede uitweg met de volgende plaat, Diamond Dogs.

Bowie covert:

1.Rosalyn - The Pretty Things
2.Here Comes the Night - Van Morrison
3.I Wish You Would - The Yardbirds
4.See Emily Play - Pink Floyd
5.Everything's Alright - The Mojo's
6.I Can't Explain - The Who
7.Friday on My Mind - The EasyBeats
8.Sorrow - The McCoys
9.Don't Bring Me Down - The Pretty Things
10.Shapes of Things - The Yardbirds
11.Anyway, Anyhow, Anywhere - The Who
12.Where Have All the Good Times Gone - The Kinks
13.Growin' Up - Bruce Springsteen
14.Port of Amsterdam - Jacques Brel

Nu de Mart Smeets-huiskamervraag....: Wie is die vrouw op de hoes?

Twiggy

De denkbeeldige fles wijn en Fender luchtgitaar worden jouw kant op gestuurd.

Gefeliciteerd met de prijzen!

Na al deze matigende tot negatieve reacties begon ik me even . Maar ik ben aaangenaam verrast, heerlijke glamrock-plaat, met Bowie in de machtige Alladin Sane-gestalte. Zit vol met sterke gitaarpartijen, krachtige zang en een flinke lading weirdness.

Hoeveel sterren zou David Bowie nú krijgen als hij in 2010 dit album had uitgebracht?

Behoorlijk denk ik, niet in de laatste plaats natuurlijk omdat hij al 7 jaar geen nieuw album meer heeft gemaakt.

Want per slot van rekening, eigenlijk moet hij voor dit album juist alle credits krijgen; hij zette in 1973 al een trend (het coveren van oude favoriete nummers) waar vele andere (oudere) artiesten pas in deze eeuw mee durfden komen.

Bovendien, wat is er op tegen de teugels wat te laten vieren, na Hunky Dory, Ziggy Stardust en Aladdin Sane?

Ik vind trouwens helemaal niet dat er slecht of ongeïnspireerd wordt gespeeld. Het enige waar de band enige moeite mee heeft is het smeden van een mooie eenheid, maar daar zijn de composities eigenlijk te verschillend voor.

De plaat klinkt daardoor wat onevenwichtig, misschien had David Bowie iets meer tijd moeten uittrekken voor de songkeuze, het meer op elkaar moeten laten aansluiten.

Het is Bowie's tweede cd in 1973, me dunkt dat hij van mij mag coveren of in ieder geval kan doen waar hij in artistieke zin trek heeft.

Neem zijn Port of Amsterdam cover: het origineel ken ik niet, voor mij is er sprake van een prachtige David Bowie versie. Zo geldt het voor nog een paar nummers, niet alles is even bekend als Can't explain of Friday on my mind.

Speciale hulde nog voor de Pink floyd cover See Emily play.

ik ben er voledig mee eens dat dit een zalig cover album is heb dat een paar maand geleden ook eens gezecht en kreeg toen te horen dat dit slappe hap is ben blij dat er sommige toch anders over denken

Dat komt ook, omdat je natuurlijk argumenten moet aandragen waarom het een goede cd is.

En als Father McKenzie het dan slappe hap noemt (noemde) dan schrijf je iets terug in de zin van "Patrick, je zit weer eens ongeloofelijk te jammeren om niets. Wat kan het schelen, een mooie cover cd uit de losse pols? Het is toch verder goed uitgevoerd, smaakvol, Bowie goed bij stem? Gewoon, een leuke tussencd tussen Aladdin Sane en Diamond dogs. Niet zo zeuren!!"

Zucht. .

Niets, helemaal niets. Ik kan me helemaal vinden in je mening over deze plaat. Niet elke release hoeft hoge artistieke toppen te scheren. Ik zie dit zelf als een leuke tussendoorplaat en kan hier ook wel van genieten. Bowie die een half uurtje covers speelt, een beetje in de trant van Let's Spend the Night Together op Aladdin Sane. Ik zag er een beetje tegenop deze plaat te beluisteren, maar ik vind hem hardstikke leuk eigenlijk.


Ook daar sluit ik me bij aan, wat een geweldige cover.

We zijn het eens, toch maar slechts 2,89 gemiddeld.

Wat dan ook kenmerkend is voor deze plaat van David Bowie: nog maar 2 kantjes met meningen. Ook het aantal stemmers op Pinups is verrassend laag voor Bowie begrippen, nu 116.

Eerlijk gezegd denk ik dat hier toch wel een kleine aansporing voor de fans nodig is: dringend advies tot alsnog aanschaf van deze cd uit de 'oudheid' en beluister onvervalste/onverwachte leuke briljantjes.

Ik mag mezelf toch wel fan noemen denk ik. Ik heb deze dan ook. Helaas heb ik ervoor gekozen om mijn sterrenbeoordeling iets te verlagen. Het is niet slecht, of saai of zo, maar de nummers die ik in de originele versies ken, zijn allemaal minder in de versie van Bowie. En dan blijft de prachtige stem van de meester en het heerlijke gitaarwerk over. En om dat te horen zet ik liever één van zijn reguliere albums op. Ik denk aan Diamond Dogs of Ziggy.
Ik vind het lastig toe te geven, omdat hij echt mijn held is, maar ik vind het niet meer dan gemiddeld.

Schiterend tussendoortje met heerlijke drumpartijen en gedurfde versies van een aantal nummers zoals see emily play. Ik vind dat je hier iemand hoort die met veel lef en zelfvertrouwen door een aantal van zijn favoriete songs wandelt. En Amsterdam behoor voor mij tot het beste wat hij ooit op plaat heeft gezet. Alleen daarom al kopen die handel

Dit album uit de 2de hands vinylbakken gevist...gegokt dat de kwaliteit ervan nog redelijk zou zijn...gelukkig valt dat mee...maar het ging mij vooral ook om de aparte hoes en dat het een album is op vinyl uit de kwalitatieve jaren zeventig periode van Bowie die ik nog niet had. Blijkt dat het gaat om een coveralbum van zijn favoriete periode uit de 2de helft van de jaren zestig. Ik zelf ben er niet ontevreden over, het komt bij mij i.i.g. niet ongeinspireerd over, het zegt juist iets over de muziek die Bowie in die periode wist te waarderen. Heb dan ook niet het gevoel dat hij bijv. Syd Barrett en de zijne in de zeik zet met zijn uitvoering. De eerste paar covers weten mij niet echt te overtuigen, maar See Emily Play, I Can't Explain klinken toch heel energiekvol. Vooral kant B..op een unheimische uitvoering van Friday on my Mind na..heeft het de juiste vibe te pakken en de drums klinken zeer zekers als een tiet. Nee, lekker om zo eens tussendoor op te zetten. Pinups is een spontaan ogende album, uit een periode dat Bowie's muze stevig op dreef was, waardoor hij de ruimte nam om daarnaast dit erbij te doen, niks mis mee.

Luistert gewoon erg lekker weg! Ik ken niet alle nummers van het origineel, maar Bowie maakt er gewoon een lekker plaatje van.

Deze coverplaat zie ik als een aardig uitstapje in een periode van klassiekers. De covers zijn allemaal goed gedaan en Bowie zingt duidelijk met passie. Het haalt het niet bij de voorgaande drie albums of met wat daarop zou volgen, omdat Bowie hier gebonden blijft door de oorspronkelijke song. Hij doet zijn best om dit vocaal of met de arrangementen eigen te maken en dat lukt gewoon simpelweg niet overal.
Dit is niet een plaat die ik regelmatig draai, maar als ik weer eens een Bowie-periode heb, dan komt 'ie altijd voorbij en geniet er toch best van..

Deze plaat blijf ik altijd skippen als ik mijn 70's Bowie mp3 cd'tje in de auto draai. Ik vind er gewoon weinig aan. Maar tactisch gezien doet hij zijn werk goed tussen Aladdin Sane en Diamond Dogs in: na dit album snak je gewoon naar Diamond Dogs en verorber je dat album alsof je tijden lang smachtend naar je dope hebt gezocht en het eindelijk hebt gevonden.

Het jaar hierna kwam Bryan Ferry ook al met een compleet coveralbum. Vind ik ook al weinig aan.

Dit album is als tussendoortje eigenlijk niet echt verkeerd. Niet alle covers pakken even goed uit, maar Bowie weet er toch zijn eigen draai aan te geven. Na de afscheid van Ziggy en zijn Spiders from Mars, nam hij denk ik even pas op de plaats. Getuige ook het gegeven dat hij tijdens de tour van Aladdin Sane in ene aankondigde dat dit de laatste tour was als Ziggy. De bandleden wisten niet wat ze hoorden. Even niet te gecompliceerd en teruggrijpen naar de klassiekers uit de decennia ervoor. Bowie zou erna alleen maar sterker eruit terugkomen.

Dit is de enige jaren 70 studioplaat van Bowie die niet briljant is, ken je nagaan. Maar dankzij Pinups heb ik wel kennis kunnen maken met Syd Barrett, een pluspunt van jewelste! Ironisch genoeg vind ik See Emily Play nu het zwakste nummer van de plaat, aangezien het origineel zo vet is. De enige echte hoogtepunten zijn Rosalyn en Sorrow, de rest is vrij vlak.
Trouwens, dit is toevallig wél zijn allermooiste hoes. Op de cover draagt Bowie een masker, een masker van zichzelf 10 jaar geleden! Briljant. Ik raad de mensen dan ook aan deze plaat op vinyl te kopen.

Het is misschien niet briljant maar wel een lekker tussendoortje.
Qua opzet doet het me wat denken aan These foolish things van Bryan Ferry die in hetzelfde jaar uitkwam. Hoewel ik de cover plaat van ferry een klasse beter vind dan pinups.

Als groot fan en liefhebber van Pink Floyd is het ronduit dramatisch om David Bowie het geniale See Emily Play te horen verkrachten :"-(
Sorrow is eigenlijk het enige nummer dat ik al heel lang ken en geweldig vind (Pink Floyd heeft in 1987 óók een geweldig nummer opgenomen dat Sorrow heet).

Vandaag voor 4 euro opgepikt.
Low stond er achter voor dezelfde prijs maar ik ben blij dat ik deze heb ik gekozen want
zo hoor ik Bowie het liefst, lekker rockend!
De grauwe Berlijn platen zijn nog ver weg....

Bowie onwaardig album. Covers heeft hij niet nodig en om dan de verschrikkelijkke cover te horen van Pink Floyd. Sorry, maar dit is niet de Bowie i like

Een aardige plaat, maar meer ook niet.

Kant B bevalt me wel veel beter dan kant a.

Leuk om af en toe op te zetten, maar een regelmatige rotatie zit er niet in.

Net een voldoende voor dit album

Dit album van Bowie voegt niks toe.

Zeker wel, kastruimte

Dichterbij dan je denkt.
Low is in dezelfde studio opgenomen, Château d'Hérouville, een groot landhuis in de buurt van Parijs.
Artiesten als Jethro Tull, Fleetwood Mac, Uriah Heep, Elton John en Pink Floyd hebben daar ook albums opgenomen.

Low, Heroes en Lodger grauw? Echt niet , Eerder spannend.

Pinups is een matige intermezzo geworden. Al de nummers zijn uiteraard covers en de enige covers die eruit springen zijn See Emily Play en Sorrow. Geen slecht album, maar toch iets dat ik niet vaak meer zal opzetten. Snel door naar de volgende!

Blijft toch wel een heel erg onderschat album dit. Bowie die teruggaat naar de beginjaren van zijn carrière en toffe songs uit die tijd covert. Everything's Alright van The Mojo's is één van mijn favoriete mid-jaren '60 singles, maar Bowie maakt er een heerlijk aanstekelijke cover van.