Deep Purple - Infinite (2017)

De oude rockers van Deep Purple slagen er telkens weer in om een album te maken dat alle kanten van de band laat horen. Zo ook met “INFINITE”, dat de opvolger is van het in 2013 verschenen “NOW WHAT?!”. Dat album, net zoals de nieuwste, werd geproduceerd door Bob Ezrin en deze producer staat erom bekend dat hij het uiterste uit muzikanten kan halen. Dat was bij het geweldige “NOW WHAT?!” ook al het geval en “INFINITE” scoort net iets minder, maar is wel een geweldige plaat. Scherpe teksten, Ian Gillan die de teksten met vuur en passie zingt, geweldige toetsen solo’s van Don Airey, gitarist Steve Morse is ook weer briljant en dat alles wordt degelijk begeleid door de ritmesectie van drummer Ian Paice en bassist Roger Glover. Minpuntje is de cover van The Doors, “ROADHOUSE BLUES”, dat prima wordt neergezet, maar niets toevoegd aan het origineel. De overige 9 tracks voegen wel degelijk iets toe aan de steeds verder uitdijende catalogus van Deep Purple, dat al in 1968 begon. De heren gaan dus naar het 50 jarig jubileum toe met een nieuw schijfje, dat gewoon erg goed is!

Een band met de reputatie van Deep Purple behoeft nauwelijks een introductie. Bijna 50 jaar geleden drongen ze met hun debuutalbum Shades of Deep Purple door tot in de lijsten, voordat ze van hun meer psychedelische en progressieve rock de succesvolle overstap maakten naar de hard rock en metal. Als pioniers van dit genre brachten ze tal van fenomenale songklassiekers uit, zoals het veelgeprezen Child in Time en vluchtige Highway Star. Vorig jaar werd de band nog geïntroduceerd in de Hall of Fame, een meer dan terechte onderscheiding voor dit legendarische gezelschap. Al moeten ze het al enige jaren doen zonder de fenomenale toetsenist John Lord (overleden in 2012) en Ritchie Blackmore (sinds 1993 niet meer actief in de band), ook in hun huidige bezetting maken ze zowel live als op albumgebied nog grote indruk.

De jarenlange podiumervaring van kopstukken Ian Gillan (zang), Ian Paice (drums, percussie) en Roger Glover (bas) drong vier jaar geleden maar weer eens door op het indrukwekkende comeback album Now What?!. Toch mag de invloed van Steve Morse (gitaar) en Don Airey (keyboards) zeker niet onbenoemd gelaten worden, met hun jarenlange ervaring in diverse bands en als soloartiesten drukken zij een duidelijke stempel op het huidige geluid. Het 20ste album Infinite zal zomaar eens het slotstuk kunnen worden van hun imposante carrière, de mannen halen samen met producer Bob Ezrin dan ook nog eens alles uit de kast om er een waar muziekspektakel van te maken. De ijsbreker schetst het oneindige van hun muziek op de toepasselijke hoes, waar naast het symbool ook de initialen DP zichtbaar op zijn.

Time for Bedlam opent het album in de klanken van de keyboards, voordat de drums en gitaren het traditionele Purple geluid in het gehoor brengen. Gillan weet nog steeds zijn vocalen tot het uiterste te drijven, al zijn de lange hoge uithalen al jarenlang niet meer van de partij. De klanken van het hammond orgel van Airey verspreiden zich in de tocht naar het gekkenhuis. Het ruige geluid wordt net als in het begin weer onderbroken door de futuristische klanken van het eindwoord. Het vervolg met Hip Boots voert je naar de blues rock, van de pakkende gitaarriffs naar de volle klanken van het orgel. Het aangename vermengt zich met het furieuze, de gifbeker is nog lang niet leeg zo blijkt uit het geweldige samenspel. Op All I Got Is You slaan ze wat meer de emotionele weg in, met het melancholische aandoende gitaarspel van Morse. Het muzikale geheel sluit moeiteloos aan bij het geluid van het vroegere Deep Purple. Airey weet de keyboardklanken prachtig te vermengen in het ondersteunende basspel van Glover en het strakke drumspel van Paice. One Night in Vegas opent zich als een tweede Woman from Tokyo, voordat de drank de beleving van een wilde nacht in Vegas in gang zet. Hoe de liefde wordt gevonden in de alcohol die zich langzaam in je greep krijgt. Het funky ritme sleept je moeiteloos door naar de krankzinnigheid van het hammond orgel op Get Me Outta Here. De stevige gitaarklanken brengen een zware lading aan muziek teweeg, terwijl de instrumentale stukken iedere muzikant de gelegenheid geven volledig los te gaan.

De duistere openingsklanken van The Surprising brengen een ander geluid terug, mysterieus, herkenbaar en tevens angstaanjagend. Zowel de baslijn als het gitaarspel zorgen voor een meer progressieve inhoud. Alle ruimte wordt er gelaten voor de keyboards en Airey weet de inhoudelijke sfeer dan ook te bevestigen. De inslagen van de drums worden steviger, terwijl de duivelse dilemma’s je bij de keel grijpen. Een absoluut hoogtepunt die in de klanken van Johnny’s Band een meer bluesy vervolg krijgt. Het funky ritme is terug, terwijl Gillan het verhaal van Johnny Jones bezingt. Verwijzingen naar hun eigen carrière zijn alom aanwezig en brengen het afscheid van de band dan ook meer naar voren toe. On Top of the World brengt opnieuw het klassieke geluid van de band onder de aandacht, vooral liggend op de bluesy orgelritmes en melodieuze gitaarlagen. De voorlaatste track sluit aan op het zwaardere werk van de band, zich banend door geweld en opofferingen die er gemaakt moeten worden. Het aandoenlijke geheel blaast zich door de felle orgelklanken en meeslepende gitaarsolo’s heen. De afsluiter van het album is een cover van het door mij zeer geliefde Roadhouse Blues van The Doors. De blues is alom aanwezig, maar Gillan mist de poëtische kracht die Jim Morrison ten volle benutte. Toch laat het nummer alle ruimte voor eigen interpretatie en dit wordt dan ook ten volle benut met lange gitaarsolo’s van Morse en het honky tonk pianospel van Don Airey. Gillan besluit zijn harmonica nog eens op te pakken, alvorens het afnemende volume het einde van het album aanduidt.

Infinite overtuigd als geheel door de jarenlange ervaring van de bandleden. Niet op elk moment wordt de de volledige ruimte van hun muzikale kunnen benut, maar de uitvoerige instrumentale solo’s zijn alom aanwezig. Het album laat een wat gemoedelijkere toon horen dan voorganger Now What?! en schittert hierdoor vooral in de kracht van de melodieuze muziekpatronen. De stevigere segmenten voeren je als luisteraar terug naar een band op de top van hun kunnen, terwijl de funky inslagen de volledige carrière weergeven. Deep Purple bewijst hiermee na bijna 50 jaar nog steeds stevig in hun schoenen te staan, laten we dan ook hopen dat hun muziek in het oneindige mag voortleven.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Wat deze krasse rockers nu weer hebben klaargestoomd op dit album is fantastisch. Al ken ik de band vanaf Machine Head, ik heb nog lang niet alle platen van Deep Purple goed beluisterd. Al is de lijst lang, misschien moet ik dit alsnog maar eens een keertje doen. Natuurlijk zijn ze wat 'rustiger' geworden, dat ben ik ook (alhoewel) maar uitgeblust klinken de heren van Deep Purple nog lang niet.

Moest dit album even op mij laten inwerken voor een goede review, inmiddels luister ik het album nu ongeveer voor de 10de keer en ga ik daar maar eens mee beginnen!
Nummer voor nummer want voor een band als Deep Purple neem ik graag mijn tijd.

Time for Bedlam was voor mij in het begin even wennen maar nu inmiddels draai ik dit nummer erg vaak, het is Purple die we hoorden op Now What?! in een combinatie met Solitaire afkomstig van Battle Rages On, ik weet het even niet beter te omschrijven maar Gillan klinkt zoals op dat nummer voor mij.
Hip Boots is lekker recht toe recht aan, het swinged de pan uit en Morse heeft een prachtige solo! (Don natuurlijk ook, maar die schittert later op dit album nog net iets meer. )

All I Got Is You is voor mij een nummer wat perfect samen gaat met Hell to Pay, zelfde feel-good feeling wat ik hierbij krijg. Als ze dit zouden uitbrengen als maxi single zou ik het (Ook al heb ik Now What ook op vinyl) gelijk kopen! Don Airey gaat hier ook lekker los, hij weet perfect invulling te geven aan de teksten van Gillan en daarna komt Morse daar nog eens heerlijk achteraan! Man! I love this band!

One Night in Vegas had gemakkelijk op Purpendicular kunnen staan, net na A Touch Away bijvoorbeeld. Lekker nummertje met een heerlijke feel-good sfeer! Gillan lijkt hier ook veel plezier te hebben dit te zingen, op de rest van het album vanzelfsprekend ook maar dit lijkt mij een favoriet van hem.
Get Me Outta Here heeft een lekkere riff maar in eerste instantie had ik weinig met de lyrics, iets te vaak terugvallend op het refrein maar door de heerlijke instrumentale stukken zit ik hier toch vanzelf weer op te headbangen en pak ik mijn air guitar er ook weer bij! Maar ook Paice heeft op dit nummer een hoogtepunt, heerlijk drummen dit!
Wat Gillan in de bijgeleverde documentaire al terecht zei, de band is grotendeels instrumentaal en haalt daar ook de meeste kracht uit, dit nummer bewijst dat als geen ander.

The Surprising is niet alleen 1 van de hoogtepunten op dit album maar ook in de carrière van Purple, persoonlijk had ik het nummer nog net iets meer briljant gevonden als het net iets langer had doorgegaan, op het einde was er genoeg ruimte om zeker nog even een minuut of 2 los te gaan en daarmee een vergelijkbaar nummer te maken als Uncommon Man die ik ook voor die reden iets beter vind. Gillan klinkt wel echt helder op deze opname, de wat zwaardere zang gaat hem in de laatste 20 jaar ook beter af en daar is niks geks aan, de beste man is geen 20 meer!

Johnny's Band had zo op Purpendicular of Bananas kunnen staan, heerlijk bluesy en een Deep Purple die even wat gas terug neemt maar nog steeds een energievolle prestatie laat horen, een nummer die perfect zou zijn in een bar late at night met als afwisseling van wat relaxte Thin Lizzy nummers bijvoorbeeld maar nu haal ik mijn 2 favoriete bands wel een beetje door elkaar!
Ook On Top of the World is voor mij net als Get Me Outta Here een nummer die vooral gaaf is door de instrumentale stukken en met name door de heerlijke gitaarriff die Morse hier weer tevoorschijn haalt! Jammer dat het nummer een fade out heeft gekregen, ook op dit nummer geldt voor mij dat ze nog best even wat langer door hadden mogen jammen, is dit een keuze van de band of van Bob? Veel respect voor hem door wat hij uit de band heeft gekregen op Now What?! maar op dit album hadden sommige nummers best iets langer door mogen gaan.

Birds of Prey is een heerlijk nummer wat moeiteloos samen gaat met The Surprising maar ook zeker met Uncommun Man en zelfs misschien nog wel met Perfect Strangers! Wat een briljant nummer is dit, waar ik bij The Surprising nog zoiets had dat het best langer had mogen duren lijkt dit nummer gewoon perfect en laat de band des te meer horen er nog lang niet mee te willen stoppen!

En tot slot een Doors cover, een cover die ik in eerste instantie een beetje gemakkelijk vond overkomen maar naarmate ik het album als geheel vaker heb geluisterd is het een passende afsluiter geworden, toegegeven had ik liever een ander nummer gehoord (van The Doors) maar tegelijkertijd is dit een logische stap. Waarom zeg ik dat? Omdat je op het vorige album al duidelijk de invloeden van Riders on The Storm kon horen bij Blood from a Stone, dus is het op dit album best een logisch vervolg all the way te gaan met een nummer van The Doors.

Deep Purple klinkt hier in veel opzichten het zelfde als op Now What en heeft daarmee een goede opvolger gemaakt, voor mij persoonlijk blijft Now What door redenen die ik in mijn review omschrijf iets beter maar daarmee wil ik ook gelijk beamen dat het niet veel minder is, Now What staat in mijn top 10 en krijgt 5 sterren, dit album verdiend minimaal een 4,5!

Vond Infinite vooraf interessant. De hoes (ook de cd-versie) is prachtig met binnenin de bustes van de vijf uitgehakt in een ijsberg, verwijzend naar de hoes van In Rock. De thematiek van de ijsbreker, de verwijzingen naar (on)eindigheid in de titel en de vaarkoers (cirkels) van het schip op de hoes.
Maar na aankoop viel hij tegen. Niet dat ik verwachtte dat Deep Purple de jaren '70 zou herhalen, nee, het was me simpelweg niet afwisselend genoeg. Jaren heeft hij in de kast gestaan en wat gebeurt er? Hij bevalt opeens véél beter.

Slechts negen eigen nummers. In de bijbehorende docu van anderhalf uur (wel wat lang) valt te zien hoe het album tot stand kwam: vijf muzikanten in een kring met producer Bob Ezrin erbij. Ruwe ideeën wordt gearrangeerd. Gillan luistert, probeert zanglijnen en noteert teksten op een kladje. Meer uitproberen, repeteren en voilá. Zoals het eigenlijk al vanaf het debuut gaat, al weet ik niet of ze in 1968 bij het schrijven ook in een cirkel werkten. In de eerste helft zijn Time for Bedlam, “single’’ All I Got Is You en One Night in Vegas smaakmakers.
De tweede helft begint sterk met het progrockachtige en meestal rustige The Surprising, waarna Johnny's Band lekker uptempo swingt. Mijn favorieten in het Purple-met-Morse zijn bijna altijd de rustiger nummers, omdat daar de (prachtige!) melodieën dominanter zijn in zowel zang als gitaar en toetsen. Het is daarom dat ik met On Top of the World en Birds of Prey minder heb.
Wat betreft Roadhouse Blues: in 1972 werd het origineel van The Doors overtroffen door de intense versie van Status Quo en daar gaat Purple bepaald níet overheen.

Drie sterke nummers in de eerste helft, twee op de tweede. Met de nummers die me minder pakken, is Infinite nog steeds een lange zit. Maar waar ik in 2017 met moeite drie sterren had gegeven, wordt het nu een halfje meer: een krappe 7 als schoolcijfer.

PS: in 2017 schreef Icon E (niet meer actief op MuMe) bij dit Infinite: "Ach, wie verdient er nog geld met het verkopen van cd's?" Wel, de verkoop van cd's en vinyl in het Verenigd Koninkrijk doet het inmiddels goed, zo meldde Phil Aston twee dagen geleden in zijn vlog. Goed nieuws voor Deep Purple, van wie overmorgen = 1 verschijnt.

De laatste twee weken zit ik een beetje in een Deep Purple Fase, vandaag dit album drie keer op de repeat gehoord en het was zeker een aangename luister belevenis. De band is totaal niet meer te vergelijken met hun Child of Time periode, maar er wordt naar mijn idee nog net zo bezield gespeeld door de spelers van diverse leeftijden.

De nummers met een fraaie opbouw zoals de openingstrack Time for Bedlam, hebben mijn voorkeur.
Gillan is hier overigens nog prima vocaal aanwezig….

Het derde nummer All I Got Is You, is een prijsnummer, subtiele opening waarna de dans tussen gitaar en orgel goed aanvangt, een stuwend gezongen nummer waar de klankkleur van Gillan heel goed aansluit op de gedreven passages. Het refrein is grand cru Deep Purple.

Na wat kortere tracks ontvouwt The Surprising zich ook als een progrock nummer, mijn favoriet!
een mooi 'vol' nummer, het lichte geluid van de Bekkens brengt mij terug naar het intro van Child in Time.

Johhny's Band is een lekker tussendoortje met een catchy refrein.

Birds Of Prey begint stevig maar niet uptempo, het derde progrock nummer, er zit een soort van vervormer op de stem van Gillan, na twee minuten komt de song in een rustiger fase. De melodie lijn is samen met de gitaarsolo's stuwend omhoog. Zelf vind ik de gitaarsolo's in dit nummer, zeker naar het einde toe, de beste van het album.

Het slotnummer is een bluesnummer, een genre waar ik niet direct warm voor loop…
Maar all over een prima albums, zeker een zeven, maar een halve ster erbij voor de gedrevenheid die de senioren hier aan de dag leggen.