Roxy Music - Country Life (1974)

Asociaal harde plaat.

Mooi hoes

Ondanks dat ik Stranded en een oude verzamelaar van de band niet echt trok ben ik blij dat ik wel doorgegaan ben met luisteren.

Dit album is gewoon erg lekker! Het begint natuurlijk al met de zeer sexy hoes! Voor die tijd vast shocking! In mijn lp versie zit een poster van deze hoes, nog wat groter dus .
De rechter dame is me overigens wel wat te mannelijk in haar gezicht. Maar het gaat om de muziek, dus daar richt ik me dan maar weer op

Deze plaat vind ik meer een prettig geheel dan deze verzamelaar. Roxy Music - Greatest Hits (1977). Ik kon hier echt niks mee, en misschien omdat het een mix is van alles bij elkaar? Ik dacht daarom dat de oude Roxy me minder kon bekoren dan de eind jaren 70 Roxy, maar gelukkig blijkt met dit album dat het niet zo is! Gelukkig maar!

Bitter-Sweet

Ik heb er nog 2 te gaan om te beluisteren, en ben erg benieuwd! Ze liggen al klaar

Edit: ik zie nu dat ik bijna hetzelfde schreef bij: Roxy Music - Siren (1975)

Go for it Lennon !!!

T/m Siren is alles geweldig !

Wel wat bijzonder, dat je Stranded betitelt als een album dat je niet kunt trekken en vervolgens bij Country Life dat weer een andere kant op laat gaan.

Hoogst zelden. Je houdt in het algemeen van alle vijf de eerste Roxy Music albums of niet. Maar onderlinge verschillen tussen die albums zijn niet van dien aard dat je de één wel en de ander niet trekt.

Overigens vind ik dan ook wel weer dat een positieve, enthousiaste kijk op albums van RM niet kunnen/mogen leiden tot slechts 3,5***. Dat is zelfs nog minder dan het gemiddelde. Armoede troef, noem ik dat.

Ik ken het criterium hoe Lennon beoordeelt niet, maar de 3,5 is inderdaad wat aan de karige kant.
Nu is Country Life wat lichter van toon dan Stranded, maar in kwaliteit verschilt het niet heel veel. Ik heb een lichte voorkeur voor Stranded, want die heeft Mother Of pearl en Song For Europe........ en dat zijn grote favo's van mij. If It Takes All Night hierzo had van mij niet echt gehoeven trouwens.

Maar nogmaals, vijf topalbums op rij. Een prestatie van formaat.

Pfff het is echt nooit goed bij meneer musician en dat wordt wat vervelend. Wederom beoordeel ik een album van zijn geliefde band, en wederom is het niet naar zijn zin. In plaats van die negatieve energie zou je me ook kunnen complimenteren met het feit dat ik het toch blijf proberen en steeds positiever wordt over de albums. Sterker nog ik heb ze allemaal op vinyl gekocht. Als ik het niks vind doe ok dat niet. Geef me even de kans om er vaker naar te luisteren en wellicht een hogere waardering aan te geven. En als het dan toch bij 3.5 blijft, waar zou jij je dan druk om maken? Het is toch mijn mening?

Herinner je de conversaties over dictatuur nog? Wat je nu probeert te doen is een voorbeeld. Laat iedereen toch in zijn waarde, en maak je niet zo druk. Smaak is persoonlijk.

Ik ga de band steeds meer waarderen, en dat is al een vooruitgang met een jaar terug. Het komt vast goed.

Ah, musician is van de smaakpolitie. Slechts 3,5*, je bent in overtreding, lennon! Lever je smaakbewijs maar weer in, kan je opnieuw gaan lessen bij musician.

@ Lennon

Hou vol! Geef niet op! Blijf stukjes schrijven voor musicmeter!

Wat heeft het met mijn favoriete band te maken? Het gaat om jouw schrijfsels, anders valt er natuurlijk niet te reageren. Je kunt niet tegen kritiek of enige verbale tegenwind of zelfs niet tegen inhoudelijke vragen/ verzoeken om verduidelijking.

We moeten je als een kind van 5 stimuleren en aanmoedigen, om het leed van het afluisteren van rock albums te leren doorgronden. Begrijp ik. Het is ook helemaal niet simpel.

Van de week las ik werkelijk dat je bij Supertramp schreef iets in de zin van "Hoe heet die andere zanger ook al weer" (naast Roger Hodgson). Nog zo iemand die je niet kon trekken. Alsof de vraag een kwis was terwijl het eigenlijk voor een man van jouw leeftijd toch wel enigszins mag worden geacht om basiskennis te zijn. Tenzij je natuurlijk tot je 35e bij de paters hebt gezeten, dan heb ik niks gezegd.

Ik heb het antwoord, Rick Davies en daarbij enige extra informatie maar niet neergeschreven, per slot van rekening huist er een tere persoonlijkheid in je waar rekening mee moet worden gehouden. Ik geloof werkelijk niet dat ik zulke afstraffende woorden heb gebruikt bij de reactie op je stuk bij Country Life.

Maar nogmaals: hou vol, we fietsen allemaal wel eens tegen de wind in!

Ik kan heel goed tegen kritiek. Maar je veroordeeld mijn stem van 3.5 en dat vecht ik aan. Omdat het een persoonlijke mening blijft. En als ik een album van een band beluister ga ik niet meteen heel Wikipedia afstruinen om informatie te vergaren over bandleider, Namen, echtgenoten etc etc. Dus als ik een keer een naam niet weet, big deal... waar maken jullie je druk om? Basis informatie misschien voor jou, maar jij bent toch echt een generatie verder dan ik hoor. En dan nog ben ik van mening dat de naam Rick Davies zeker niet tot basis kennis behoort. Het is geen hendrix, .McCartney of jagger.

En stop aub met je analyse over mijn persoon, want je kent me helemaal niet, al pretendeer je dat wel. De opmerking hierboven gemaakt Door Arrie spreekt gelukkig boekdelen en zegt genoeg over hoe niet alleen ik, maar blijkbaar meerdere lezers jouw commentaar hier bekijken.

als ik mezelf bezig zou houden met alle mensen die een lager cijfer geven dan ik bij albums die ik fantastisch vind zou ik moeten stoppen met werken. Maar op een of andere manier doe jij dit steeds bij mij als ik een roxy music album bespreek en lager waardeer dan jij. Een 3.5 vind ik overigens echt geen slechte waardering, maar goed...

Maar ik neem je advies aan, ik blijf het proberen. Binnenkort ben ik te vinden bij album nummer 1 en 2 van roxy music. Alvast excuses als mijn waardering onder die van jou ligt.

Jeetje, Hans, iemand veroordelen omdat ie een 3,5* geeft aan een album (wat gewoon ruim voldoende is), en hem ook nog veroordelen omdat ie de naam Rick Davies niet kent.

En ook nog de persoonlijke aanval dat lennon zo'n tere persoonlijkheid heeft...

Jij bepaalt dat een 3,5* niet kan/mag, jij bepaalt dat iedereen van een bepaalde leeftijd de naam Rick Davies uit zijn hoofd hoort te weten. Wat mij betreft mag het allemaal wel wat minder uit de hoogte.

Amen... Dank voor de back up, want zo denk ik er ook over.

Als je een album beluistert van een bepaalde band en je uit kritiek op een vocalist die wel enigzins belangrijk wordt geacht - in dit geval Rick Davies- kan het geen kwaad om de naam even te achterhalen. Zijn naam komt ook best regelmatig voor bij desbetreffend album in voorgaande stukjes.
Het is toch een recentie, je deelt het met andere belangstellenden.
Niet verplicht wel wat overzichtelijker.

Verder maak ik er niet zo'n punt van hoor. Ikzelf heb bep. albums ook pas later gewaardeerd en ben ook wel eens lager gestart of andersom.
In mijn opinie is 3,5 wat aan de lage kant, maar dat hoeft voor jou niet zo te zijn. Prima toch ?
Je neemt in ieder geval de moeite om het te ontdekken en dat is een goed streven.

Wat voor mij en anderen misschien heilig is, hoeft voor anderen niet zo te zijn. No problem.

Veel luisterplezier met de andere Roxy's

@ Lennon en Arrie

Ik schreef dus in mijn eerste reactie:


Ik weet verder niet, tot welk onbetamelijk taalgebruik ik hier lijk te zijn overgegaan maar dat is hetgeen waar jullie vervolgens over vallen. En dan moet vooral even worden gelezen hoe er over wordt gevallen.

En dan nog afgezien van het feit dat ik er nog keurig bij schrijf "ik vind dat", er staat nergens dat het zo is.
Er wordt gereageerd alsof jullie gestoken zijn door een wesp.
Waarom zou de één wat mogen vinden en de ander niet het tegenovergestelde?

Tja, met zo'n reactie als dat van Lennon blijft het natuurlijk niet uit dat ik ga schrijven dat hij een deelnemer is aan een wedstrijd veldrijden die uitsluitend bang is dat zijn witte gympen vies worden en zijn fiets onder de modder komt te zitten.

Met één druk op de knop is gegoogled hoe Rick Davies heet. Het gaat niet om dit specifieke geval, maar in combinatie met de toevoeging dat Lennon de nummers van de man van Supertramp niet kan trekken krijgt de opmerking "hoe heet die man ook al weer" iets denigrerends mee, met enige dedain geschreven, dat een muzikant met zo'n oeuvre zeker niet heeft verdiend.

Liefde voor muziek neemt een ongebreidelde mate van passie met zich mee. Anderen kunnen die de ene keer wel delen, een andere keer niet. De passie hoeft niet altijd te leiden tot positieve kritieken. Gepassioneerd luisteren en dan meer of minder enthousiast reageren lijkt mij een beter uitgangspunt dan elk album benaderen en beluisteren als Het Lijden van de Jonge Werther.

Tsja, als jij niet inziet wat er fout is aan vinden wat iemand anders wel of niet zou moeten stemmen, dan houdt het op.

Precies. Over het niet weten van de naam en het niet opzoeken (ik lijk wel gek dat ik t überhaupt uit ga leggen ) ik had op moment van schrijven erg weinig tijd en wist dat de mensen in dat topic me er wel op zouden wijzen. Helaas niet met de gedachte dat er wel eens geïrriteerd gereageerd kon worden. Sterker nog, dat het Door zou gaan in een Roxy music topic.
Tip voor musician als je twijfelt aan mijn schrijven of mening, schroom niet om me een pb te sturen. Dat is netter, vriendelijk en staat minder lelijk.

Perzoonlijk heb ik liever dat iemand begint met 3,5 en dan optrekt naar 4* - als het moment voor hem daar is. Bij veel YoMuMeBro's zie je dat ze meteen inzetten op 5 * en dan na 3 weken is er bijv nog maar 3,5* over.

Vond het alleen wel grappig dat je Roxy nu pas ontdekt - er loopt een lijn van Bowie naar Roxy naar Japan en ergens - maar dan het je een driedimensionaal model nodig - zit daar ook Duran Duran tussen; en wat dacht je van Wire - daar zit ook iets 'arty' in, want die hebben bijv met Roxy Music getoerd?

Wire ken ik niet. En Roxy music luister ik al veel langer, maar heb heel lang het oudere werk niet leuk gevonden, net zoals met de Stones en Bowie.

Maar waarom zou ik alles leuk moeten vinden wat in het verlengde van mijn favoriete artiesten ligt? Ik ben enorm Prince fan, maar vind niks aan Sly and the family stone of George Clinton. Ook als duran duran liefhebber vind ik Japan echt niet bijzonder (heb t laatst wel geprobeerd en vind t mooi, maar meer ook niet) ik vind t alleen maar mooi als mensen muziek ontdekken, of t nou 10 of 40 jaar oud is. Dat maakt toch niks uit? Vroeger vond ik Talking Heads en the Nits maar raar, nu vind ik t erg mooi. Smaak veranderd ook met de jaren, net als met smaak voor eten.

Voordat je me verkeerd begrijpt: het was géén kritiek van mijn kant. Met die laatste zin kan ik het alleen maar eens zijn, alhoewel sommige dingen wel blijven. Voor een lekkere kreeft mag je me bij wijze van spreken 's nachts wakker maken

En verder ben ik door schade en schande wijs geworden tav "smaakveranderingen" - heb in het verleden regelmatig dingen verkocht, waarvan ik nu zou willen dat ik ze nog had - FACT14 (debuut Durutti Column) met schuurpapier hoes is daar het duidelijkste voorbeeld van - en heel veel folk!

Roxy Music draai ik momenteel een paar keer per jaar, bijvoorbeeld

Ik las t niet als kritiek. Meer als een vraag. Ik vind een discussie altijd erg leuk. Zeker over muziek. Zo kan t namelijk ook

Heerlijk om dit soort discussies als hierboven te volgen...iedereen vindt het een leuk album maar toch discusseren over HOE goed ie is haha heerlijk!

"Prairie Rose", wat is dit toch een super geweldig nummer. 1 van mijn favoriete Roxy Music nummers allertijden, samen met "Out of the Blue".

Mijn favo is Bitter- Sweet. Elke keer weer een kick van die song.
De band op zijn best. Eerst die prachtige melancholie en dan die avant gardische uitbarsting.
De gevoelige zang van Ferry hier is ook treffend.
David Sylvian ( Japan) is daar echt schatplichtig aan. Al is Sylvian zeker 1 van mijn favo vocalisten.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music mist op Country Life allereerst de hele bijzondere nummers, die je wel op de eerste drie platen terug vond. Hoewel: Out of the Blue zit natuurlijk wel op dat topniveau. Ook is het zo dat er flink wat (echt) goede songs op dit album staan. Met name The Trill of It All, All I Want Is You, Bitter-Sweet & Prarie Rose. De rest vind ik aardig, behalve de barokke 'kerst' song Triptych.
Alles bij elkaar is dit album wat 'gewoner' dan de vorige drie platen. Verder vind ik ook de productie wat minder en dat zit hem met name in de bas (die is minder prominent aanwezig). De sound is wat vlakker en minder dynamisch. Door het flink aantal nummers dat toch echt de moeite waard is en het ijzersterke Out of the Blue rond ik 'm naar boven af op 4*.

Het vierde album van Roxy Music, is het album wat van mij de meeste gewenning vroeg, het duurde even voordat hier alles op zijn plaats viel.

Laat ik nu beginnen met de hoes, de meest uitdagende en de minst 'Classy' van al de Roxy Music covers,
Ik vond het vroeger meer een advertentie uit de Wehkamp catalogus, de Braziliaanse bikinilijn was ook nog duidelijk niet doorgedrongen...

Over tot de muziek:
De meest ruige opener van alle Roxy Music platen is hier een feit (doe me ook denken aan de opener van Ferry's tweede soloplaat : The Incrowd`)
Het nummer went maar ik ben er niet compleet van onder de indruk. het volgende nummer is een aardige track, een opmaat naar de eerste knaller op dit album, de eerste singel All I want is you. Een prachtige uitgebalanceerde rocker, de band speelt uitermate gedreven, met een hoofdrol voor Phil Manzanera op gitaar.... Ferry's tekst is helemaal Roxy...

Dan volgt `Out of the Blue, wat twee jaar later de smashing opener wordt op het waanzinnig goede lijfalbum Viva Roxy Music. Het intro is van een tijdloze klasse en Ferry zingt hier ongelofelijk goed.
Er zit een fantastische drijf in dit nummer en de band speelt zo uitgebalanceerd goed dat alles samenvalt.

Ander hoogtepunt: Bitter-Sweet, dit nummer kan gezien worden als het zusje van A song for Europe (van het voorgaande album Stranded)
Ferry zingt met dezelfde hypnotiserende intonatie, en maakt volledig gebruik van de diverse mogelijkheden van zijn stem. Ook dit nummer wordt heel gedragen opgebouwd naar een climax...
En ook hier schuwt Ferry een vreemde taal niet....Heel erg mooi, ook de hobo van Andy Mackay verdient een vermelding... " How rich in contrast love can be...."

Ook de afsluiter Prairie Rose is vintage RoxyMusic.
Stuwend, schurend en voorzien van al de onvervalste elementen die deze band zo uniek maken.
Het western element wordt hier ten volle benut en tot een onvervalste Roxy klassieker gesmeed.
De saxofoon wordt bijna opgeblazen en ook Paul Thompson speelt de sterren van de hemel.

Het moge duidelijk zijn lieve mensen, behoudens de hoes wordt u hier weer heel veel moois gepresenteerd.
Waarvan acte!

Interessant om te weten:

Het verhaal achter de platenhoes: Country Life (1974) – Roxy Music - Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer - cultuurpodiumboerderij.nl

1979 had een verregende zomer en omdat mijn ouders bezig waren met de verkoop van hun huis, konden we niet Nederland uit naar zonniger oorden. Wel gingen we twee weken naar het huis van vrienden in 's Gravenzande, dicht bij zee.
In een stad in de buurt (Delft?) kocht ik een popagenda voor het nieuwe schooljaar. Daarin stonden platenhoezen met korte beschrijvingen afgedrukt, zo ook Country Life van Roxy Music. Mijn moeder had echter enige argwaan en controleerde de boel: deze moest eruit worden geknipt - net als een andere hoes met bloot, al weet ik niet meer welke. Ik was bang dat vrienden kritische vragen zouden stellen waarom ik in mijn agenda had geknipt en nam me voor dan een smoes te bedenken. Die situatie deed zich gelukkig nooit voor.

En nu staat ie hier dus op elpee, in kleuren en veel groter dan in die agenda. Twee berichten hierboven wordt dit treffend met de Wehkampcatalogus vergeleken... Mijn moeder leeft niet meer, maar ik weet zeker dat ik haar de aanblik zou onthouden. Overigens doet Discogs aan dezelfde censuur! .

Op hun vierde album kan Roxy Music nog altijd wild uit de hoek komen, getuige de onstuimige start met The Thrill of It All, dat naast huilende gitaaruithalen van Phil Manzanera opvallend genoeg ook een strijkersarrangement heeft. Ik hoor er pre-new wave en -punk in, denk bijvoorbeeld aan Siouxsie and the Banshees of The Buzzcocks. In het kalmere Three and Nine onder meer de hobo van Andrew Mackay en mondharmonica van een anoniem iemand (Roxy6, weet jij meer?).
All I Want Is You heeft dan weer weg van protowave met de opvallende zangstijl van Bryan Ferry, net als Out of the Blue waar Edwin Jobson zijn viool laat huilen: in 1974 kon nog niet worden vermoed hoe invloedrijk de groep zou zijn. Met de boogierock van If It Takes All Night sluit kant 1 minder spannend af.

Theatraal-ingetogen én robuust is Bitter-Sweet met één van de coupletten in het Duits vertaald door de hoesdames, Ferry zet zijn bijzondere stembuigingen in. Bijna deftig is Triptych mede dankzij het klavecimbel van Jobson, langzaam bromt Casanova. A Really Good Time houdt de statigheid van de tweede plaatkant vast; opvallend is hoe een "gewoon" popliedje door de invulling van instrumenten en zang alternatief wordt. Prairie Rose sluit Country Life stevig af, Manzanera's lange gitaarlijnen klinken bijna als een steelguitar terwijl Mackay nog eenmaal zijn sax inzet.
In al deze eigenheid zou je bijna bassist John Gustafson en drummer Paul Thompson over het oog zien / het oor horen, maar het zijn hun lenigheid en swing die mogelijk maken dat de overige vier zich zo kunnen geven.

Met een stevige eerste plaatkant en rustiger tweede helft is dit een plaat vol variatie, een groep met een uniek, herkenbaar én pakkend geluid. Daardoor meer dan vijftig jaar later nog steeds niet verouderd. Is dit de eigenheid die een hedendaagse groep als The Last Dinner Party ook zoekt?

Kwam van de week dit TopPop jaaroverzicht 1976 tegen. Roxy Music wordt een paar keer genoemd in deze hilarisch bedoelde aflevering, wat iets zegt over hun populariteit.
En de dames op de hoes? Eveline Grunwald poseerde jaren later hier en Constanze Karoli daar bij de foto. Ze bleven plaatjes.

Wat komisch dat je -na enig veldwerk - deze plaatjes op de kop hebt weten te tikken, heel leuk.

Maar in mijn beleving is dit wel de minst -catchy- Roxy Music hoes, zelfs enigszins vulgair in vergelijking met de andere zeven hoezen van de reguliere albums. (Siren met Jerry Hall is voor mij de mooiste direct gevolgd door For Your Pleasure met Amanda Lear op de cover.

Het schijnt ook een bizarre shoot geweest te zijn voor Country Life, de titel krijgt haast iets ironisch bij dat beeld en de arme Constanze had haar beiden handen steeds maar vol tijdens de sessie. Het bleken twee Duitse toeristen die ze gestrikt hadden voor de klus.

Maar toevallig heb ik dit onvolprezen meesterwerk de afgelopen week ook weer met groot luisterplezier geconsumeerd. Het blijft in mijn oren tijdloos en uniek door de combinatie van compositie-arrangementen- euforische zangpartijen en geweldige solo's.
Out Of The Blue en All I Want Is You zou ik iedere dag snoeihard kunnen horen en Bitter Sweet is voor mijn gevoel een broer-zus van A Song For Europe van het vorige album Stranded. En dan het mooie koortje op Triptych .

By the way RJ, ik vermoed dat het niemand minder dan Bryan Ferry is die de mondharmonica aan zijn lippen zet op Three and Nine want ik weet dat hij dat instrument niet onverdienstelijk speelt.

En Prairie Rose is toch echt een knaller van een afsluiter!
Kortom mensen gaat heen en leg uw oor(en) te luisteren, er komt dan heel wat fraais uw gehoorgangen binnen.

Over de hoes zijn we het eens; de minst chique van het stel. Wat directer en platter vooral. Maar toch weer Roxy Music genoeg om legendarisch te zijn.
Dit is ook nog een uitstekend album, al vind ik het wel de minste tot dan toe, wat opzich geen schande is.
Ik vind deze wat minder overweldigend op één of andere manier.
Maar hier is nog geen artistieke downfall te bespeuren, daar is het materiaal te goed voor.
Out of the Blue, Bitter- Sweet, Casanova, A Really Good Time en Prairie Rose zijn geweldig.

Niet alles aan de hoes is plat. Ik zie toch ook een aantal heuvels of bergen.

Naughty boy