Ayreon - The Source (2017)

Niks mis met een lekker vooruitrockende Ayreon - ik vind Flight of the Migrator bijvoorbeeld ook gaaf - die toch niet helemaal wars is van experiment of extravagantie. Ik noem in dat licht een Everybody Dies. Wat zijn eigenlijk jullie favoriete nummers? Hier The Day That the World Breaks Down tot Star of Sirrah en Run! Apocalypse! Run!

Alleen jammer dat het niveau van cd 1 niet aanhoudt.

Top ! Top ! Top ! Als ik een punt van kritiek mag leveren ... de 5.1 mix op DVD .. te compressed ... volgende keer graag stereo & 5.1 audio UNCOMPRESSED op BD (96/24 5.1 LPCM & DTS-HD Master Audio 5.1).

The Source is best een heftige CD geworden. De opener laat er al direct geen gras over groeien. Songs als Everybody Dies en Star of Sirrah blinken ook uit met een groots en heavy geluid. De productie is echt boven gemiddeld en de zangpartijen stellen vrijwel nergens teleur. Toch komen er al snel ook wat folk invloeden voorbij en is The Gentle Storm dan direct weer erg dichtbij. The Source weet me dan uiteindelijk beter te overtuigen dan recenter werk van Ayreon, al krijg ik richting het einde wel het gevoel naar meer van hetzelfde te zitten luisteren.

Vettige prog van Arjen zoals het moet. De zangers komen niet bepaald uit mijn favoriete groepen maar Arjen weet er altijd wel iets goed van te maken, en er zitten enkele heel goeie vocale passages bij. Topalbum!

Ondertussen vind ik CD2 toch echt een niveau beter. Er zit wat meer vernieuwing in. CD1 heb ik over het algemeen muzikaal gezien al eerder gehoord bij Ayreon.

Een paar tienden omhoog en in de afronding naar 4*. Toch weer enkele errug lekkere nummers zeg.

Tja, ik wil het nog wel eens vergeten als ik één van Lucassens projecten eens een keertje niet zo geweldig vind, maar het kan eigenlijk niet voldoende benadrukt worden wat een uniek talent hij is, uitblinkend in componeren, teksten (inclusief een rijk Engels vocabulaire zonder kromme structuren), arrangeren, het bespelen van zowel gitaar als toetsen, het verleiden tot meewerking van de crème de la crème van internationale zangers en musici (recent en oud), het vermogen om alles aan de man brengen met serieus commercieel succes, alles op zijn eigen voorwaarden en volgens zijn eigen normen en visie, en dat elke paar jaar weer en al sinds een kwart eeuw. Een ongelooflijke prestatie, en zoals gezegd vergeet ik dat wel eens, maar bij The source realiseer ik me dat weer ten volle, want dit is weer een subliem album, extreem gevarieerd, uitstekend gespeeld en gezongen, in een fraaie mix van metal en folk (en ook dat vergeet ik wel eens : hoe natuurlijk bij Lucassen die twee stijlen kunnen samengaan en soms zelf versmelten, bijvoorbeeld op Sea of machines, All that was en The dream dissolves), sommige dingen bekend uit eerdere Ayreon-platen maar allemaal zó goed gedaan dat dat geen enkel probleem is, en met als basis een schijnbaar onbeperkte hoeveelheid ijzersterke melodieën, altijd de ruggegraat van welke plaat dan ook naar mijn mening, en The source loopt er fier mee rechtop.
        Ik heb er overigens geen probleem mee dat de tweede CD minder zou zijn, gedeeltelijk omdat ik die nummers echt niet slechter vind, gedeeltelijk omdat ik het album bijna altijd in z'n geheel draai (of in ieder geval van a tot z, hoewel niet altijd achter elkaar door). En het mag ook wel eens gezegd worden, de vormgeving is weer fantastisch... maar dat is eigenlijk altijd het geval als Lucassens naam op de hoes staat. Opnieuw vergeet ik weer hoe uitzonderlijk deze artiest is.
        Die-hard-fans zullen de volgende feitjes wellicht al kennen, maar voor de overigen zijn ze hopelijk leuk genoeg om hier even te vermelden. Volgens de Engelse wikipedia was Lucassen niet tevreden met Marcel Coenens oorspronkelijke gitaarsolo op The dream dissolves, dus werkten ze aan een tweede versie die uiteindelijk op het album terecht is gekomen en die door Lucassen werd beschreven als "één van de beste solo's die ik ooit heb gehoord." Coenen schijnt hem te hebben bedankt "for pushing him further." Daarnaast was de vertolking van James LaBrie bij The theater equation aanleiding voor Lucassen om hem voor een nieuw project uit te nodigen, "which LaBrie accepted even before Lucassen could finish his sentence." En tenslotte is de vertaling van de woorden van de Preacher op Deathcry of a race volgens een internet-bron iets in de trant van "Laat er licht zijn! En er was licht" (Genesis 1:3).

Constante kwaliteit weer van Arjen en de zijnen. Goede songs, goede vocalisten en weer een puike productie.

Ben hier toevallig op terecht gekomen. Ja watte . Star of Sirrah staat nu op en dat klinkt lekker.
Heb niks van deze band. Maar als prog liefhebber toch maar eens een plaatje aanschaffen.
Is deze laatste een goede start om de band te leren kennen ??

The Source is een prima plaatje, maar als ik iemand een plaat van Ayreon zou aanraden om mee in te stappen, dan zou ik eerder The Human Equation of Into the Electric Castle tippen. Wat mij betreft vlamt alles daar net wat meer.

Ok Bedankt voor de tip ! Zijn wel beide dubbellaars veronderstel ik.
Ik, ga eens informeren bij mijn platenzaak . ……….

In het licht van de naderende release van het nieuwe Ayreon album Transitus, ben ik maar weer eens in de wonderen wereld van Arjen gedoken. Vandaar ook deze review.
Elk Ayreon album stelt de muziekliefhebber weer op de proef. Anderhalf uur aan muzikaal rockopera geweld. Met een scala aan gastmuzikanten en gastzangers en zangeressen. Als je niet oppast kom je oren tekort en het is altijd weer effe bijkomen als het afgelopen is.
Zo ook met The Source, en dit maal is het allemaal iets harder en sneller met een paar welkome rustpunten.
qua muzikaliteit vindt ik disc2 beduidend beter. Daarmee is disc1 niet slecht hoor, de opener The Day That The World Breaks Down hakt er lekker in. Alleen het bluesy intermetzo zou beter tot zn recht komen als een zelfstandig nummer. En verder is Star Of Sirrah heerlijk meeslepend, het beste van d1 vind ik dan toch Condemned To Live.
Maar het beste nummer van het hele album staat als eerste op disc2 Aquatic Race. Wat een geweldig nummer is dat toch met een waanzinnig refrein!
En zo werkt d2 toe naar een fenomenale apotheose met Journey To Forever en The Human Compulsion.
Zijn er dan geen kritieken? Jawel hoor.... het verhaal is flinterdun; heel disc1 gaat over het vertrekken van de planeet Alpha en op disc2 gaan de eerste 3 tracks over het daadwerkelijke vertrek.... . En de rest gaat dan over het opnieuw beginnen op de nieuwe planeet, behalve dan het laatste (dat verklap ik niet.. ) en verder vind ik dat op Death Of A Race de oosterse invloeden nog wel passen maar die opera stemmen van Simone Simons en Floor Janssen zijn tenenkrommend!...yakkesss… Begrijp me niet verkeerd ik heb beide dames hoog zitten, ze zingen voor de rest de sterren van de hemel, maar dit kan echt niet.....
Al met al is het een heerlijke echte Ayreon plaat die wat hardere randjes kent maar weer meedogenloos sterk! En das maar goed ook want de laatste 2 studio albums hiervoor vond ik minder.
Ik ben benieuwd wat het volgende werk gaat brengen!

Mocht er nog iemand op zoek zijn naar het artbook van 60 euro : er lagen er 3 (nu dus 2) bij Mediamarkt Alexandrium Rotterdam in de 5 voor 10 euro bak. Ik moest ook even knipperen inderdaad. Met 4 LPs erbij dus voor een tientje meegenomen.

We zijn alweer 3 jaar verder en ik moet zeggen dat dit album toch een bijzonder degelijk constant product blijkt te zijn.
Eigenlijk, en probeer het maar eens te objectiveren voor jezelf, mocht je weinig andere albums van Ayreon kennen, dan zou dit achteraf wel eens de favoriet uit zijn collectie blijken te zijn.
Samen met TEC en THE zijn beste werk.

Wat mij betreft de beste Ayreon. Maar ik vind alles waar de naam Arjen Lucassen aan verbonden is minimaal erg fijn om naar te luisteren. De "metal" kant van zijn muziek is voor mij het meest interessant en die kant komt op The Source ruimschoots aan bod.

Het wordt steeds lastiger om de albums van Lucassen te 'ranken', aangezien het niveau van veel van zijn albums zo dicht bij elkaar ligt. Ook The Source is weer een knaller van jewelste met een indrukwekkende cast. Arjen heeft het idee losgelaten dat hij telkens nieuwe zangers moet introduceren op Ayreon-albums en dus horen we opnieuw James LaBrie, Tommy Karevik, Michael Mills, Floor Jansen, Simone Simons, Hansi Kursch en Russel Allen op een Ayreon-album. Van de nieuwkomers kunnen met name Tommy Rogers en Nils K Rue me erg bekoren.

The Source is een stuk steviger dan The Theory Of Everything en zit met zijn metalen sound dicht tegen Star One aan. Het folk-element, dat het Ayreon-geluid zowaar kenmerkt, is hier ook minder aanwezig. Dat maakt dit album ook wat minder dynamisch dan veel ander werk. Dat neemt niet weg dat dit album boordevol sterke nummers staat, met The Day That The World Breaks Down en Everybody Dies als hoogtepunten.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon - The Source
8. Ayreon -Flight Of The Migrator
9. Guilt Machine - On This Perfect Day
10. Star One - Victims Of The Modern Age
11. Ayreon - Actual Fantasy
12. Ayreon - The Final Experiment
13. The Gentle Storm - The Diary
14. Ambeon - Fate Of A Dreamer
15. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
16. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Het einde komt in zicht, dus ik geef toe dat ik aan een eindsprint begonnen ben. Na een klein half jaar heel veel muziek van Arjen Lucassen geluisterd te hebben, merk ik sterk dat ik langzamerhand wel echt aan iets anders toe ben. De laatste platen van zijn hand vind ik helaas minder de moeite waard. The Source begint echter wel hoopvol. De muziek is weer lekker fel en doet al snel meer denken aan de betere platen die een jaar of 10-15 eerder uitgebracht werden. Qua gastzangers zijn er weer goede keuzes gemaakt.

Toch blijft de werkelijke klik uit. Qua geluid is dit duidelijk meer mijn ding, maar inmiddels begin ik te vrezen dat Arjen Lucassen niet meer de mooie liedjes kan schrijven of bewust overgegaan is van rock opera naar rock musical. Ook dit album draait hoofdzakelijk om het verhaal. In het begin vind je nog wel een aantal nummers die ok zijn, zoals de opener, Everybody Dies en Star of Syrrah, maar het zijn geen songs die ik vaker actief zal opzetten. Het is simpelweg niet spannend genoeg omdat het vooral om de zangers draait. Als een hoofdstuk voorbij is, krijg je een solo. Die zijn vaak wel smaakvol, maar het resultaat is creatief gezien wat armoedig. Verder wisselen de zangers zo snel af, dat het effect in dezelfde vaart verdwijnt. Ik ben dol op Hansi Kursch, maar als hij steeds maar drie regels krijgt, ben ik eerder geneigd een beetje af te haken. Het album is gewoon beetje een gemiste kans, ondanks dat het verder wel redelijk prettig klinkt.




Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - The Source
12. Ayreon - The Theory Of Everything
13. The Gentle Storm - The Diary
14. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
15. Stream of Passion - Embrace The Storm
16. Ayreon - Actual Fantasy

Vandaag de deluxe cd/dvd-boxen van The Source en Universal Migrator Part I & II gehuurd via de Centrale Discotheek Rotterdam en heb nu de 5.1 mix van UM opstaan en dat klinkt toch behoorlijk goed, ondanks dat van beide albums 2 verschillende 5.1 mixen op de dvd staan en nog wat videoclips. Voor mijn idee zou een blu-ray audio (of gedeeltelijk audio) ook beter moeten klinken dan de dvd-versie, maar ik denk ook dat het van de 5.1 mix afhangt hoe dat die gemixt is hoe het klinkt. Afgelopen 2 weken heb ik ook naar de 5.1 mix van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band geluisterd en werd daar niet warm of koud van, terwijl de 5.1 mix van Abbey Road mij omver blies (dat album is misschien meer geschikt en vind ik ook veel beter, dus dat helpt ook). Binnenkort dan de 5.1 mix van The Source luisteren. Maar dan wel mijn eigen deluxe uitgave van The Source (4cd + dvd in prachtig boekvorm), want voor €31 laat ik die niet liggen bij Bol.

Want dat fascineert mij ook om te zien hoeveel tijd erin is gestoken om het verhaal van het album ook visueel uit te beelden, alsof het een story board voor een sf-film is, incl blauwdrukken van o.m. de Starblade en The 'Frame. Chapeau.

Fantastisch album. Arjen heeft weer een groep hele goede vocalisten en dito muzikanten verzameld. Vooral de drummer is ijzersterk en mede verantwoordelijk voor het stevige geluid. Het thema is verder niet uniek, maar dat maakt de muziek ruimschoots goed. Ik ben echt van mijn sokken geblazen.
De extra DVD met interviews en een blik achter de schermen geeft een leuk beeld over hoe Arjen te werk gaat. Heerlijk!

Een typisch Ayreon album. Opnieuw een rockopera dus erg verrassend is dit album niet. Da's wel jammer als dit het laatste album van Arjen Lucassen's hand is. Dan verwacht je toch wat meer spektakel.
Niet dat het een slecht album is. Vooral Star of Sirrah en vanaf The Dream Dissolves is het wat mij betreft top. Misschien niet de meest 'experimentele of vernieuwende' nummers, maar ze doen me denken aan mijn jeugd.

The Day That the World Breaks Down - 7
Sea of Machines - 7
Everybody Dies - 7
Star of Sirrah - 8
All That Was - 6
Run! Apocalypse! Run! - 7
Condemned to Live - 7
Aquatic Race - 7
The Dream Dissolves - 8
Deathcry of a Race - 8
Into the Ocean - 8
Bay of Dreams - 8
Planet Y Is Alive! - 8
The Source Will Flow - 8
Journey to Forever - 7
The Human Compulsion - 7
March of the Machines - 6

Alleen is het dat niet. In de vorm van Ayreon is nog Transitus uitgebracht en als Star One ook nog de plaat Revel in Time.

Daarnaast nog Plan Nine, Supersonic Revolution en het solo-album van Simone Simons waar hij de muziek voor schreef.

Een 'return to form' voor mij. The Source trok sowieso meteen een blik open van een paar van de beste gastzangers die Lucassen eerder ook al gebruikt heeft en de klassieke Ayreon-sound van loodzware gitaren en toetsen is hier perfect in balans. De toevoeging van Tobias Sammet als 'cocky spacecaptain' is ooke en absolute gouden zet van Lucassen, aangezien Sammet en hij in de pers al tegenover elkaar gezet werden als rivalen (en ze elkaar gewoon mochten). Oudgedienden Mills, Allen, Kürsch en Jansen hebben hun strepen allang verdiend natuurlijk, maar buiten Sammet is het vooral ook Rue van Pagan's Mind waar ik heel blij mee ben.

Het album is na het 'lopende serie thema's'-album The Theory Of Everything weer gewoon een flinke collectie goeie songs met een kop en een staart. Het verhaal intrigeert meer, de gastbijdrages zijn weer ijzersterk (die gitaarsolo van Paul Gilbert = chef's kiss) en er zitten zoveel heerlijke meebrullers tussen (vooral Everybody Dies, met grote dank aan Tim Mills!) dat ik het album kan blijven draaien.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Ayreon - The Source
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Space Metal
7. Star One - Space Metal
8 Ayreon - The Dream Sequencer
9. Ayreon - The Final Experiment
10. Ayreon - Universal Migrator
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Ambeon - Fate Of A Dreamer
14. Stream Of Passion - Embrace The Storm
15. Ayreon - Actual Fantasy
16. The Gentle Storm - The Diary