menu

Ayreon - The Source (2017)

mijn stem
3,88 (75)
75 stemmen

Nederland
Metal / Rock
Label: Mascot

  1. The Day That the World Breaks Down (12:32)
  2. Sea of Machines (5:08)
  3. Everybody Dies (4:42)
  4. Star of Sirrah (7:03)
  5. All That Was (3:36)
  6. Run! Apocalypse! Run! (4:52)
  7. Condemned to Live (6:14)
  8. Aquatic Race (6:46)
  9. The Dream Dissolves (6:11)
  10. Deathcry of a Race (4:43)
  11. Into the Ocean (4:53)
  12. Bay of Dreams (4:24)
  13. Planet Y Is Alive! (6:02)
  14. The Source Will Flow (4:13)
  15. Journey to Forever (3:19)
  16. The Human Compulsion (2:15)
  17. March of the Machines (1:40)
  18. The Day That the World Breaks Down [Instrumental] * (12:32)
  19. Sea of Machines [Instrumental] * (5:08)
  20. Everybody Dies [Instrumental] * (4:42)
  21. Star of Sirrah [Instrumental] * (7:03)
  22. All That Was [Instrumental] * (3:36)
  23. Run! Apocalypse! Run! [Instrumental] * (4:52)
  24. Condemned to Live [Instrumental] * (6:14)
  25. Aquatic Race [Instrumental] * (6:46)
  26. The Dream Dissolves [Instrumental] * (6:11)
  27. Deathcry of a Race [Instrumental] * (4:43)
  28. Into the Ocean [Instrumental] * (4:53)
  29. Bay of Dreams [Instrumental] * (4:24)
  30. Planet Y Is Alive! [Instrumental] * (6:02)
  31. The Source Will Flow [Instrumental] * (4:13)
  32. Journey to Forever [Instrumental] * (3:19)
  33. The Human Compulsion [Instrumental] * (2:15)
  34. March of the Machines [Instrumental] * (1:40)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur: 1:28:33 (2:57:06)
zoeken in:
avatar van jasper1991
4,0
Van te voren wist ik dat de zangcast van historische kwaliteit is. Als Arjen het compositiewerk voor zijn rekening neemt, kan er dus niet zoveel misgaan. En dat is ook niet veel gebeurd, zeker niet op cd 1.

The Source is voor Ayreon begrippen behoorlijk metal en snel. Het is begrijpelijk dat Arjen overwoog hier een Star One-project van te maken, maar de folkinvloeden en stijlwisselingen hinten duidelijk naar een Ayreon-album. Het verhaal past ook prima in het concept van The Ayreon Universe. Het is allemaal meer van hetzelfde qua technofobie en sci-fi, maar sterk uitgewerkt, waarbij ieder personage een duidelijke rol heeft in het verhaal: de chemicus bedenkt een drug die het ras het eeuwige leven bezorgt, de astronoom ontdekt een planeet, de biologe stelt vast dat de voorwaarden voor leven er ook goed zijn, de diplomaat houdt de neuzen dezelfde kant op en Sammet neemt iedereen mee in de starblade, die in detail wordt ontleed in mijn cd-boekje. Dat is op zichzelf wel leuk naast de vele nietszeggende afbeeldingen die het boekje naar mijn mening bevat.

Ik zou geen zanger willen noemen die er met kop en schouders bovenuit steekt, maar Nils Rue valt me positief op: bij Pagan's Mind kan zijn stem op den duur wennen of zelfs vervelen, maar doordat hij geen hele nummers zingt, krijgen de momenten wanneer hij zijn intrede doet een krachtige impuls. Sowieso slim van Arjen om hem de rol van profeet te geven, omdat hij bij zijn band ook over dat soort onderwerpen (New Age, Erich von Däniken) zingt. De andere Noor, Michael Eriksen, heeft daarnaast ook een schitterende, ijle hoge stem. Kürsch zingt zoals gebruikelijk bijzonder en bijzonder fraai met zijn ruimtelijke stem en Allen haalt ook zijn niveau. De man zingt de sterren van de hemel met veel kracht en gevoel voor drama. Zaher Zorgati vind ik overbodig. In Deathcry of a Race is zijn zangstijl voor mijn gevoel puur voor het effect gebruikt, hetgeen ik artistiek niet zo kan waarderen. Voor die operapassage die hand in hand gaat met zijn moment geldt hetzelfde.

De eerste zes nummers zijn allemaal voltreffers. Het eerste nummer is spectaculair zonder te ontsporen en tegelijkertijd lekker rockend. Het bluesy gedeelte vind ik vooral fraai, waarbij ook de overgang naar het drama van Eriksen fraai is ingepast. In Sea of Machines is de hoofdrol voor Rue in het krachtige refrein, maar het nummer zit verder mooi in elkaar, met ook een fraaie bridge. Everybody Dies, het Mills-nummer, vond ik niks toen ik hem voor de eerste keer hoorde, maar vind ik nu een van de sterkhouders. Ik had om de een of andere reden moeite met het flitsende karakter ervan, maar dat is enorm bijgetrokken, op het 'follow me'-gedeelte na, wat ik een lelijke overgang vind. Star of Sirrah is misschien wel het beste nummer, waar ik de coupletten met Allen en Rue fraai vind en de gitaarsolo. Het nummer kent ook een fijne kadans met heerlijk riffwerk. All That Was is een meeslepend folknummer dat helemaal klopt om daarna in het lekker vlotte Run! Apocalypse! Run over te gaan. Het is een goed geschreven powermetalnummer dat door de onderbrekingen voor de vocale experimentjes van Mills ook een interessante kant heeft. Sammet en Rue zorgen voor een toprefrein.

Vanaf Condemned to Live daalt het niveau relatief, maar misschien komt dat meer omdat de eerste zes nummers zo onwaarschijnlijk goed waren. Planet Y is Alive! kent nog wel een gave thrashriff en The Source Will Flow is een prima ballad. Into the Ocean is ook een sterk nummer dat behoorlijk geïnspireerd lijkt te zijn op hardrock van een paar decennia terug. Vooral Allen klinkt aan het begin zeer als Dio.

Arjen heeft voor zijn topcast dus ook waardige nummers geschreven, met op de eerste cd zelfs briljante momenten. Het is ook nauwelijks te merken dat bijna iedereen vanuit huis zijn of haar stukken heeft opgenomen. Het album is steviger dan ooit en ik bespeur een ontwikkeling in de Ayreon-discografie van zacht naar hard. Een ‘mannelijk’ album noemde hij het zelf, ten opzichte van het ‘vrouwelijke’ project The Gentle Storm. Maar het maakt niet uit voor welke stijlkeuzes Arjen opteert. Alles is goud wat uit zijn muzikale brein komt, en anders een ander edelmetaal. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat meneer Lucassen nog lang doorgaat met tweederangs sciencefictionverhalen op muziek te zetten.

avatar van james_cameron
3,5
Arjen Lucassen levert geen half werk af en ook dit Ayreon-album is tot in de puntjes verzorgd. Het klinkt allemaal weer erg fraai, met een keur aan gastzangers- en zangeressen. Voornaamste probleem, naast de sporadische overdaad aan vrolijke folk-riedeltjes dan, is dat het songmateriaal een beetje inwisselbaar is. Nergens worden nieuwe paden bewandeld of risico's genomen. Dat is jammer, want het doet een beetje afbreuk aan alle kwaliteit die hier wel degelijk wordt geleverd. Vooral degelijkheid troef derhalve.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Tja, ik wil het nog wel eens vergeten als ik één van Lucassens projecten eens een keertje niet zo geweldig vind, maar het kan eigenlijk niet voldoende benadrukt worden wat een uniek talent hij is, uitblinkend in componeren, teksten (inclusief een rijk Engels vocabulaire zonder kromme structuren), arrangeren, het bespelen van zowel gitaar als toetsen, het verleiden tot meewerking van de crème de la crème van internationale zangers en musici (recent en oud), het vermogen om alles aan de man brengen met serieus commercieel succes, alles op zijn eigen voorwaarden en volgens zijn eigen normen en visie, en dat elke paar jaar weer en al sinds een kwart eeuw. Een ongelooflijke prestatie, en zoals gezegd vergeet ik dat wel eens, maar bij The source realiseer ik me dat weer ten volle, want dit is weer een subliem album, extreem gevarieerd, uitstekend gespeeld en gezongen, in een fraaie mix van metal en folk (en ook dat vergeet ik wel eens : hoe natuurlijk bij Lucassen die twee stijlen kunnen samengaan en soms zelf versmelten, bijvoorbeeld op Sea of machines, All that was en The dream dissolves), sommige dingen bekend uit eerdere Ayreon-platen maar allemaal zó goed gedaan dat dat geen enkel probleem is, en met als basis een schijnbaar onbeperkte hoeveelheid ijzersterke melodieën, altijd de ruggegraat van welke plaat dan ook naar mijn mening, en The source loopt er fier mee rechtop.
        Ik heb er overigens geen probleem mee dat de tweede CD minder zou zijn, gedeeltelijk omdat ik die nummers echt niet slechter vind, gedeeltelijk omdat ik het album bijna altijd in z'n geheel draai (of in ieder geval van a tot z, hoewel niet altijd achter elkaar door). En het mag ook wel eens gezegd worden, de vormgeving is weer fantastisch... maar dat is eigenlijk altijd het geval als Lucassens naam op de hoes staat. Opnieuw vergeet ik weer hoe uitzonderlijk deze artiest is.
        Die-hard-fans zullen de volgende feitjes wellicht al kennen, maar voor de overigen zijn ze hopelijk leuk genoeg om hier even te vermelden. Volgens de Engelse wikipedia was Lucassen niet tevreden met Marcel Coenens oorspronkelijke gitaarsolo op The dream dissolves, dus werkten ze aan een tweede versie die uiteindelijk op het album terecht is gekomen en die door Lucassen werd beschreven als "één van de beste solo's die ik ooit heb gehoord." Coenen schijnt hem te hebben bedankt "for pushing him further." Daarnaast was de vertolking van James LaBrie bij The theater equation aanleiding voor Lucassen om hem voor een nieuw project uit te nodigen, "which LaBrie accepted even before Lucassen could finish his sentence." En tenslotte is de vertaling van de woorden van de Preacher op Deathcry of a race volgens een internet-bron iets in de trant van "Laat er licht zijn! En er was licht" (Genesis 1:3).

Gast
geplaatst: vandaag om 10:14 uur

geplaatst: vandaag om 10:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.