Mastodon - Emperor of Sand (2017)

Maakte voor het eerst met Mastodon kennis op Festival Metropolis ergens begin 2000, werd toen overdonderd door een enorme bak met herrie. En ik was toch wel wat gewend. Kan me er alleen weinig meer van herinneren.

Vind dit wel een enorm goede plaat.
De tijden van Remission zijn voor hun denk ik ook voorbij, ze worden ouder en volwassener. Minder gebeuk, meer melodie, samenzang e.d. Waar Slayer blijft hangen in het oude wijzigt deze band met elk album hun koers...

Heb ze meerdere malen live gezien en daar haak ik toch af, er word veel geknutseld aan hun studio albums, vooral met de zang en dit maken ze naar mijn mening niet waar.

Voor mij is het dus echt een studioband hoewel andere fans dit denk ik niet met me eens zijn....

Wat mij betreft Mastodon's minst interessante album, ik vind het nogal een wisselvallige plaat.
Niet getreurd want vanavond ga ik ze bewonderen in Utrecht en dat gaat ongetwijfeld ontzettend dik worden.

Hey jurado ik ga zo ook naar het concert in Utrecht...
Ik heb er erg veel zin in, dit word mijn vierde keer dat ik ze in levende lijve ga zien en ik heb nog nooit een matige show gezien..

Bericht verplaatst naar Mastodon

Blijkbaar komt Mastodon volgende maand alweer met een nieuw album genaamd: Cold Dark Place.
Het was de bedoeling dat dit een solo album zou worden van Brent Hinds, maar nu wordt het toch uitgebracht als een nieuw Mastodon album. Ben benieuwd.

Het blijft mij verbazen hoe weinig aandacht er is voor het uitstapje van Brann Dailor.

Arcadea zal niet bij elke fan in de smaak vallen maar hoewel zonder gitaren zijn er toch veel overeenkomsten met Mastodon.

Ik kom hier dus maar eens wat reclame maken voor dat waanzinnig goede album.

Ik zal het eens een luisterbeurt geven. Tnx voor de tip!

Helemaal mee eens. Ik vond bij hun liveoptreden alle nuance verloren gaan en de zang inderdaad alleen nog maar geschreeuw. Een van de meest teleurstellende optredens die ik heb meegemaakt.

Ik heb ze een paar keer eerder gezien en het was nooit echt goed. Ik hoopte afgelopen Graspop op een goed (klinkend) optreden, maar Mastodon presteert het om mij bij een favoriet nummer bij ze weg te laten lopen. Live zijn bands als Baroness (nog enigszins vergelijkbaar in stijl) en bijv. Opeth dan toch een stuk beter. Maakt niet uit verder, voor mij gewoon een studioband, Mastodon.

Beste mensen ik heb nog 2 kaartjes over voor volgende week vrijdag 17-11-2017
Mastodon in de Melkweg in Amsterdam... Zijn er liefhebbers voor? geef me even een bericht.

Dit klinkt bij mij behoorlijk zwak als ik het zeggen mag..
Een echte fan ben je dus niet...

Dit doet me wat denken aan supporters die weg lopen als hun club niet goed genoeg draait..
Dit is natuurlijk niet te vergelijken maar ik blijf wel zitten in goede tijden maar ook in slechte tijden.

Mooi man, goed van je.

In de praktijk is het wel steeds een grote verrassing, Mastodon van album naar live. Voor mij is het meer en meer een studioalbum band.

Het probleem is dat Mastodon live zijn vocalen nog steeds niet in orde heeft, ik erger me daaraan, voor mij is het ook meer een studioband. Het is al iets beter geworden, maar nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Grappig genoeg voert het lid met de meeste fysieke inspanning (Brann Dailor) zijn vocalen het beste uit live.

Als je een aantal jaren overslaat in de discografie van Mastodon (zoals in mijn geval; ik kende tot nu toe alleen het werk t/m Crack the Skye) is het een verademing om te horen dat Brann Dailor ineens zo'n grote rol heeft gekregen. Wat een heerlijke stem heeft die man! De nummers die hij zingt klinken ook meteen een stuk gepolijster en gelikter dan wat ik van Mastodon gewend ben en om eerlijk te zijn heb ik daar niet per se iets op tegen.

Show Yourself vind ik echt fantastisch. De zanglijnen zijn om te smullen en ook de gitaarriff onder het refrein is ook om je vingers bij af te likken. Andere favorieten zijn momenteel Steambreather en Ancient Kingdom met die donderende vocals van Troy Sanders.

Jaguar God bevat toch wel één van de mooiste gitaarsolo's van de afgelopen jaren

Typisch geluid heeft Mastodon altijd weer. Dit keer behoorlijk melodieus en dat bevalt mij wat beter. Goed album.

Weer een beetje terug bij af eigenlijk. Vooral bij The Hunter heeft Mastodon eindelijk eens wat lekkere riffs uit de mouw geschud en nu gaan ze weer terug op de progrocktour die we al bij Crack The Skye hoorden in combinatie met makkelijk in het gehoor liggende poprock. Met Show Yourself hoor ik zelfs een poging om de hitparade te bestormen. Emperor of Sand doet daarom vaak denken aan de jaren negentig. Althans, de rock en metal die in die jaren populair waren bij het grote publiek. Daarmee speelt Mastodon in op mijn nostalgische gevoelens, maar de vonk springt niet over. Dat doet het ook niet op de klassieke progrockstukken, zoals op Jaguar God. De hele mix doet me weinig en daardoor valt een punt dat ik eerder noemde weer op, zoals de zang. Vooral de stem van Breng Hinds (als ik het goed opgezocht heb) is foeilelijk. De andere heren kan ik inmiddels beter hebben, maar nachtegaaltjes zullen ze nooit worden. Mastodon doet een prima poging om modern, toegankelijk en uitdagend te zijn, maar mijn kopje thee is het niet.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Emperor of Sand
6. Crack The Skye
7. Remission
8. Lifesblood

De laatste plaat van de heren; Hushed and Grim vond ik een redelijke schijf maar ook niet meer dan dat. Het album duurde voor mij niet alleen veel te lang maar bij vlagen vond ik het ook een saaie zit.
Hetzelfde kan gezegd worden van Emperor of Sand, de wat kleurloze vocalen laten de boel ook al niet opfleuren.
Vanuit instrumentaal opzicht steken de songs vakkundig in elkaar en de tempowisselingen vliegen je om de oren, in die zin is er weinig mis.
Er is echter nooit een klik gekomen tussen Mastodon en mij. Kleurloos is niet het goede woord, ik mis echter bepaalde details die mij overtuigen. Het is alsof er op klinische wijze ideeën worden uitgewerkt waarbij er weinig ruimte is voor emotie of een bepaalde spontaniteit. Nee, de kans is klein dat de heren mij (nog) weten over te halen.

Ik kom er gewoon niet in bij dit album. Ik hoor dat het goed is, maar de nummers beklijven gewoon niet? Jaguar God is het enige moment dat ik wel opveer, want dit nummer begint lekker psychedelisch en klinkt daarmee toch net wat anders dan de rest van het materiaal. Het is echt wel goed, maar na de vorige twee albums waar de nummers echt allemaal herkenbaar waren, is het dit keer gewoon moeilijk om echt enthousiast te worden.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round The Sun
3. Leviathan
4. Blood Mountain
5. Crack The Skye
6. Emperor Of Sand
7. Remission
8. Lifesblood

Misschien wel mijn 2e favo Mastodon plaat. Wat een geweldige sound zetten ze hier neer zeg!

Koen St