Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)

Deze groep kwam ik op het spoor door de eerste van de What's Up verzamelaars,waarvan er in de jaren 90 een stuk of 4 van uitkwamen.
Taillights Fade haalde de tipparade nog in het voorjaar van 1992.
Lekkere enigszins rammelende gitaarpop met sterke melodieen die in die jaren wat tegenwicht boden aan al die grungeplaten die toen uitkwamen.
Naast Taillight Fade zijn Mineral, Velvet Roof, Stymied, Porchlight en vooral Frozen Lake geweldige songs die de tand des tijds goed doorstaan hebben.
Deze zet ik regelmatig nog wel eens op.

Tijdens de hoogtijdagen van de grunge vond ik "Let me Come Over" van Buffalo Tom een verademing. En dat doe ik nog steeds. Tussen al dat stevige en zware gitaargeweld bracht Buffalo Tom met "Let Me Come Over" een melancholische pop/rock plaat. Meeslepende teksten en dito muziek. Afwisselend stevig (maar nergens hard of bedolven onder een muur van geluid) en rustig. Vooral die rustmomenten levert een aantal prachtige liedjes op. "Taillights Fade" is een pareltje, een van de mooiste songs van de jaren '90. Maar ook "Mineral" is van grote schoonheid. Buffalo Tom kiest niet voor de meest opbeurende onderwerpen om liedjes over te maken, maar de treurigheid draagt bij aan de sfeer van dit album. "Let Me Come Over" kwam precies op het juiste moment en is toch een ijkpunt van de jaren '90.

Vandaag door mijzelf uitgeroepen tot mijn favoriete plaat van de nineties. Prachtige melodielijntjes, vuige gitaarklanken en er net-een-beetje-langs-zittende zang. Maar hoe lekker. Potdorie. Begin september in de W2 in Den Bosch. Heerlijk.

In de W2 speelden ze gewoon Let Me Come Over in de eerste set keihard integraal. Zelfs de nummers die ze naar eigen zeggen nog nooit live gebracht hadden (Saving Grace). Eén zinderend hoogtepunt!!

Taillights Fade is ongeevenaard. Om te janken zo mooi. I lost my life in cheap wine.

..op advies van user Philtupe dit album nog eens goed de speakers uit laten komen en eerlijk is eerlijk, met 3* doe ik ze toch wel wat te kort. Het is minder gruizig dan dat het lijkt en m.n. het drumwerk is een drijvende kracht.

Buffalo Tom bracht geen grunge maar dit album paste perfect in het rockklimaat van toen. Vrij rauwe, zelfs wat rammelende rock, vrij stevig maar altijd melodieus met van tijd ook een rustpunt. Deze band moet het meer hebben van de inhoud met sterke melodieën en meeslepende teksten dan van de vorm met Taillights Fade als hoogtepunt. De opvolger vind ik bijna even sterk maar wat meer van hetzelfde.

Icoon van 1992 in Huize Etta. In onze studentenhol meer dan grijsgedraaid. En dan ga je rare plannen maken.

In het allermooiste nummer Taillights Fade blijft de zin ' I lost my life in Cheap wine. Now it's crying time' in onze studentenhoofden aandacht trekken.

In de zomer stond Buffalo Tom geprogrammeerd op Pinkpop, zo rond lunchtijd. Wij hadden bedacht om de allergoedkoopste pakken wijn van de Aldi tijdens dat concert op te drinken. (Literpakken mocht je toen nog meenemen) Met z'n drieën twee literpakken. Het opdrinken ging meer dan prima, al hadden we alledrie de rest van de middag koppijn. Pas bij het concert van Pearl Jam waren we weer bij de les.

Let me Come over is een bazenplaat. Nog steeds.

Moet ik nog even beluisteren.
Staat nu op de lijst.
Leuk verhaal Etta

Sympatiek album in een periode dat de gitaar weer eens de dienst uitmaakte.
Dit is dan geen grunge - het is iets lichter- maar toch wordt er ferm van wal gestoken.
De transparantie in het geheel is wel fijn en de zang vind ik ook een pluspunt.
Bepaalde stukken hadden misschien iets korter en bondiger gekund en eerlijkheidsgehalve merkte ik bij mijzelf op dat mijn gedachten op bepaalde momenten wat af dwaalden.
De 2e luisterbeurt beviel al beter, maar helemaal mijn cup of tea is het niet.
Maar gitaarrock op deze leest is gewoon niet helemaal meer aan mij besteed. Niets van aantrekken verder.
Kom ik toch op een 4 uit, omdat het met de meeste liedjes wel snor zit.
De energie en het rauwe randje + produktie mag er zijn, en de laatste drie songs gaven het zetje tot definitieve verhoging.

Fijn pril 90's album, waar terecht veel liefhebbers voor zijn.

Buffalo Tom speelde ter ere van het 25 jarige jubileum integraal dit album in Paradiso

Buffalo Tom - Staples @ Paradiso

Buffalo Tom - Taillights Fade @ Paradiso

Buffalo Tom - Larry / Velvet Roof @ Paradiso

Buffalo Tom - Porchlight @ Paradiso

Buffalo Tom - Crutch @ Paradiso (5/6) - YouTube

? wanneer was dit en waarom wist ik dat niet?

Het was gisteren in een vrijwel uitverkocht Paradiso. Ze speelde twee sets, een deel met klassiekers en vervolgens integraal hun album met daarna drie toegiften.

Op Pinkpop hadden we in 1992 met de vriendengroep een echte discussie, of Buffalo Tom ook onder de Grunge bands viel.
De aanwezige vrouwen vonden van wel, en een van mijn vrienden was het eens met die mening, dus waren ze in de meerderheid.
De rest vond dat ze een opvulling waren, omdat het Pinkpop niet lukte om Nirvana binnen te halen, dus moesten wij het doen met Soundgarden en Pearl Jam.
Buffalo Tom was veel te lief, ondanks de hardere gitaarstukken had de zanger niet de uitstraling van een frontman; het lukte hem niet eens om vocaal boven de muziek uit te komen.
Toch maakte het optreden best wel indruk.
Ze zaten vrij in het begin van de dag, en het klonk op een prettige manier nog best wel rommelig en indrukwekkend.
Taillights Fade was achteraf gezien, terecht, het eerste hoogtepunt van de dag.
Let Me Come Over heeft de nodige rustmomenten; ouder werk was wat minder melodieus, en had nog wel wat punk invloeden.
Ze klinken bijvoorbeeld bij Darl bijna als Dinosaur Jr.
Maar een mondharmonica, zoals bij Velvet Roof, kon toen echt niet.
Eigenlijk waren ze nog het beste te vergelijken met The Lemonheads, die ondergingen een soortgelijke ontwikkeling.
Van mij had die best op Pinkpop mogen staan, mooi na Buffalo Tom, maar blijkbaar was er meer behoefte aan het funky The Family Stand, en de zangeres kon doorgaan als het zusje van de frontman van Living Colour; welke het jaar eerder wel indruk wist te maken, omdat die muzikaal wel wisten te boeien.
Nee, zo slecht was Buffalo Tom niet.
Maar Grunge?
Nee, dat niet.
Punt uit.

Wow! De melancholie spat er vanaf. Mineral en Frozen Lake zijn nog beter dan het heerlijke Taillights Fade.

Ik werd even op het verkeerde been gezet door albumhoes en de bandnaam. Ik verwachte een country geïnspireerd album, maar het is een typisch jaren ’90 alt-rock album gebleken. Aan het einde van de rit is het toch wel een product van zijn tijd geweest. Een sympathieke luisterbeurt en de productie is allemaal kwalitatief in orde, maar muzikaal vrij eenvoudig en mist wat venijn. Hierdoor weten maar weinig nummers echt een memorabele indruk op mij achter te laten. De man op de hoes kijkt me wat teleurgesteld aan nu.

Klassiek voorbeeld van een plaat waarvan ik de kwaliteiten onderken zonder dat hij mij echt kan raken, net als bijvoorbeeld Ten en OK computer. Geen flauw idee hoe dat komt : ik begin er elke keer weer met heel veel zin aan ("goh, deze heb ik óók nog, prima plaat, waarom draai ik hem eigenlijk niet vaker?"), maar halverwege heb ik er eigenlijk al weer genoeg van. Misschien omdat het gitaargeluid en daarmee de hele sound wat te eenvorming klinkt, misschien omdat de zang wat te nadrukkelijk-intens over lijkt te willen komen, misschien omdat ik wat te vaak moet denken aan Dinosaur Jr (dat ten tijde van de release van Let me come over met afstand mijn favoriete band was). Maar al dat filosoferen over redenen is eerder het zoeken naar een stok om de hond mee te slaan: net als bikkel2 (19-2-2017) is dit gewoon niet mijn kopje thee, maar onderken ik wel de kwaliteit ervan, en bovendien heb ik diepe bewondering voor het feit dat letterlijk elk nummer een sterke melodie heeft – dit gezelschap telt geen echt zwakke broeders, en zelfs de minst pakkende nummers (Frozen lake en Saving grace) lijken de ontroering van het prachtige slotnummer alleen maar groter te maken.

Buffalo Tom heb ik altijd wel een charmant bandje gevonden, kortstondig wat succes in de jaren 90 om hierna een rol in de marge te vervullen. De muziek is nooit vernieuwend geweest, de alternatieve invalshoek is echter toegankelijk genoeg om een breed publiek aan te spreken en is bij vlagen nog dermate rock georiënteerd dat het ook liefhebbers kan aanspreken die wat minder op hebben met de mainstream kant van de pop/rock. Zanger Bill Janovitz heeft geen wereldstrot, maar heeft een sympathieke voordracht en gek genoeg past zijn stem wel bij met name de wat ruigere tracks op dit schijfje. Er staan enkele heerlijke nummers op Let Me Come Over; Taillights Fade, Mineral, Frozen Lake bevatten verslavende melodielijnen. Opener Staples klinkt lekker overstuur en vormt daarmee weer een klein maar fijn contrast met de wat meer melodieuzere songs. Er staan echter ook een aantal nummers op deze plaat die minder indruk maken, tijdens deze momenten klinkt Buffalo Tom net te alledaags en onderscheidt zich dan te weinig van de vele bands in het alternatieve circuit van destijds. Kortom, bij vlagen een prima worp maar net zo vaak momenten dat de muziek wat gezichtsloos aan je voorbij trekt. In het oeuvre van de band wel de beste plaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)
Het is momenteel flink zoeken naar goede gitaarplaten, maar in de jaren 90 werden we er mee overspoeld, met het geweldige Let Me Come Over van de Amerikaanse band Buffalo Tom als een van de hoogtepunten

Ieder decennium uit de geschiedenis van de popmuziek heeft dominante genres en in de jaren 90 was het voor mij de indierock. Het heeft een aantal hele grote bands opgeleverd, maar ook een aantal bands die in de jaren 90 met de besten mee konden, maar waarover je tegenwoordig niemand meer hoort. De Amerikaanse band Buffalo Tom is zo’n band. De band brak in 1992 door met de single Taillights Fade en het album Let Me Come Over en beiden behoren wat mij betreft tot de uitschieters in het genre. Dertig jaar later klinkt Let Me Come Over als een typisch jaren 90 album, maar het is ook nog altijd een uitstekend gitaaralbum met memorabele songs zonder al te veel opsmuk. Veel te goed om te vergeten.

De jaren 90 waren voor mij absoluut het decennium van de indierock, waarbij ik dit genre zo breed opvat als mogelijk is. Ik doe nog met enige regelmaat een greep uit de geweldige indierock albums die het decennium heeft opgeleverd, maar er zijn ook flink wat albums die ik nagenoeg vergeten ben. Zo kwam ik vorige week min of meer bij toeval Let Me Come Over van Buffalo Tom weer eens tegen. Het is een album dat ik aan het eind van de jaren 90 schaarde onder de beste indierock albums van het decennium, maar hierna lange tijd uit het oog verloor.

Let Me Come Over kwam in 2018 weer even op de radar, toen Buffalo Tom terugkeerde met het uitstekende Quiet And Peace, maar omdat een opvolger uitbleef, verdween ook het bekendste album van de band uit Boston, Massachusetts, helaas weer uit beeld. Buffalo Tom brak in 1992 door met de geweldige single Taillights Fade, die was te vinden op het derde album van de Amerikaanse band, Let Me Come Over. Het is wat mij betreft ook het beste album van Buffalo Tom, al zijn opvolgers Big Red Letter Day (1993) en Sleepy Eyed (1995) ook prima.

Let Me Come Over is een typische exponent van de jaren 90 indierock. Buffalo Tom vertrouwt veelvuldig op de destijds zeer gangbare hard-zacht dynamiek, maar de band uit Boston is op haar derde album ook goed voor lekker in het gehoor liggende en aanstekelijke songs, die vaak een zeer melodieus karakter hebben. Ik heb de afgelopen weken op zondag flink wat albums uit de oude doos besproken die de tand des tijds geweldig hebben doorstaan. Dat vond ik vaak verrassend en ik vind het minstens net zo verrassend dat Let Me Come Over van Buffalo Tom hier en daar wel een ietsiepietsie gedateerd klinkt.

Heel erg vind ik dat overigens niet, want ik vind het nog altijd een geweldig album. Ik moet het ook direct wat relativeren, want hoewel Let Me Come Over van Buffalo Tom een typisch jaren 90 album is, grijpt de Amerikaanse band ook terug op de essentie van de rock ’n roll. De band uit Boston vertrouwt op haar doorbraakalbum vrijwel uitsluitend op de drie-eenheid gitaar-bas-drums, wat een heerlijk pretentieloos geluid oplevert.

Let Me Come Over schakelt tussen meer ingetogen en lekker stevige songs en heeft ook de individuele songs voorzien van veel dynamiek, die niet alleen komt van gitaar, bas en drums, maar ook van de uitstekende stem van voorman Bill Janovitz, die de songs van zijn band ook nog eens voorziet van de nodige melancholie en emotie. Let Me Come Over van Buffalo Tom neemt je onmiddellijk mee terug naar de vroege jaren 90. Het roept niet alleen nostalgische gevoelens op, maar ook de constatering dat albums als deze tegenwoordig veel te weinig worden gemaakt.

Het typische jaren 90 geluid klinkt zoals gezegd hier en daar wel een beetje gedateerd, maar op hetzelfde moment vind ik de productie van Paul Kolderie en Sean Slade die fraai spelen met akoestische en elektrische gitaren nog altijd een schoolvoorbeeld van een goede productie van een gitaarplaat. Ik hoop eerlijk gezegd dat Buffalo Tom nog op de proppen gaat komen met een opvolger van het zo sterke comeback album uit 2018, maar als dat niet gebeurt kan ik uit de voeten met de prima albums die de Amerikaanse band wel maakte, met een glansrol voor het geweldige Let Me Come Over uit 1992. Erwin Zijleman

Om de een of andere reden was Buffalo Tom een band waar ik altijd wel een beetje nieuwsgierig naar was (ik denk vanwege een Oor-artikel in 2006 of zo), maar ook niet zo nieuwsgierig dat ik er actief naar ging luisteren. Toch maakte mijn hart een heel licht sprongetje toen ik dit album krap een week geleden ergens tegenkwam tussen de tweedehandsjes, om te ontdekken dat ik in 2006 waarschijnlijk enthousiaster zou zijn geweest. Het is best een goede plaat, waarin ik heel soms iets van Vic Chesnutt hoor doorklinken (is dat een invloed geweest op de band?). Vaker moet ik aan Counting Crows denken, ook een band waar ik niet superveel mee heb. Ondanks de bovengemiddelde teksten vind ik het allemaal wat simplistisch en weinig intelligent klinken; erg conservatief ook. Het is niet zonder reden dat ik dit soort rockmuziek uit mijn luistergedrag ben gaan faseren.

Eigenlijk wel een soort van klassiek album . Taillights Fade was destijds een verademing op de radio. Mooie opgebouwde song met op de juiste momenten de eruptie. Ook de rest van het album bulkt van knappe songs die een mooi geheel vormen en 1 van de meeste constante platen uit die periode vormen. Larry , Mineral en vooral Frozen Lake zijn krakers van liedjes die destijds ietwat ondersneeuwden in het geweld van de grunge rage . Na zoveel jaren mag ik deze band nog steeds graag horen. 4 sterren