menu

Pearl Jam - Ten (1991)

mijn stem
4,22 (2915)
2915 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Epic

  1. Once (3:51)
  2. Even Flow (4:53)
  3. Alive (5:40)
  4. Why Go (3:19)
  5. Black (5:48)
  6. Jeremy (5:18)
  7. Oceans (2:41)
  8. Porch (3:30)
  9. Garden (4:58)
  10. Deep (4:18)
  11. Release / Master/Slave (9:05)
  12. Alive [Live] * (4:54)
  13. Wash * (3:33)
  14. Dirty Frank * (5:38)
  15. I've Got a Feeling * (3:42)
  16. Brother * (4:00)
  17. Just a Girl * (5:03)
  18. Breath and a Scream * (5:59)
  19. State of Love and Trust * (4:49)
  20. 2,000 Mile Blues * (3:58)
  21. Evil Little Goat * (1:30)
  22. Why Go [Live at the Academy Theater] * (4:01)
  23. Even Flow [Live at the Academy Theater] * (5:10)
  24. Alone [Live at the Academy Theater] * (3:26)
  25. Garden [Live at the Academy Theater] * (5:42)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 53:21 (1:54:46)
zoeken in:
Autobahn
Een sterk album van Pearl Jam. De eerste acht nummers zijn erg goed, vanaf negen zakt het een heel klein beetje in elkaar en kan ik mijn aandacht er moeilijk bij houden. Release is daarbij ook een beetje te langdradig wat mij betreft.

avatar van milesdavisjr
4,5
Een ijzersterk album waarbij Pearl Jam in vergelijking met de andere 'grote 3' veel meer put uit het classic rock genre en daarmee waarschijnlijk op den duur ook een groot publiek heeft aangesproken. Je hoort tevens ook veel raakvlakken met Mother Love Bone, Gossard en Ament waren hier immers onderdeel van, bij vlagen is de muziek over the top, de weidse gebaren niet van de lucht en croont Vedder zich net als Wood eerder, door het songmateriaal heen. En het moet gezegd deze plaat is een klassieker in alle opzichten, hoewel Alive en Jeremy mij tegenwoordig een stuk minder kunnen bekoren. Songs als het venijnige Why Go, Oceans, Porch en Garden blijven tegenwoordig veel meer hangen. Dat Wash als Europese bonustrack is toegevoegd en niet als reguliere song is opgenomen is mij een raadsel, dit mysterieuze laidback juweeltje, volledig door Vedder gedragen had natuurlijk gewoon tot het reguliere materiaal moeten behoren. Dat mag de pret echter niet drukken, hoewel de heren met VS er alleszins een fatsoenlijke opvolger uitpoepten werd het hierna wisselvalligheid troef, met Gigaton als voorlopig dieptepunt.

Thudd
Deze op 4 nu in Toplijst; was wel eens lager geplaatst, toch?
What's going on?

avatar van Poles Apart
Thudd schreef:
Deze op 4 nu in Toplijst; was wel eens lager geplaatst, toch?
What's going on?

Die staat op #58. Veel te laag!

avatar van Boenga
3,5
Meer dan degelijke plaat, maar in mijn ogen zeker geen echt topper.

Zonder de bijzondere stem van Vedder blijft er voor mij niet zo heel veel meer over; en zelfs mét z'n stem zijn er nummers die me nauwelijks bekoren, of momenten waar het langdradig wordt.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Ik ben altijd benieuwd wat er van Eddie Vedder terecht zou zijn gekomen als hij zonder stembanden zou zijn geboren – uit de passie in zijn stem klinkt voor mij zijn onbedwingbare drang om te zingen, hij móét gewoon zingen, de aandrift is bijna sterker dan hijzelf. En dan heeft hij het "geluk" dat de band daar het perfecte repertoire voor heeft, met memorabele melodieën, solide riffs en een meer dan degelijke ritmesectie. Het risico dat de muziek daardoor té intens overkomt wordt ondervangen door rustpunten als Alive (met akoestische gitaar op de achtergrond), Black (met slimme piano) en Oceans, en het klassieke en toch frisse geluid maakt het geheel àf. Een zeldzaam tijdloze plaat. (De lekkerst bekkende regel van het album: "She's been diagnosed by some stupid fuck".)

4,0
Deze "klassieker" nogmaals beluisterd. Driekwart van deze plaat is van héél hoog niveau. De laatste nummers zijn wat minder, vind ik. In ieder geval Eddie heeft een dijk van een stem !

5,0
blijft voor mij hun beste! Al hun ziel en zaligheid is daar in verwerkt. Zoals zo vaak bij een debuutalbum ( nog geen druk van de platenmaatschappij)

avatar van dominicano fonso
4,5
Deze plaat blijft het beste werk van Pearl Jam. Ze waren nog jong en energierijk. Een album dat alleen maar goede nummers bevat.

avatar van milesdavisjr
4,5
Voorgekomen uit allerlei diverse dwars- en samenwerkingsverbanden waarbij Mother Love Bone de meest in het oog springende is. Eind jaren 80, begin jaren 90 broeide het in de Seattle scene, de stad vormde een buitenbeentje in de muziekscene, want veraf gelegen, geïsoleerd en buiten Hendrix, Heart en Queensryche om geen muzikale historie die in het oog springt. Vedder kwam vanuit San Diego ingevlogen en de band was een feit. Hoewel Pearl Jam met Ten niet direct de wereld veroverde bleek het album wel een verpletterende indruk te maken. De songs zitten boordevol zeggingskracht, zitten vol met emotie en steken stuk voor stuk sterk in elkaar. De pathetische voordracht van Vedder is af en toe 'over the top' maar past wonderwel bij de emotionele rollercoaster die Ten desondanks is. Hoewel Alive en Jeremy prima songs zijn heb ik een voorkeur voor de wat minder bekende nummers. Oceans, Why Go en Garden zijn betoverend mooi. Dat geldt ook voor bonustrack Wash (volgens mij toegevoegd aan de Europese editie van Ten), stemmig, melancholisch en vrij klein gehouden maar daarom treffen de heren met dit nummer doel. Ten blijft een monument van een plaat en zou tevens als een molensteen om de nek van de heren blijven hangen.

Tussenstand:

1. Ten

avatar van rafke pafke
4,0
30 jaar oud vandaag! Ongelofelijk man.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Toen deze in de updates kwam, was ik even bang dat de band zou zijn aangeklaagd door de letter 'R' omdat die op de hoes door vijf mannen wordt betast.

avatar van aERodynamIC
5,0
rafke pafke schreef:
30 jaar oud vandaag! Ongelofelijk man.

Toen een 21-jarige muziekliefhebber die ineens van alles ontdekte buiten de top 40 en Prince om... nu, poef, 30 jaar later. Waar is de tijd gebleven.

Toen ik dit album kocht was het er één van velen in mijn ontdekkingsreis die tijd. Nooit gedacht dat ik toen een klassieker in handen had en kocht.

avatar van Tav74
5,0
TONYLUNA schreef:
Deze "klassieker" nogmaals beluisterd. Driekwart van deze plaat is van héél hoog niveau. De laatste nummers zijn wat minder, vind ik. In ieder geval Eddie heeft een dijk van een stem !


Die hadden toen het album uit kwam ook niet mijn voorkeur, dat is wel veranderd. Laatste nummer is Release, misschien wel de beste van het album. In ieder geval de beste opener die ze live hebben.

Ik heb door de jaren heen vaak andere albums van PJ als favoriet bestempeld, vooral omdat een aantal albums net wat meer scherpe randen en experimenteerdrift laten zien.
Maar alles overziend: dit is de meest gladde maar ook de meest constante, het geheel klopt gewoon en blijft moeiteloos overeind. Vooral interessant om de nummers te horen die het album niet haalden, stuk voor stuk topkwaliteit (wat een creatieve rush hadden ze in die tijd!), en toch hadden niet op dit album gepast.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:55 uur

geplaatst: vandaag om 15:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.