Pearl Jam - Ten (1991)

Heerlijke discussie dit
Mag ik dan nog een duit in het zakje doen..?? Bij de originele CD-release kreeg je de volledige afbeelding zoals hieboven als je het papieren hoesje uitvouwde.... Daarnaast vind ik deze plaat-foto veel en veel toffer. Is dat ook een geldig argument om deze te houden..??

Voor mij het enige album van de mannen wat ik kan waarderen. En dan vooral de eerste 7 nummers zijn tof. Daarna schiet voor mij de klad erin. Zat op de middelbare school in deze tijd, wat en hype waren deze gasten samen met onder andere Nirvana natuurlijk. En hype waar ik niks mee kon. Ik was voornamelijk bezig met oldschool hardrock en metal, en kon hier helemaal niks mee. Nog steeds geen fan , maar dit album ben ik wel gaan waarderen. En dat het nog steeds populair is , blijkt maar weer aan de lijsten van de top 1000 en top 2000 die worden uitgezonden door de radiostations. Vooral van dit album staan de nummers altijd hoog gestemd.

Toen dit album in 1991 uitkwam kreeg het in OOR redelijke kritieken, en het was een tijd zonder Spotify dus vaak werden nieuwe albums blind aangeschaft. Zoals in mijn geval ook deze.
Maar mijn PJ trauma volgde al snel daarna. Samen met een collega had ik namelijk eenvoudig kaarten gekocht voor een concert van Pearl jam in Nighttown Rotterdam, en let op, dit was wel maanden voordat de band iedereen wegblies op Pinkpop, en Eddie meters naar beneden donderde.
Maar ik was dus ziek tijdens dat Nighttown concert en moest het helaas doen met de enthousiaste verhalen van mijn collega. De zaal was na een voorzichtig begin uiteindelijk veranderd in een kolkende "massa"

Na het uitkomen van hun opvolger Vs. ging ik nog wel naar het Vs. concert in Ahoy, maar Vedder was toen stomdronken of stond letterlijk stijf van de drugs, het was een verschikkelijk concert in vergelijking met Pinkpop in ieder geval. Daarna ben ik de band definitief uit het oog verloren. 9 albums later heb ik alleen die eerste twee in de kast. Maar "Ten" blijft natuurlijk een debuutalbum dat terecht een klassieke status heeft gekregen. Zo, dat was mijn verhaal.

Ja, dat concert in Ahoy was echt heel dramatisch, ik was dan ook heel blij dat het afgelopen was. Er is ook niets blijven hangen van die avond, één grote geluidsbrij met een aanstellende zanger die zich een beetje overschatte op dat moment. Nu lijkt het mij wel een sympathieke gast en band. Ik ben daarna ook afgehaakt. De eerste 7 nummers van Ten vind ik nog wel eens leuk om weer te horen maar dan alleen op de radio. Vs kon mij niet overtuigen en de band ook snel uit het oog verloren. Dit niveau hebben ze daarna nooit meer aangetikt en dat is eigenlijk wel teleurstellend al kwam het enorme succes (mede door MTV) ook eigenlijk door toeval.

Hier staan 11 ijzersterke songs op vol emotie en energie, Pearl Jam op zijn best.
One of the best albums of the 90's, thats for sure!

Zo kut dat ik hun show net gemist heb omdat Eddie Vedder bij de 1e show nog niet goed bij stem was en deze afgelast werd

Ik was er ook bij, maar kan me dat totaal niet meer voor de geest halen. Misschien was ik gewoon heel blij ze live te zien

Bij deze wou ik even mijn eigen mening/review geven. Als 43 jarige muziekliefhebber die nog steeds hoofdzakelijk in het zwaardere component van de muziek terug te vinden is (lees: vooral hardcore, metalcore, deathcore,...) heb ik doorheen al de jaren uiteraard ook nog andere muziekgenres die mij weten te raken. Als tiener was dat toen vooral Grunge en (populaire metal). Na al die jaren, als mensen mij vragen: wat is je absolute top album áller tijden? Dan kom ik nog steeds uit op deze plaat, "Ten" van Pearl Jam, los van al die nieuwe platen die uitkomen in gelijk welk genre ook. Het blijft -zelfs jaaaaaren na datum- nóg altijd overeind en verveeld voor geen seconde, top plaat met top nummers van voor naar achter. Na al die jaren heb ik duizenden platen beluisterd maar geen 1 komt ook maar in de buurt van dit meesterwerk. Voor mij de béste plaat aller tijden en deze pronkt dan ook al jaren op plaats 1 op mijn lijstje... Na al die jaren bezorgt deze plaat mij nog steeds kippenvel en roept emoties op door de song-teksten en melodieën die ongeëvenaard zijn...

Even Flow, Alive en Black echt zeker hele goede nummers, maar het heeft mij nou nooit écht kunnen raken. En tja die stem trek ik helaas niet..

Ik heb deze plaat op een rommelmarkt gevonden en voor de eerste keer in jaren eens helemaal beluisterd.
Het blijft mij een raadsel wat mensen hier in nu speciaal vinden. Het is niet vernieuwend, radicaler of avontuurlijk. Daarvoor heb je Soundgarden, Alice in Chains, Screaming Trees en Mudhoney in die scene. Muzikaal is een Soundgarden veel gekker, Superunknown is harmonisch en ritmisch veel avontuurlijker dan eender welke PJ-plaat en ze hebben Cornell. Het is nogal veilig in dat opzicht, degelijk zou je kunnen zeggen en vooral zeer, zeer ernstig.

Eddie Vedder is een zeer ernstige frontman met een moreel kompas maar Pearl Jam is grunge voor mensen die zich ongemakkelijk voelen bij echte rauwe grunge denk ik soms. Als je uitzoomt is het stadionrock in een grungejasje en met echte meezingers (Jeremy, Alive, Even Flow, ...). Ik begrijp zelf wel de rol van jeugdsentiment en hoe dat invloed heeft op je oren (Ik ben een Carter USM fan) dus begrijp daarin wel de hoge score

Dat lijkt me eigenlijk net de sleutel tot het succes van PJ te zijn geweest.
Het grote publiek had het eind jaren 80 / begin jaren 90 wel wat gehad met synthesizer pop en hair metal.
Er broeide natuurlijk op het moment van de explosie van grunge al jaren iets in de alternatieve gitaarmuziek. En met Ten, Nevermind en ook the black album van Metallica waren er ineens 3 albums van bands die de wat moeilijker toegankelijke gitaarmuziek net zeer meezingbaar en popgevoelig maakten. En ze brachten op die manier de frisse wind in de hitlijsten waar iedereen naar smachtte.

Ja, dat bedoelde ik met Stadionrock in een nieuw jasje. Springsteen voor de toen 18 jarigen. Nu, ik was toen ook niet zo een fan van PJ of black album. Nevermind ook niet maar dat is wel wat beter verouderd imo.

ps. Ik denk dat je de staat van de hitlijsten en "gitaarmuziek" wat onderschat toen. Je had REM, Pixies, U2, The Cure, The Smiths, Faith No More, Living Colour, Beastie boys die allemaal hits hadden.

En of iedereen zo smachtte naar een frisse wind in de hitlijsten waag ik te betwijfelen.
Daarnaast weet ik niet of ''hairmetal'' zo zou zijn verdreven door de opkomst van Grunge.
Ik vermoed dat een combinatie van factoren een grote rol hebben gespeeld bij het succes van Ten en Nevermind.
Niet alleen stond de ontwikkeling buiten wat crossover spul om wat stil in het ruigere genre - alternatieve rock bleef vaak in college achtige kringen hangen qua populariteit - ook was er relatief weinig inventiviteit te bespeuren bij veel death- en thrash metal bands eind jaren 80.
De verkopen van veel hair metal bands bleven deze periode nog op hele fraaie verkoopaantallen steken.

Eind jaren 80 was het op muzikaal gebied al flink aan het gisten in Noord-West Amerika. Bands als Green River, Mother Love Bone, Screaming Trees, Tad, Mudhoney en Soundgarden maakten in de underground al redelijk furore.
De scene aldaar was competitief maar men hielp elkaar ook waar het kon.
Natuurlijk speelt compositorische kwaliteit ook een rol, maar de basis was al flink aanwezig om meer uit 'Seattle' te halen.
Dat zou ook gaan gebeuren, op marketingtechnisch gebied hebben de verschillende labels en muzikale pers de handen ineen geslagen en Seattle gebombardeerd tot de 'next big thing'.
Het is een staaltje commercie die zijn weerga niet kent.

Ten maar ook Nevermind werden in de 'markt' gezet als muzikale wonders. En dat mag natuurlijk.
Je kon geen blad openslaan of je zag het gezicht van Cobain of het Corduroy jasje van Vedder afgebeeld staan.
Een muzikant zei destijds eens over de grunge hausse het volgende: als je elke dag tomaten op tv laat zien, zijn tomaten binnenkort de bekendste band op aarde.

Dat neemt niet weg dat Ten wel degelijk een heel fraai album betreft maar je die plaat niet los kan zien van Mother Love Bone.
Apple, uitgebracht in 1990, was een melancholische plaat, vol alternatieve rock maar ook nooit ver van de hairmetal vandaan.
Leg Ten ernaast en de overeenkomsten in emotie, geluidserupties, dramatische zang en arrangementen komen bovendrijven.
Daar is trouwens niks mis mee, ik denk alleen dat platen als Ten en Nevermind stiekem helemaal niet zo ver af liggen van hun (onbedoelde) voorbeelden als genoemd.

In de jaren '80 haalde ik als jong pikkie iedere week het "gedrukte exemplaar" van de Top 40 bij de fotograaf in ons winkelcentrum en kan me niet herinneren dat ik daar destijds bands als R.E.M, Pixies of Smiths ben tegengekomen. REM pas vanaf Losing My Religion, en de andere hierboven genoemde bands slechts sporadisch. Heel veel verder dan Guns n' Roses of Bon Jovi kwam het niet in de officiele hitlijsten van Tros en Veronica. Als je vanuit dat perspectief ineens te maken krijgt met (oa) Ten, liggen wat mij betreft de zaken anders:
Bovenstaand verhaal van meneer Davis de Jongere vind ik heel erg interessant, zal absoluut waar zijn, maar ik kan me daar totaal niet in herkennen. Ik denk dat ik destijds tot de doelgroep hoorde (want 14 jaar, en in de gevoelige muziekperiode). Het tomatenverhaal is absoluut niet voor mij van toepassing; Ik hoorde voor de eerste keer Alive op de radio en was verkocht. Dit was zo nieuw, zo anders, zo veel intenser en vooral emotioneler dan acts die ik tot dan toe leuk vond (via A-ha, naar Roxette, naar Guns n' Roses, waarvan A-ha en Roxette overigens altijd stand hebben gehouden *hartje*). Het zal absoluut waar zijn dat er vanuit "Seattle" wat samengebalde krachten vanuit commercieel oogpunt op ons los zijn gelaten, maar daarmee zou je wat mij betreft de betreffende artiesten grandioos te kort doen. Ten opende een nieuwe wereld voor een twijfelende, onzekere, puber (waarmee het trouwens meer dan goed is gekomen hoor, mocht u het zich afvragen hahaha). 35-jaar na dato (au) kan ik me op geen enkele manier herinneren, laat staan voorstellen, dat me dit via marketing is opgedrongen. Als Ten niet zodanig geniaal was, had het nooit zo legendarisch geworden.

In Vlaanderen had je studio Brussel, Humo en een bruisend jeugdhuisleven. Op MTV 120 minutes. Daar hoorden we wel al die zaken. Ik was 15 in 1990. In herinner mij wel dat Nirvana opeens héél veel primetime kreeg en in dat zog de rest. Omdat imo de platenfirma's zagen dat daar een markt lag. REM had in België ook best wat hits .

Tsja, het is wat mij betreft nog steeds jaloersmakend wat er in België in dat opzicht allemaal was en is. Leg alleen maar eens het hopeloos radeloze stuurloze en irrelevante 3FM naast het huidige Studio Brussel of het ergeniswekkend snobistische Oor naast Humo. Een site als Dansende Beren is ook zo wezenlijk anders en opgewekter dan de neusophalende equivalenten in den Hollande. Wij hadden ook wel wat alternatievere -kuch- alternatieven, maar die ontdekte ik pas vanuit de mainstream hitlijsten. Misschien dat die 2 jaar dan toch scheelden in leeftijd hahaha.

Vermoedelijk heeft de liefde voor Pearl Jam ook te maken met het momentum. Toen ik Alive voor het eerst hoorde op MTV, ik was toen 16, kwam dat wel even bij me binnen. Daarvoor luisterde ik naar o.a. A-ha en Simple Minds maar die wisten mij niet zo te raken als Pearl Jam. De schreeuw om op die leeftijd gehoord te willen worden en de innerlijke strijd die je daarbij op die leeftijd doormaakt. Eddie Vedder was daar voor mij. Het album Ten grijs gedraaid en ik ben het nog steeds niet zat. Ik kan me daarentegen wel voorstellen dat wanneer je het album nu voor het eerst hoort, als pakweg twintiger of dertiger, het je wat minder doet allemaal. Ik vergelijk het voor mezelf een beetje met een band als Led Zeppelin. Ik kan me goed voorstellen dat het mijn favoriete band zou zijn geweest als ik ermee was opgegroeid. Pearl Jam kleurt wellicht wat binnen de lijntjes qua hun muziek maar ik blijf ze eeuwig dankbaar voor wat ze voor mij betekent hebben.

The Smiths hebben gewoon 3x de Top 40 gehaald, wel al in '86/'87.

Je slaat hiermee de spijker op zijn kop. Ik was dan 13/14 jaar en bands als Roxette, Enigma en zelfs New Kids on the Block waren tot dan toe mijn referentiepunten.
De top 40 - het blaadje dat bij de plaatselijke platenboer lag - ploos ik uit en ik was nog echt een kind.

Mijn oogkleppen vielen af toen ik de wereld van het ruigere rockgenre werd ingetrokken. Ik kreeg Appetite For Destruction in mijn handen gedrukt en er ging een andere wereld voor mij open.

Een klasgenoot kwam vervolgens aanzetten met Slayer, Entombed, Testament en Exodus, dat was mij soms teveel van het goede, maar de beer was los.

Ten heb ik grijsgedraaid, net als Nevermind en met name het loodzware maar o zo intense Dirt.
Ik ben het eens met je opmerking dat Ten op eigen kracht ook een groot publiek had weten te bereiken. Dat de marketingmachine uit de VS echter ook flink heeft bijgedragen aan de verspreiding van Ten en daarmee de overige grunge bands zal toch ook een grote rol hebben gespeeld.

En Roxette, Enigma en al die andere bands rond 1990-1991......Er is een periode voor mijn puberteit en een periode na....Laten we het erop houden dat de wat serieuzere rockbands mij wel hebben gegrepen en de popmuziek een flinke stap terug heeft gedaan.