Pearl Jam - Ten (1991)

Hunger Strike is het hoogtepunt van dat album.
YouTube - Mother Love Bone - Chloe Dancer / Crown of Thorns en YouTube - PEARL JAM STATE OF LOVE AND TRUST mtv unplugged van Singles zijn ook geweldig.
State ofLlove and Trust vind ik zelfs het beste nummer dat Pearl Jam ooit gemaakt heeft.

Wat een lelijke hoes. Recht toe recht aan rock, gezongen door een man met een aardappel in zijn mond. Ze schijnen zich in Seattle ook anders te hebben gedragen, als elders. Kapotte spijkerbroeken tegenover limousines e.d. Toch bevinden zich wel aardige momenten op dit album. Soms zelfs een heel nummer lang. Ja, ik ben een Nirvana man.

Alsof het een het ander uitsluit...

? Nirvana lijkt me juist TYPISCH recht-toe-recht-aan. Ten is dat verre van, daar gebeurt veel meer in verschillende lagen in de muziek. Luister het eens een paar keer, er valt VEEL meer in te ontdekken.

Goed album, maar die mensen die al die lagen en nieuwe dingen ontdekken...WAAR hebben jullie het over???? luister het een paar keer en je hoort iets nieuws, geheime boodschap? ineens is er een triangel? Ik heb deze al jaren in bezit, zelfs op casette bandje en ik vond het meteen goed.
Daardoor nog vaker geluisterd en nog steeds even goed lol

Natuurlijk kun je op veel verschillende manieren naar muziek luisteren, het stopt niet bij oppervlakkig consumeren. Het mooie bij dit album vind ik juist dat het daartoe uitnodigt. Ik heb de originele versie van het album uit 1991 en kon het dromen destijds.
Maar luister de geremasterde Legacy-edition uit 2009 (meen ik). Er ging een wereld voor me open! Zo veel meer ruimte, minder compact, waardoor de muziek nog meer om je heen gedrapeerd wordt. Je kunt als het ware nog meer om je heen kijken en ontdekken in de wereld die 'Ten' heet. Schitterend hoe partijen elkaar accentueren en om elkaar heen kunnen draaien.
Toegegeven: een nummer als 'Alive' heeft een heel toegankelijke struktuur. Maar 'Oceans' KUN je niet recht-toe-recht-aan noemen. Kom nou!

Er gebeurt weinig interessants in Oceans. Vrij recht aan hoor. Nirvana ook, maar die bezat een enorme heerlijke agressie. Ach, smaken verschillen.

Ik vind Oceans een geweldig nummer wellicht de beste op dit album, maar niet omdat het zoveel lagen heeft en omdat ik er telkens nieuwe dingen in vind
Alive is naar mijn mening minder toegankelijk dan bijvoorbeeld Jeremy, maar beide goede tracks hoor. Heb geen remastered versie gehoord, wellicht gaat er een wereld voor me open dan

Pearl Jam’s ”Ten” mag met recht een monument uit de muziekgeschiedenis genoemd worden. Niet alleen qua impact, tijdsgeest en commerciële verkoopcijfers, maar wat mij betreft met name vanwege de geweldige muziek. Destijds leverde de grunge stroming mijlpaal na mijlpaal af. ”Ten” is daar zeker een van. Pearl Jam combineert melodieuze meeslepende rockmuziek met intense teksten en maatschappelijk bewustzijn. Dit is een band met een boodschap. ”Ten” bevat het ene pareltje na de andere, maar eigenlijk zijn de eerste zes songs van ongekende klasse. Het ene hoogtepunt volgt op het andere. Van die eerste helft zijn ”Even Flow”, ”Alive”, ”Black” en ”Jeremy” mijn favorieten. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de tweede helft een fractie minder vind. Liedjes als ”Porch” en ”Deep” kunnen me iets minder bekoren en grijpen me een stuk minder als eerder genoemde liedjes. Aan de andere kant vind ik ”Garden” wel weer van hemelse schoonheid. De gitaartandem McCready en Gossard vult elkaar perfect aan, waarbij vooral de leadpartijen van McCready opvallen. Maar vlak het rhythm gitaarwerk van Gossard niet uit, en ook hij neemt hier en daar even het voortouw. De stem van Eddie Vedder is een van de mooiste die ik ken, en die grijpt je bij je strot en sleurt je de liedjes in. Over beleving gesproken. ”Ten” is een album dat valt in het rijtje ”Dirt” van Alice in Chains, ”Nevermind” van Nirvana en ”Superunknown” (of ”Badmotorfinger”) van Soundgarden. Persoonlijk vind ik het gelijknamige album van Temple of the Dog (met muzikanten van Pearl Jam) het beste wat grunge (what’s in a name, by the way) te bieden heeft, maar dat doet niets af aan ”Ten”. Dit album heeft terecht zijn omvangrijke status in de muziekgeschiedenis verdiend!

Mooi geschreven Ronald!

@Bollieblauw: dank !

Eens met Ronalds verhaal

Alle superlatieven zijn reeds uit de kast getrokken door vooral Ronalds betoog, ik zit wel 0,5 puntjes hoger!

Topstukje Ronald waar ik het in grote lijnen mee eens kan zijn

Ten is een album waar ik een paar jaar geleden geweldig van onder de indruk was en waar ik zo 4.5 ster voor zou hebben gegeven. Dat zit er nu toch niet meer in.

Aan de eerste zes nummers ligt dat niet. Die vind ik onveranderd sterk qua muziek en de teksten maken ook indruk, zeker ook door de emotie waarmee Eddie Vedder ze brengt. Hoogtepunt hier is voor mij Black, een nummer net zo donker als z’n titel. Alive vind ik daarentegen het minste nummer in die eerste nummers. Wellicht omdat ik het net wat te vaak gehoord heb: op de radio, of als bonusnummer op mijn cd.
Helaas komt het op me over alsof Pearl Jam na Jeremy gas terug neemt, uitpuft van alle emoties op het eerste stuk van het album. Er komen nog steeds goede nummers voorbij, maar de impact van de eerste zes nummers hebben ze niet. Voor mij springen Porch en het eerste stuk van Garden eruit.

Mijn Europese uitgave van Ten heeft dan nog drie bonustracks, waarvan ik Wash de moeite waard vind. Toch zet ik het album het liefst af na Release.

Vier sterren, met name voor het eerste deel van het album.

4.0*

Ik vind Deep toch anders ook wel een heel lekker nummer. En Release blijft ook een ongelooflijk mooi staaltje emotie.

Ik zie dat Deep hier de minste stemmen heeft. Het is zo'n nummer dat eerst niet zo opvalt maar hij is bij mij uitgegroeit tot eenvan mijn favorieten. Heerlijke gitaar en die refreinen zijn lekker ruig.

Dat Deep er zo bekaaid afkomt, begrijp ik ook niet zo goed. Heerlijke song. Lange tijd mijn favoriet van het album.

Goedemorgen Pearl Jam fans. Het is bijna zover: de twee concerten van Pearl Jam in de Ziggo Dome!
Maar eerst stellen we - ook om vast lekker warm te lopen - vanaf morgen (zondag) een kleine week lang de top 10 van Pearl Jam samen. Jij doet toch ook mee?!
Ik denk dat er best nog een aantal nummers van dit album Ten genomineerd gaan worden....

Nu staat er nog een andere band naam, vanaf zondag wordt dit Pearl Jam, hier moet je zijn:
Muziek >> Muziekgames >> Greatest Hits of (Jason Molina / Songs: Ohia / Magnolia Electric Co.)!

Ik zou zeggen: nomineer Deep morgen voor de Pearl Jam top 10. Ik doe met je mee: is ook één van mijn favorieten: echt een briljant nummer! Dat het nummer er wat bekaaid afkomt, ligt natuurlijk ook aan het hoge niveau van de andere nummers.

Nu ik hier toch weer eens ben, zie ik dat ik nog nooit een tekstje heb geschreven bij mijn favoriete album ooit. Oh, nu begin ik met de conclusie en wat voor één. Ja, Ten staat voor tien +1 fantastische tot legendarische nummers. Ten staat ook voor een indrukwekkende sfeer, door het hele album heen. Ten is ook een album dat 23 (!) jaar later nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet.

Once Upon A Time... there was a band named Pearl Jam. Once zet gelijk de intense toon van het album met de zeer fraaie stem van Eddie Vedder en de rauwe gitaren, met daarbij een geweldige solo van Mike McGready. Over goede gitaristen gesproken. Het intro van Even Flow pakt je gelijk, de mooie wending van het gezongen stuk ook. Het refrein is weer buitengewoon sterk. Geweldig nummer.
Dan volgt Alive, één van de indrukwekkendste nummers ooit. De combinatie van tekst en muziek is perfect en huiveringwekkend tegelijk. De gitaarsolo als een soort van uitlaatklep op het einde is één van de beste ooit gespeeld. Die snijdt door mij heen.
Op Why Go komt het refrein ook weer uit de tenen, wat gevolgd wordt door nog zo'n indrukwekkend nummer: Black. Je wordt de triestheid ingezogen. Het zit zo goed in elkaar en is zo fantastisch gezongen en gespeeld. Ook hier is de finale weer werkelijk briljant. Jeremy begint vooral als een mooi en verhalend nummer. In het tweede deel, als de band wat meer los gaat, volgt weer zo'n fraai intens einde.

Oceans zorgt voor een opvallend rustige start van side two van de plaat. Maar wel een hele mooie. Bij Porch gaat de band heerlijk los. Garden heeft ook alles wat een Pearl Jam nummer goed maakt: de afwisseling tussen mooie rust, krachtige steengoede gitaren en de bijbehorende fraaie stem van Eddie Vedder. Maar dan: de fantastische gitaren en de schreeuw van Deep. Met een mooie afwisseling tussen dreigende rust en explosie is deze intense song voor mij één van de hoogtepunten van Ten. Het rustige oh zo mooie Release is vervolgens de fraaie afsluiter van dit monumentaal meesterwerk. En het was hun debuutplaat...

@ west mooi stukje

Dank je! Het kwam ook bij mij uit de tenen.

Ik vind het wel bijzonder dat Release zo laag staat in de lijst met favoriete nummers. Dat is toch wel een geniale song hoor.

Yep en een hele fijne opener van veel concerten.

Na al die jaren heeft deze plaat toch wat aan kracht ingeboet bij mij. Vroeger had ik zonder twijfel dit album in mijn top 10/25 gezet. Gaandeweg is er toch wat veranderd. Ten eerste ben ik meer verschillende muziek gaan luisteren en ten tweede zijn er zoveel briljante platen dat ik zo een stuk of vijftig betere albums op kan noemen. Als ik het nu luister is de duur me wat te lang en is het bij vlagen een beetje saai. Maar de hoogtepunten zijn nog steeds fenomenaal en er staat genoeg moois op. Daarom maar een halfje eraf naar 4.0

Vandaag voor het eerst kennisgemaakt met Pearl Jam. Kende al wel wat nummers van de radio, maar nog nooit een heel album gedraaid. Ik heb erg veel geluisterd naar Nirvana laatste tijd en dat beviel zo goed dat ik Pearl Jam ook eens wilde proberen. En dat valt niet tegen. Ik wil zeker niet de discussie Pearl Jam - Nirvana weer aanwakkeren, want het zijn beide geweldige bands. Ze zijn beide ook niet met elkaar te vergelijken eigenlijk. Nirvana is veel meer recht toe recht aan, waar Pearl Jam veel variatie heeft en veel technischer is. Verder vind ik veel van Nirvana's nummers nogal depressief van aard. Voor Ten geef ik voor nu 4 sterren. Ik ga hem zeker nog vaak opzetten, mijn ontdekking van het jaar Ik kan niet wachten om de rest van Pearl Jam's oeuvre te luisteren

@ Wolter 18: Beter laat dan nooit Wolter. Jouw ontdekking van het jaar TOP!!! Er zullen er nog meer volgen want Pearl Jam maakt nooit slechte albums....dus je hebt nog even werk.....

Twee jaar na dit album zag ik het levenslicht, dus in tegenstelling tot velen hier breken er geen tintelende jeugdherrineringen in me op bij het luisteren van Ten. Ik ontdekte deze plaat tegelijk met MusicMeter en de Tijdloze 100 van Studio Brussel, toen ik in het vijfde middelbaar zat. Mijn eerste kennismaking was er één van walging: ik bespeurde niets, maar dan ook niets aantrekkelijks in deze nummers. De opgezwollen stem van Vedder irriteerde me mateloos en de teksten vond ik voer voor huilprogramma's op VijfTV. Boehoe Eddie, ga maar wat janken dat je pa niet je echte pa is.
Maar ik moet toegeven dat dit een groeiplaat is. Okee, de teksten van Alive, Black en Jeremy blijven tranerig (al zitten er ook heel mooie vondsten in), maar de zang bevalt me nu al veel meer en muzikaal rocken die nummers geweldig, ze zijn sterk opgebouwd en worden ongelooflijk krachtig gebracht. Na Jeremy zakt het album wel wat in en nemen we een lange duik in het Meer van Hetzelfde. Jammer, want als ze het niveau van de eerste zes nummers hadden kunnen volhouden, was dit echt een dijk van een plaat geweest.

Het album zakt in bij Porch en Deep???
De plaat nog maar wat meer laten groeien, denk ik zo...