Pearl Jam - Ten (1991)

De vergelijking van The Beatles en The Stones van Deric Raven is onbedoeld een heel goede, waarbij Pearl Jam staat voor The Stones.

@liitle lion man
ik vind "vs" minder goed dan "Ten"

Je veronderstelling geponeerd als stelling mist argumentatie en je ontwijkt de argumentatie die je stelling reeds onderuit haalde.

@kronos
Jij zeurt, ga slapen

Alweer een ontwijkende reactie. En ook nog een heel kinderachtige. Het begint op trolgedrag te lijken.

Maar ik ga met jou niet in discussie. Jij focust je op mij en niet op het onderwerp en neemt daarbij ook nog plaats op de stoel van de rechter ( "Je veronderstelling geponeerd als stelling mist argumentatie en je ontwijkt de argumentatie die je stelling reeds onderuit haalde") Moet je niet doen.

dat laatste is dan een tikje wederzijds Kronos en dat weet jezelf ook wel

Ik reageerde al inhoudelijk hoor. En ik focus niet op jou, maar op wat je hier schrijft. Jij bent degene die de focus op mij legt door te beginnen zeuren dat ik zou moeten gaan slapen.

maar dit is een herhaling van zetten. Wat ik al zei: "ik ga niet met jou in discussie" Het is dan wel weer slim om niet op quote die ik meenam terug te komen. Jij hebt er in ieder geval over nagedacht, en dat waardeer ik dan wel weer. Goodnight.

Voordat ik Pearl Jam live gezien had, vond ik het ook een band die profiteerde op het succes van Nirvana.
Op Pinkpop stonden Pearl Jam en Soundgarden, omdat ze Nirvana niet konden krijgen, was toen mijn mening.
Maar deze band klonk zo oprecht en eerlijk, en met Mother Love Bone en Temple of the Dog maakten ze al een grote stap in deze richting.
Nu hoor ik bij Nirvana vooral punkrock invloeden, bij Soundgarden jaren 70 rock en bij Pearl Jam zelfs rock invloeden uit de jaren 80 terug.
Voorloper Mother Love Bone heb ik altijd raakvlakken vinden hebben met Guns 'n' Roses.
Profiteerden bands uit Seattle van elkaars succes, of werd dit bij verschillende bands bijna of helemaal hun ondergang.
Toenames van verslavingen en zelfmoordpogingen.

@Snakeskin,

Even wat argumenten (niet alleen van mij) op een rijtje.

- Screaming Trees en Mudhoney zijn niet geslaagd in hetgene wat Pearl Jam heeft gepresteerd, hoewel zij evengoed konden meeliften op de hype.
- Het album Ten blijkt nu, 23 jaar later, vaak nog populairder te zijn dan Nevermind. Meeliften op de hype van toen biedt dus geen verklaring.
- Pearl Jam is live altijd steengoed geweest, niet zo wisselvallig als Nirvana.
- Nirvana en Pearl Jam leverden in tegenstelling tot Beatles en Stones hun succesvolste werk af in hun beginperiode. Het gaat dus om een niet vergelijkbare wisselwerking tussen twee bands.

Volgens mij ligt een verklaring waarom Ten zelfs populairder blijkt dan Nevermind redelijk voor de hand. Naast wat deric raven en anderen naar hun beleving al over de kwaliteit schreven is het een toegankelijker album dan Nevermind, minder extreem en dus meer geschikt voor het grote publiek.

Des te straffer dat Nevermind toch zo'n ontzettende massa blijft aanspreken. Nirvana heeft het pad waarop alternatief mainstream werd geëffend. Maar albums die het in die stroom al een kleine kwarteeuw overleven hebben daarin hun eigen verdienste.

Een inhoudelijke beargumenteerde mening.

Of Nevermind of Ten populairder is, daar durf ik geen mening over te uiten.
Feit is wel dat deze albums bewezen hebben dat het blijvertjes zijn in de hoogste regionen van de popgeschiedenis.

In algemene zin ik ook niet. Nevermind heeft volgens wiki meer exemplaren verkocht. Ik baseerde me dus op deze site en die Album 100 van StuBru.

Ik heb een lichte voorkeur voor Nevermind, maar het ligt zeer dicht bij elkaar.

Voor mij geldt hetzelfde. De reden verschilt misschien wel. Nevermind vind ik in zijn geheel ijzersterk terwijl Ten naar het einde toch wat inzakt naar mijn gevoel.

Ik denk dat het bij mij komt door het intro van Smells Like Teen Spirit.
Ken je Barend en van Dorp nog?
Die begonnen met Hallo, wakker worden!!
Smells Like Teen Spirit liet mij ontwaken.
Dit is gewoon een betere opener dan Once.
Hierdoor bleef mijn aandacht er gelijk beter bij.
Ten had beter met Alive kunnen openen.

Ik vind de muziek van Ten veel spannender dan Nevermind, waar alles toch wel recht-toe-recht-aan is. Ten heeft muzikaal veel meer lagen, er valt voor mij veel meer te beleven. Op Nevermind ben (en was) ik veel sneller uitgekeken.

Frodok, ik ga helemaal met jouw zienswijze mee

Mijn mening is dat Ten en Nevermind helemaal niets van elkaar weg hebben behalve dat er een zanger is en er gitaren en een druk gebruikt worden
Kwa stem is het totaal anders, kwa geluid van de band anders, kwa teksten anders.
Zie wel in dat door Nirvana, Seattle en grunge meer op de kaart werden gezet maar dat het betekent dat het succes van Ten grotendeels afhing van Nevermind gaat me te ver. Het is niet alsof Ten dusdanig op Nevermind leek dat ze mee konden liften.
Ik vind zelf beide acts lekker klinken, in de jaren 90 had ik een voorkeur voor Nirvana omdat het wat ruiger klonk.

Heb jij niet de extended version?, want die zakt juist niet in ......(een paar extra top nummers)

Hahaha!!!

Ten is een album dat voor mij pas later is gaan bloeien. Ik ben van deze generatie, dwz studeerde tijdens Ten en Nevermind en ben vele avonden los gegaan op deze muziek, maar het album sec kon mij minder boeien. Pas een jaar of 10 later viel het kwartje. Eigenlijk toen de hype al voorbij was. Kijk eens aan!

Erg grappig steeds weer de vergelijking "Ten en Nevermind"
Ik heb zelf helaas nooit de de zogenaamde hype rondom de grunge mee mogen maken, in die tijd was ik namelijk nog maar 0 a 1 jaar hihi
Ik kan eigenlijk helemaal niet objectief zijn want ik ben een enorme Pearl Jam fan!
Ik snap wel dat Ten destijds een groot succes was, maar ik vind veel albums die ze later maakte een stuk intressanter!!
Waar mijn bek trouwens van open blijft vallen is dat er in die tijd opeens 4 super goede zangers op kwamen, Chris,Layne,kurt en Eddie...,echt verbluffend!!!
Maar Eddie raakt mij het meest!!!
Zo bizar was dat toen ik zijn stem voor het eerst hoorden, ik snapte het niet ik kon het niet plaatsen, later wel!!!!!

Sterker nog ik vond Eddie's stem vreselijk, niet om aan te horen als 13 jarig meisje.
Op de een of andere manier moest ik er toch naar luisteren en het trok toch steeds weer mijn aandacht!!!
Nou moet ik wel zeggen dat ik met het minst toegankelijke werk van ze ben begonnen, later was dat wel een voordeel!

YouTube - Pearl Jam - Rockville Acoustic 1991

Dit vond ik laatst op YouTube, zo gaaf!!!
Je kan gewoon merken in dit 22 minuten durende mini optreden dat Eddie vedder geen makkelijk mannetje was, en maar moeilijk met al zijn emoties overweg kon. Toch mooi om te zien!!!

Volgens mij is hij hier behoorlijk onder invloed, het blijft best een verlegen mannetje.
Ik vind juist een Eddie Vedder over komen als iemand met weinig sterallures.

Ik bedoel meer moeilijk in persoon,ik vind ook zeker dat hij weinig sterallures heeft!
Maar die stem pffff wat angstwekkend mooi!!!

Die stem is gewoon erg warm, hij kan zo mooi overschakelen van hard naar zacht, en andersom.
Pure emotie, en volgens mij meende hij zeker in het begin ook elke keer elk woord wat hij zong.
Het lijkt alsof hij die momenten telkens weer opnieuw beleefd.

Ken je Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991), Mark Lanegan - The Winding Sheet (1990) en Singles (1992)
Albums die de sfeer in die periode ook goed weer gaven.

En of ik die ken!.., inderdaad prachtig!!
Vooral temple of the dog!!!
Neem bijvoorbeeld het nummer hunger strike!!!