Pearl Jam - Ten (1991)
mijn stem
3039 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Epic
-
Once (3:51)
-
Even Flow (4:53)
-
Alive (5:40)
-
Why Go (3:19)
-
Black (5:48)
-
Jeremy (5:18)
-
Oceans (2:41)
-
Porch (3:30)
-
Garden (4:58)
-
Deep (4:18)
-
Release / Master/Slave (9:05)
-
Alive [Live] * (4:54)
-
Wash * (3:33)
-
Dirty Frank * (5:38)
-
I've Got a Feeling * (3:42)
-
Brother * (4:00)
-
Just a Girl * (5:03)
-
Breath and a Scream * (5:59)
-
State of Love and Trust * (4:49)
-
2,000 Mile Blues * (3:58)
-
Evil Little Goat * (1:30)
-
Why Go [Live at the Academy Theater] * (4:01)
-
Even Flow [Live at the Academy Theater] * (5:10)
-
Alone [Live at the Academy Theater] * (3:26)
-
Garden [Live at the Academy Theater] * (5:42)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur:
53:21
(1:54:46)
- nummer 4 in de top 250
0
geplaatst: 20 januari 2010, 21:02 uur
idd. Dit is juist een plaat vol emotie. 1 brok emotie.
Kom op als je black luistert, dan hoor je emotie. Net zoals de andere albums eigenlijk van PJ. Misschien met uitzondering van de laatste, die is wat recht toe, recht aan.
Dit blijft ook mijn favoriete plaat nummer 1. Ondanks dat hij op 2 staat in mijn top 10. Dit komt omdat ik met 2001, echt in muziek begon te verdiepen. Dit is echter wel het ''emotionele'' muzikale plaat nummer 1.
Kom op als je black luistert, dan hoor je emotie. Net zoals de andere albums eigenlijk van PJ. Misschien met uitzondering van de laatste, die is wat recht toe, recht aan.
Dit blijft ook mijn favoriete plaat nummer 1. Ondanks dat hij op 2 staat in mijn top 10. Dit komt omdat ik met 2001, echt in muziek begon te verdiepen. Dit is echter wel het ''emotionele'' muzikale plaat nummer 1.
0
geplaatst: 20 januari 2010, 21:09 uur
Stickman10 schreef:
Ontbreken aan emotie?????
zoiets geks over dit album heb ik nog nooit gehoord.
(quote)
Ontbreken aan emotie?????
zoiets geks over dit album heb ik nog nooit gehoord.
Hij bedoeld ongetwijfeld het daawerkelijk voelen van emotie.
0
geplaatst: 20 januari 2010, 22:23 uur
[[YaTaMiNo]] schreef:
Er zijn volgens de statistieken 71 mensen die hem als favoriete track (of als één van de) hebben aangevinkt, waaronder ook ik...
Nee dan The Beatles...
(quote)
Er zijn volgens de statistieken 71 mensen die hem als favoriete track (of als één van de) hebben aangevinkt, waaronder ook ik...
(quote)
Nee dan The Beatles...
Best grappig dat iemand met iets meer dan 100 stemmen deze conclusie trekt.
De leden van Pearl Jam denken er zelf overigens anders over, gezien het feit dat ze live Beatles nummers gecoverd hebben. 
Dit album klinkt lekker hoor, maar is voor mij niks speciaals.
0
geplaatst: 27 januari 2010, 16:34 uur
John, Paul & George kunnen/konden ook wel een potje gitaarspelen hoor 
0
geplaatst: 27 januari 2010, 19:49 uur
Jongens, wat gebeurt hier..?? Ik heb in mijn Muziekmeter verleden nog nooit iemand persoonlijk aangevallen op zijn/haar bijdrage, maar als iemand over DEZE plaat zegt dat er GEEN emotie in zit jeuken mijn vingers....
0
Guardian of Isis
geplaatst: 27 januari 2010, 19:57 uur
Akkoord, dan denk ik toch dat die persoon niet helemaal begrijpt waar het album over gaat.
0
geplaatst: 30 januari 2010, 10:04 uur
na al die jaren weet deze plaat mij nog steeds te boeien. Favoriete track is Black wat een emotie krijg er nog steeds rillingen van vooral het outro van Black is nog steeds ongekend goed. De rest van alle nummers op dit album zijn stuk voor stuk klassiekers. Beste album van Pearj jam. Ik vindt persoonlijk de deluxe versie die op nieuw gemixed is beter dan het origineel alles komt er net wat rawer uit.
0
Buffalotid
geplaatst: 30 januari 2010, 21:10 uur
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
0
geplaatst: 1 februari 2010, 16:28 uur
Kill_illuminati schreef:
De solo op Porche en dan met name de gehele instrumentatie op dat moment is geweldig! Een van de geweldige mometen van dit album.
De solo op Porche en dan met name de gehele instrumentatie op dat moment is geweldig! Een van de geweldige mometen van dit album.
De beste uitvoering van Porch is natuurlijk die op Pinkpop '93.
0
Aloanator
geplaatst: 1 februari 2010, 18:39 uur
Toen stonden ze niet op Pinkpop...
Als je die stagedive van die camerakraan bedoeld, dat was '92
Als je die stagedive van die camerakraan bedoeld, dat was '92
0
De Klever
geplaatst: 1 februari 2010, 22:39 uur
Voorheen nooit de tijd genomen om dit album eens goed te beluisteren, 
maar wàt een plaat. Hoppa, die top 10 in.
maar wàt een plaat. Hoppa, die top 10 in.
0
geplaatst: 8 februari 2010, 01:15 uur
Aloanator schreef:
Ik vind het zo jammer dat ik na dit album nooit meer zo iets geweldigs tegen ben gekomen. Zo'n zonde dat ze simplistischer en meer rock'n roll zijn geworden...
Ik vind het zo jammer dat ik na dit album nooit meer zo iets geweldigs tegen ben gekomen. Zo'n zonde dat ze simplistischer en meer rock'n roll zijn geworden...
Dit soort beweringen stemmen mij droevig
Ik weet het; dit album is geweldig: 5sterren en niet minder
Maar.......Er is nog zoveel moois gemaakt door andere artiesten die je weer opnieuw in vervoering kan brengen en je doet afvragen: HOE KAN IK DIT OOIT BEWEERD HEBBEN!!!!!
O ja, en net zoals de meeste andere bands is het eerste album het beste, er zijn maar weinig artiesten die blijven boeien en vernieuwen.
Het vernieuwen doet Pearl Jam zeker wel en dat doen ze erg goed, het zal alleen nooit meer zo`n impact hebben als TEN.
Just breathe
0
geplaatst: 8 februari 2010, 01:33 uur
ik heb ze gezien in `91 of `92.... in de Effenaar toen TEN net uit was.
Na werkelijk ieder nr smeet McCready z`n stratje achteloos over de grond naar achteren en in de beweging terug pakte hij een andere strat van z`n guitar tech. en hing `m soepeltjes om en zette het vlgd nr in.
Een vriend van mij zei: "nou nou, een beetje minder mag ook wel hoor, nogal overdreven vindt je niet?"
NEE MAN!!!! een SUPERACT!!!
Het optreden was als een trein die over je heen denderde en toen de stof was opgetrokken stond je daar 
Eddy Vedder legde het optreden stil omdat er een meisje haar bril was verloren en verzocht de omstanders om mee te zoeken naar de bril en die werd snel gevonden......altijd begaan met de mens / het publiek
Na werkelijk ieder nr smeet McCready z`n stratje achteloos over de grond naar achteren en in de beweging terug pakte hij een andere strat van z`n guitar tech. en hing `m soepeltjes om en zette het vlgd nr in.
Een vriend van mij zei: "nou nou, een beetje minder mag ook wel hoor, nogal overdreven vindt je niet?"
NEE MAN!!!! een SUPERACT!!!
Het optreden was als een trein die over je heen denderde en toen de stof was opgetrokken stond je daar
Eddy Vedder legde het optreden stil omdat er een meisje haar bril was verloren en verzocht de omstanders om mee te zoeken naar de bril en die werd snel gevonden......altijd begaan met de mens / het publiek
0
geplaatst: 11 februari 2010, 15:20 uur
Buffalotid schreef:
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
Dat ben ik met je eens, ik vind Ten qua kwaliteit en smaak ruim beter dan Nevermind. Ik denk dat Nirvana het icoon van de grungestroming is geworden omdat Nevermind gewoon eerder was en een gigantische inpact had. Dat had Ten ook, maar kwam dus na Nevermind.
Daarnaast denk ik dat het terecht is dat Nirvana de iconen van de grunge zijn, omdat Pearl Jam veel breder is dan alleen maar de grungestroming. Pearl Jam is te groot en te goed om enkel in een grungehokje te worden gestopt.
0
Buffalotid
geplaatst: 11 februari 2010, 18:18 uur
Rogyros schreef:
Dat ben ik met je eens, ik vind Ten qua kwaliteit en smaak ruim beter dan Nevermind. Ik denk dat Nirvana het icoon van de grungestroming is geworden omdat Nevermind gewoon eerder was en een gigantische inpact had. Dat had Ten ook, maar kwam dus na Nevermind.
Daarnaast denk ik dat het terecht is dat Nirvana de iconen van de grunge zijn, omdat Pearl Jam veel breder is dan alleen maar de grungestroming. Pearl Jam is te groot en te goed om enkel in een grungehokje te worden gestopt.
(quote)
Dat ben ik met je eens, ik vind Ten qua kwaliteit en smaak ruim beter dan Nevermind. Ik denk dat Nirvana het icoon van de grungestroming is geworden omdat Nevermind gewoon eerder was en een gigantische inpact had. Dat had Ten ook, maar kwam dus na Nevermind.
Daarnaast denk ik dat het terecht is dat Nirvana de iconen van de grunge zijn, omdat Pearl Jam veel breder is dan alleen maar de grungestroming. Pearl Jam is te groot en te goed om enkel in een grungehokje te worden gestopt.
Pearl Jam was in de periode dat Nirvana bestond gewoon Grunge vond ik. Daarna zijn er eerder wat uitgeweken al hangt dit ook af van album tot album.
Trouwens: Ten is toch vroeger uitgekomen? Ik dacht in augustus en Nevermind pas een maand daarna.
Misschien is Nirvanamuziek simpeler en meer op meisjes ook gericht. (Met hunne Kurt Cobain .. al moet Vedder qua persoonlijkheid zeker niet onderdoen)
Kben op dit moment trouwens de liveversie nog eens aan het bekijken van Porch (Pinkpop 92), je weet wel met die stagedive van Vedder :d Subliem!
0
kingofrock
geplaatst: 12 februari 2010, 07:52 uur
garden en alive zijn voor mij zeker de 2 beste nummers!
0
kingofrock
geplaatst: 12 februari 2010, 19:10 uur
one: 4,5 *
even flow 3,5 *
alive 5 *
why go 3,5 *
black 3,5 *
jeremy 3,5 *
oceans 3,5 *
porch 4,5 *
garden 5 *
deep 3,5 *
topnummers alive garden en once
ik vind pearl jam een zéééééér goede band, nummers als alive en garden zijn fantastisch, ook ongeveer me meest geluisterde nummers ooit, sterker nog garden de meeste en op nummer 6 ofzo alive (itunes)
maar de nummers als black jeremy enz. vind ik wel goed maar ik denk dat het album in ze geheel een beetje moet groeien want nu vind ik het niet van die topnummers dat iedereen beweert once en porch vind ik wel echt goed!
even flow 3,5 *
alive 5 *
why go 3,5 *
black 3,5 *
jeremy 3,5 *
oceans 3,5 *
porch 4,5 *
garden 5 *
deep 3,5 *
topnummers alive garden en once
ik vind pearl jam een zéééééér goede band, nummers als alive en garden zijn fantastisch, ook ongeveer me meest geluisterde nummers ooit, sterker nog garden de meeste en op nummer 6 ofzo alive (itunes)
maar de nummers als black jeremy enz. vind ik wel goed maar ik denk dat het album in ze geheel een beetje moet groeien want nu vind ik het niet van die topnummers dat iedereen beweert once en porch vind ik wel echt goed!
0
geplaatst: 22 februari 2010, 21:17 uur
Ik kwam in 1990 een vroegere collega tegen die ik kende als een beschaafd en correct gekleed individu. Nu had hij haardracht nader aan die van Robert Smith van The Cure en kleding waar je nog geen stuiver voor geven zou. Hij bleek zich overgegeven te hebben aan muziek met als 'hoofdverdachte': Pearl Jam.
Ik kende het niet, maar hij was lyrisch over die band. En toen hij het me liet horen moest ik het hem nageven, de muziek was inderdaad indrukwekkend. En wat me het meest aansprak was het gevoel dat in de muziek werd gelegd.
Toch heeft het even geduurd voor ik deze aanschafte, althans, tot de single 'Jeremy' uit was. Ze waren internationaal intussen doorgebroken, maar met dát nummer wist ik dat ik de cd gewoon maar kopen moest.
Nog steeds heb ik er veel luisterplezier aan. Om de één of andere manier heeft deze een kalmerende werking, en luister deze dan ook nog steeds met enig regelmaat.
De opvolger viel me wat tegen, en sindsdien heb ik ze niet meer gevolgd. Maar deze is voor mij tijdloos.
Ik kende het niet, maar hij was lyrisch over die band. En toen hij het me liet horen moest ik het hem nageven, de muziek was inderdaad indrukwekkend. En wat me het meest aansprak was het gevoel dat in de muziek werd gelegd.
Toch heeft het even geduurd voor ik deze aanschafte, althans, tot de single 'Jeremy' uit was. Ze waren internationaal intussen doorgebroken, maar met dát nummer wist ik dat ik de cd gewoon maar kopen moest.
Nog steeds heb ik er veel luisterplezier aan. Om de één of andere manier heeft deze een kalmerende werking, en luister deze dan ook nog steeds met enig regelmaat.
De opvolger viel me wat tegen, en sindsdien heb ik ze niet meer gevolgd. Maar deze is voor mij tijdloos.
0
geplaatst: 25 februari 2010, 10:34 uur
Buffalotid schreef:
Trouwens: Ten is toch vroeger uitgekomen? Ik dacht in augustus en Nevermind pas een maand daarna.
(quote)
Trouwens: Ten is toch vroeger uitgekomen? Ik dacht in augustus en Nevermind pas een maand daarna.
Je hebt gelijk. Mijn theorie gaat dus in rook op!
0
Buffalotid
geplaatst: 26 februari 2010, 20:57 uur
Once (3:51) 4*
Even Flow (4:53) 4,5*
Alive (5:40) 5*
Why Go (3:19) 3,5*
Black (5:48) 5*
Jeremy (5:18) 4,5*
Oceans (2:41) 3,5*
Porch (3:30) 4*
Garden (4:58) 4,5*
Deep (4:18) 3,5*
Release (6:30) 4,5*
Stuk voor stuk ijzersterke nummers dus
Black en Alive blijven muzikaal de beste nummers voor mij. Why Go, Oceans en Deep zijn de minderen op dit album, al is dat zeer relatief.
Even Flow (4:53) 4,5*
Alive (5:40) 5*
Why Go (3:19) 3,5*
Black (5:48) 5*
Jeremy (5:18) 4,5*
Oceans (2:41) 3,5*
Porch (3:30) 4*
Garden (4:58) 4,5*
Deep (4:18) 3,5*
Release (6:30) 4,5*
Stuk voor stuk ijzersterke nummers dus
Black en Alive blijven muzikaal de beste nummers voor mij. Why Go, Oceans en Deep zijn de minderen op dit album, al is dat zeer relatief.
0
geplaatst: 27 februari 2010, 15:11 uur
Rogyros schreef:
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Zit dat niet een beetje opgesloten in de impact van de singles? Smells Like Teen Spirit was een clusterbom die ontplofte over radio en TV. Daar was echt geen ontkomen aan. Zo kwam de clip ook ontelbare keren voorbij op MTV, terwijl ik me de PJ clips nauwelijks kan herinneren. De figuur Cobain tot dan toe en de tragiek die na zijn succes volgde zal ook geholpen hebben. Ik heb het idee dat Nirvana/Cobain vooral een interessanter fenomeen gevonden werd/wordt. Beter is ook wat mij betreft een ander verhaal.
Release is de afsluiter, maar is er een mooiere concert opener dan dat nummer? Hoe geweldig opgebouwd. Práchtig.
0
geplaatst: 1 maart 2010, 11:45 uur
@ Insignificance. Die vraag over Nirvana heb ik nooit gesteld. Ik heb hem alleen geprobeerd te beantwoorden. Ik denk dat je iets teveel tekst hebt gewist in de quote. Bufalotid stelde deze vraag.
Wat Release betreft, volledig eens!! In Arnhem had PJ een fantastische concert met Release als opening.
Wat Release betreft, volledig eens!! In Arnhem had PJ een fantastische concert met Release als opening.
0
geplaatst: 1 maart 2010, 11:51 uur
Ach, Nevermind, Dirt, Superunkown of natuurlijk dit. Het zijn allemaal top albums en allen muziek geschiedenis. Er moet toch iemand het spits afbijten?
0
geplaatst: 1 maart 2010, 14:21 uur
@Rogyros U heeft gelijk. Raar foutje mijnerzijds. Mea maxima culpa! Voor wie 'm gemist heeft: Release in Arnhem.
Mea maxima culpa! Voor wie 'm gemist heeft: Release in Arnhem.
0
geplaatst: 7 maart 2010, 22:06 uur
Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
0
Buffalotid
geplaatst: 9 maart 2010, 21:06 uur
deric raven schreef:
Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
kan ik me in vinden
* denotes required fields.