Earth and Fire - Song of the Marching Children (1971)

Ik heb altijd gedacht dat het album Titan van Tower met daar op de hitsingle See You Tonight de voorloper was van bands als Within Temptation en The Gathering.
Vandaag via YouTube weer eens gekeken naar de clip.
Vervolgens krijg je van die linkjes naar andere nummers.
De lijst was vooral gevuld met Earth & Fire songs.
Sinds het optreden van Jerney Kaagman bij Idols heb ik echter een soort van allergie voor haar gekregen.
Niet echt iemand met uitstraling; al weet ik dat dit ooit in een vorig leven anders was.
Toch maar besloten om Song of the Marching Children te kopen.
Deze ligt al jaren afgeprijsd in de bekende cd en games winkelketen.
Behalve dat de link naar een band als The Gathering duidelijk aanwezig is, moet ik vooral denken aan de muzikale omlijsting van de Nederlandse jeugdfilms uit de jaren 70.
Vreemd dat het beeld van sekssymbool Kaagman (want dat was ze toen zeker) in een klap kan omslaan naar het visioen van Lex Goudsmit in Peter en de Vliegende Autobus.
Feit is dat Nederland zeker al mee telde in het wereldje van de Progressieve Rock.
Samen met Kayak, Exception en Focus hadden ze ook internationaal aanzien.
Ook een Golden Earring gebruikte de nodige elementen.
Voor mij ligt de kracht van Earth & Fire vooral in de zang, al zit het muzikaal zeker sterk in elkaar.
Als we het moeten hebben van albumclassics van eigen bodem, dan hoort Song of the Marching Children daar zeker in thuis.
Ongelofelijk dat deze band een paar jaar later Weekend uit brengt; mooi gezongen, maar waarbij de muziek meer overeenkomsten heeft met BZN dan met dit binnenlands meesterwerk.

To the world of the future is volgens mij het mooiste album wat ze ooit hebben gemaakt, en was meteen ook het hoogtepunt van hun muzikaal kunnen. Symphonische progrock zoals het hoort. Geen ELP, Genesis of Yes niveau weliswaar, maar compositorisch toch wel erg strak, prachtige arrangementen, af en toe lekker jazzy (Circus). Heb ze ook in die periode (1974) live gezien en was muzikaal erg onder de indruk. Ook toen was Jerney Kaagman nog ok. Daarna ging het bergafwaarts. De fut was er uit; hun muziekstijl nam een drastische, althans volgens mij negative wending. De band kon mij echt niet meer boeien...
Luister ook naar de titeltrack van het album en het instrumentale Last seagull

Staat dit al jaren nauwelijks beluisterd in de kast? Altijd leuk wanneer je eigen platenverzameling nog een soort snoepwinkel is, maar aan de andere kant is het ook wel enigszins beschamend. Dit is top notch symfonische rock. De broertjes Koerts leveren hier fantastisch werk af en Jerney Kaagman is beduidend beter gaan zingen. Dit hele album voelt aan als een soort droom. Je hebt helemaal geen hallucinerende drugs nodig om in vervoering te raken. Ik ben dol op het rustige, zweverige karakter van Carnaval Of The Animals en Ebbtide. De spanning van Storm And Thunder is heerlijk en dan ben ik nog niet eens toegekomen aan de machtige titeltrack. De gelijkenissen met Genesis (Nursery Cryme verscheen een maand later) zijn erg opvallend. Wat een prachtig album is dit.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Earth & Fire

Ja, Song Of The Marching Children (het lied) is een van de meest progressieve en kunstzinnige stukjes de we ooit uit Nederland hebben gehoord. Hier is het helemaal duidelijk dat occult rock als nieuwer genre flink schatplichtig is aan wat Earth And Fire hier precies doet. Kaagman is hier op haar beste kunnen, de compositie heeft veel afwisseling en vooral lekker veel dromerige stukken waarbij vooral de toetsenpartijen fantastisch zijn. Het nummers is zo goed, dat de rest van het materiaal ietwat tegenvalt in vergelijking met de titeltrack. Gelukkig zijn opener Carnival Of The Animals en Storm And Thunder eveneens fantastisch, al kan ik niet heel erg veel met In The Mountains. Buiten dat minpuntje wel een absoluut meesterwerk dat zich met gemak kan meten met de betere werken van andere proggiganten uit de vroege jaren '70.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Earth & Fire

Het tweede album van het Nederlandse Earth & Fire behoort tot de klassiekers in de Nederpop, maar ook bij de beste album binnen het symfonische, progressieve rock genre.
De band kende zijn oorsprong eind jaren zestig in Voorburg en bereikte met “SEASONS”, geschreven door Golden Earring gitarist George Kooymans, voor het eerst de Top 40, en het juweeltje schoot door tot nummer 2 in die lijst. Het debuut dat in hetzelfde jaar verscheen, is eveneens een prachtig, zij het een nog wat fragmentarisch album, waar nog nog 2 andere top 10 hits op te vinden zijn, “WILD AND EXCITING” en “RUBY IS THE ONE”.
Toen de groep aan de opvolger van dat succesvolle debuutalbum begon, bestond de groep uit zangeres en blikvanger Jerney Kaagman, gitarist Chris Koerts, toetsenist Gerard Koerts, drummer Ton van der Kleij en bassist Hans Ziech.
Het als “SONGS OF THE MARCHING CHILDREN” in de herfst van 1971 verschenen meesterwerkje, leunt voor het grootste deel op het titelnummer, dat de volledige kant 2 van het album vult. Het magnum opus van Earth & Fire duurt bijna 18 en een halve minuut en bestaat uit 7 delen. Na een instrumentaal gedeelte “THEME OF THE MARCHING CHILDREN”, klinkt de zang van Kaagman door de speakers in het deel “OPENING OF THE SEAL”, een prachtig progressief deel, met heerlijke drumpartijen en mooie samenzang. Daarna gaat het nummer verder met een prachtige toetsensolo en zang, waarna halverwege het nummer het tempo verandert en het er weer een prachtig gezongen deel komt en het tempo weer tot het nulpunt zakt. Subtiel gitaarwerk luidt het volgende deel van dit magistrale nummer in, via een deel met zang en dreigend arrangementen en met een marsritme, het instrumentale “THE MARCH” komt het nummer tot een einde. Daarmee dus ook kant 2, van de vroegere vinyl exemplaren, maar we mogen de eerste 4 nummers absoluut niet vergeten.
Het album gaat van start met ‘CARNIVAL OF THE ANIMALS”, met mooie mellotron en tegendraads drumwerk en mooi, kenmerkende zang van Kaagman. “EBBTIDE” is een rustig nummer. Prachtig gezongen, subtiele gitaarwerk en een hoofdrol voor de fluit. De single “STORM AND THUNDER” kent een langere album uitvoering, want het intro duurt op deze versie zo’n 2 minuten alvorens deze topper in het oeuvre van Earth & Fire pas echt begint. Met een rustig gezongen passage waarbij het tempo langzaam opgevoerd wordt tot wat we in het refrein horen, wat een track! “IN THE MOUNTAINS” is het derde korte nummer op het album en tevens een instrumentaaltje, met ook weer subtiel gitaarwerk, mooie toetsenpartijen en een heerlijke gitaarsolo.
Na dit meesterwerk bracht de band in 1973 het eveneens prachtige “ATLANTIS” uit, met onder andere de hit “MAYBE TOMORROW, MAYBE TONIGHT”, “TO THE WORLD OF THE FUTURE” uit 1975 is ook nog erg goed, daarna werd het wat mij betreft langzaam minder interessant. In 1972 scoorde de band een nummer 1 hit met de symfonische rock single “MEMORIES”, een geweldig nummer en ook in 1979 stonden ze weer bovenaan de Nederlandse Top 40. Dit keer met het huppelende niemendalletje “WEEKEND”, waarmee de band liet horen inmiddels voor een compleet ander geluid te kiezen. Langzaam viel de band dan ook uit elkaar, maar gelukkig blijft dit album tot in lengte van dagen een genot om naar te luisteren en, zoals gezegd, een klassieker in de Nederpop.

...het allermooiste sfeervolste album van Earth and Fire en draai die nog steeds met veel plezier, tijdloos!