menu

Earth & Fire - Song of the Marching Children (1971)

mijn stem
3,97 (179)
179 stemmen

Nederland
Rock
Label: Polydor

  1. Carnaval of the Animals (2:42)
  2. Ebbtide (3:07)
  3. Storm and Thunder (6:25)
  4. In the Mountains (3:03)
  5. Song of the Marching Children (18:24)
  6. Lost Forever * (2:47)
  7. Invitation * (3:50)
  8. Song of the Marching Children [Single Version] * (4:10)
  9. Memories * (3:22)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 33:41 (47:50)
zoeken in:
avatar van ChrisX
4,5
Als je bedenkt dat dit album in 1971 is verschenen en dat dat hetzelfde jaar is waar in de volgende albums ook uit kwamen dan kun je niet anders stellen dat de heren + dame hun vingers erg goed aan de muzikale pols hadden van die tijd: Yes - The Yes Album, Pink Floyd - Meddle, Genesis - Nursery Cryme, ELP - Tarkus, Caravan - In The Land Of Grey And Pink.

Ik heb jaren me zitten afvragen waar Kaagman's stem me aan deed denken en ineens schoot het me te binnen: Sinead O'Connor ... maar ja, is natuurlijk de omgekeerde wereld .

Lazarus Stone
niet eens zo'n gekke vergelijking, al verdenk ik O'Connor van marketinghoerisme.
geef mij maar Kaagmans, die stond dapper vooraan.

avatar van paulmccuytney
4,0
Storm and thunder werd de terechte singlehit (nr. 6 in de top 40 van september 1971). Maar het ruim 18 minuten durende titelnummer blijft voor mij de ultieme Earth & Fire-track.
En dan te bedenken dat het uit 7 componenten bestaat, die moeiteloos in elkaar overlopen m.a.w. alles klopt gewoon in dit nummer. Enkele jaren geleden heb ik dit complete nummer als mp3 gedownload en als je dan je koptelefoon opzet, dan is het net of de drumband aan het einde gewoon je huiskamer binnenwandelt. Echt waanzinnig goed!!

avatar van spoiler
4,5
Hier kan ik helemaal blij van worden. Heerlijk om met regelmaat op de platenspeler te gooien!!!

avatar van kareltjemusic
Ik heb deze lp een keer gekregen in 1973. En heb hem heel heel vaak gedraaid.
Vooral als je toen weinig lp's had, komen ze allemaal wat vaker op de draaitafel te liggen.
Kwam in de zomer van 2013 in een 2e hands winkeltje, nog een exemplaar tegen in mint conditie (en nee geen herpersing.). Heb die maar gelijk meegenomen, zodat ik er weer jaren naar kan luisteren.
Is toch wel het hoogtepunt van E&F

5,0
de PROGmuziek van Eart & Fire was hun tijd ver vooruit. Heerlijk lang uitgesponnen nummers (titelsong) gaan er bij mij in als koek. Later werden ze een top 40 band je helaas.
Alles klopte hier ook de opvolger vind ik top en daarna heb ik ze laten lopen....

avatar van jellecomicgek72
Storm and Thunder... Mooie herinneringen aan. Vond het vroeger toen ik het als klein kind hoorde een eng nummer. Kwam liever niet naar beneden als deze cd opstond. Als ik nu 15 jaar later draai kan ik er wel erg van genieten, met name door die goeie herinneringen die ik eraan heb.

avatar van bikkel2
Prachtig stukje dreiging inderdaad. Pareltje van de groep.

avatar van musician
5,0
Prachtig album inderdaad.
Heb nooit kunnen begrijpen waarom het hart van de band, Chris en Gerard Koerts, plotseling geen symfonische rock meer kon of wilde componeren en uitvoeren.

Is voor mij nog steeds één van de grootste raadsels. Generatiegenoten Genesis, Yes e.a. bouwden na 1977 nog een heel imperium op. Maar niet Chris en Gerard Koerts. Eén was er al snel verdwenen na Gate of infinity, de ander maakte toch met invallers de smakeloze pop met Earth & Fire dat eigenlijk een beetje een klap in het gezicht was, van onder andere Song of the Marching Children.

Maar misschien hadden ze het niet meer in de vingers, hadden ze geen ambitie of inspiratie meer of wilde Jerney Kaagman wat anders zingen.

Hoe dan ook, ik vind het nog steeds een groot gemis, het vertrek van de broertjes uit de Nederlandse rockmuziek.

avatar van bikkel2
Ik vermoed toch een koerswijziging richting commercie. Het concept langere albumstukken en een pakkende single (evengoed wel progessief, maar voor het grote publiek ok.) werkte natuurlijk prima.
Maar het muzikale popmuziek landschap veranderde best snel rond ''77''.

Ik heb het nog wel eens gevraagd aan Jerney ( ja echt waar.)
Ze was ooit te gast bij een Nieuwjaarsreceptie van de grote platenketen waar ik toen voor werkte (die ja !)
Ik zag haar en stapte zo op haar af. Zij zij stond wat alleen te swingen. Ik heb toen gevraagd waarom ze ineens Popmuziek gingen maken i.p.v symfonische Rock.
Ze glimlachte alleen maar, en stak haar schouders op.........maar een antwoord.... neen, helaas.
Ze zat duidelijk niet op die vraag te wachten, en op mij evenmin.

avatar van musician
5,0
Tja, zo zie je.

Misschien was het toch jammer, dat het internationaal niet zo heel erg is aangeslagen. Hoewel Kayak z'n successen toch ook hoofdzakelijk in Nederland heeft behaald.

Volgens mij, nu ik er over nadenk, was er bij de platenmaatschappij(en) niet zoveel ruimte meer voor Earth & Fire en zijn ze "commercieel" omgegaan om het vege lijf te redden. Na het breekjaar '77 kwamen ze in 1979 met het succesvolle Weekend en ze zullen gedacht hebben dat dat de toekomst zou gaan worden.

Weekend werd zelfs een (internationale) hit. Iedereen blij, behalve de liefhebbers van Song of the Marching children.

Ze maakten echt indruk op mij hoor, Chris en Gerard Koerts. Meer dan Robbie van Leeuwen bij Shocking Blue en later ook Koopman en Scherpenzeel bij Kayak. Ze konden zelfs wedijveren met Hay en Kooijmans van de Golden Earring.

Maar ik vind hoe het afgelopen is buitengewoon teleurstellend.

Misterfool
Niet eens zo'n heel sterk progalbum. Ja, storm & thunder is een klassieker. Lekker dreigende progrock. Maar dan staan er op dit album, van nog geen 35 minuten, er toch 3 nummers die mij niets doen. Ook het 18 minuten durende titelnummer kent zo haar mindere passages. Nipte Met name het einde vind ik een anti-climax. Een nipte voldoende.

avatar van paulmccuytney
4,0
Op 17 oktober vorig jaar heb ik een recensie geschreven maar vergeten een stem uit te brengen. Dus bij deze.

avatar van lennon
Deze lp zat in een doos vinyl die ik van een collega heb gekregen.

Ken de band van hitjes als Weekend (wat ik wel een leuk nummer vind) en natuurlijk Kaagman in haar blauwe pakje, alleen is die blik sterk vervaagd door haar Idols "optreden"

Had Earth & Fire - Reality Fills Fantasy (1979) al in bezit, en die vond ik maar matig.

Toch deze proberen want ik wist wel dat ze vooral in den beginne betere muziek hadden gemaakt. Nou is progresieve muziek niet echt mijn ding, dus heel veel verwachtingen had ik er niet van.

Wat me vooral opvalt is dat Kaagmans geluid op die van Sinead o Connor lijkt, met dat verschil dat Sinead echt kan zingen, en Kaagman een zeer matige zangeres is. Maar qua geluid komt doet ze maar daar aan denken. Het past wel in het geheel, maar ze maakt het ook dat ik dit album niet heel hoog in kan schatten.

Muzikaal gezien is het allemaal echt wel goed. Storm and thunder is gewoon heerlijk, en ook kant 2 heeft genoeg te beluisteren. Maar ik heb toch moeite met elke inzet van Kaagman. Voor een nummer als weekend is ze enorm geschikt, maar bij deze muziek past een krachterige zangeres (of zanger) vind ik. Het is dus een tweestrijd, aan de ene kant een interessant album, aan de andere kant denk ik dat ik m niet veel zal draaien.

Ik heb Earth & Fire - To the World of the Future (1975) en Earth & Fire - Gate to Infinity (1977) nog liggen, en in begrijp dat die een beetje in deze lijn liggen. Ga ze zeker ook proberen, misschien dat dit mijn mening hierdoor nog verandert. En dan heb ik Earth & Fire - Andromeda Girl (1981) ook nog.. maar daar verwacht ik niet al te veel van.

avatar van bikkel2
Storm and Thunder is een geweldig nummer. Prachtige dreigende spanningsboog en muzikaal van een hoog niveau.
ik ben wat minder geinteresseert in de albums van Earth & Fire.
Ik heb het wel eens geprobeerd. Maar de singles knallen er op een bepaalde manier altijd boven uit in mijn beleving.
De epische lange stukken hielden mijn aandacht niet echt vast.
De band had in hun symfo periode erg de neiging om van de hak op de tak te springen in langer uitgesponnen werk. Daar kwamen ze dan wel mee weg omdat het toen kon en de mannen muzikaal hun mannetje stonden. Maar de fantasie onderwerpen hebben mij sowieso nooit zo aangesproken.
Jerney blijft een verhaal apart. Zeker een vocaliste met de nodige beperkingen. Maar het past wel bij de sound.
Ze lag trouwens binnen de band op een bepaald moment onder vuur.
Patricia Paay was al gepolst. Maar die weigerde omdat Jerney een vriendin van haar was.

Fedde
Ik ben het met je eens, bikkel2. De singles waren de beste stukken. Met album Atlantis heb ik dan wel wat meer, maar dat heeft puur met mijn fascinatie voor muziek uit dat jaar te maken, inclusief de herinneringen.
Het epische en uitgesponnen werk, ook nog geprobeerd op Reality Fills Fantasy, beklijft toch minder.

Voor de zang van Jerney wil ik het toch wel opnemen. Het is ongelooflijk moeilijk om in deze stijl en met zulke grote intervallen, toonsprongen goed te zingen. Daarnaast zijn de teksten vaak ronduit zwak te noemen, kneuterig neder-engels en met meer inhoudelijke pretenties dan waargemaakt kon worden. Esoterie in een notendop, matig uitgewerkt.
Het ijzige, emotieloze in haar stem paste juist goed bij de sfeer van de mellotron. Het wekte door de afstandelijkheid een bepaalde emotie op. Iets verhevens, bovenmenselijk bijna. En echt vals zingen, heb ik haar niet horen doen. Op het podium had ze het moeilijk. Daar was ze niet in haar element. Jerney was geen dame voor de hossende meezingende zaal. Integendeel.

Met Weekend verloor ze, in mijn ogen, haar identiteit en werd ze een hitkanon. Ze zag er goed uit, maar het pseudo-reggae-huppeltje paste haar niet.

avatar van LucM
Earth & Fire heeft het altijd moeten hebben van de hitsingles, hun albums verkochten minder en vond ik vaak te pretentieus. Weekend vind ik wel een uitstekende single, het ging pas bergafwaarts in de jaren '80.
Jerney Kaagman was niet de beste zangeres maar haar stem paste perfect in de sound van Earth & Fire. Live ging het inderdaad moelijker, Jerney had vaak last van plankenkoorts.

avatar van Bluebird
4,0
LucM schreef:
Jerney had vaak last van plantenkoorts.

Dat is dan nieuw voor mij. Bij Doe Maar kon ik me er iets meer bij voorstellen.

avatar van Dibbel
Ook nog maar eens opgezet vanavond en zal dat de komende weken nog een paar keer doen.
In mijn herinnering iets minder dan Atlantis, maar misschien vergis ik me wel.
Storm And Thunder blijft het dreigende en ijzige hoogtepunt wat mij toen al aan de radio gekluisterd hield en het titelnummer kent ook genoeg spannende momenten.
Kom er wel op terug nog dus.
En nee, met de zang van Jerney is ijselijk weinig mis.
Ik heb deze nog op LP, de originele Hollandse Polydor persing en is nog in nieuwstaat.

avatar van lennon
Dibbel schreef:

Ik heb deze nog op LP, de originele Hollandse Polydor persing en is nog in nieuwstaat.


Ik ook, en wil m graag verkopen! dus mocht er nog iemand interesse hebben....

avatar van sqounk
Wat is het verhaal van "Song of the Marching Children". Weet iemand waar ze deze titel vandaan hebben?

avatar van edje1969
5,0
Gaat over reïncarnatie en de kringloop des levens. In hun boek staat dat zij geïnspireerd waren door leven en dood, wedergeboorte en onderwerpen als antroposofie, kosmos... bron is biografie earth & fire

4,5
Geweldige muziek en geweldige thema's: leven na de dood, leven voor de geboorte, het leven als een circus. Jammer dat ik ze ermee zijn opgehouden. Of zouden Chris en Gerard nog wat achter de hand hebben? Ze hadden toch een muziekstudio? Misschien nog muziek die nog moet worden ingezongen?

To the world of the future is volgens mij het mooiste album wat ze ooit hebben gemaakt, en was meteen ook het hoogtepunt van hun muzikaal kunnen. Symphonische progrock zoals het hoort. Geen ELP, Genesis of Yes niveau weliswaar, maar compositorisch toch wel erg strak, prachtige arrangementen, af en toe lekker jazzy (Circus). Heb ze ook in die periode (1974) live gezien en was muzikaal erg onder de indruk. Ook toen was Jerney Kaagman nog ok. Daarna ging het bergafwaarts. De fut was er uit; hun muziekstijl nam een drastische, althans volgens mij negative wending. De band kon mij echt niet meer boeien...
Luister ook naar de titeltrack van het album en het instrumentale Last seagull

avatar van The_CrY
4,0
Verkeerde album?

avatar van teus
4,5
admin001 schreef:
To the world of the future is volgens mij het mooiste album wat ze ooit hebben gemaakt, en was meteen ook het hoogtepunt van hun muzikaal kunnen. Symphonische progrock zoals het hoort. Geen ELP, Genesis of Yes niveau weliswaar, maar compositorisch toch wel erg strak, prachtige arrangementen, af en toe lekker jazzy (Circus). Heb ze ook in die periode (1974) live gezien en was muzikaal erg onder de indruk. Ook toen was Jerney Kaagman nog ok. Daarna ging het bergafwaarts. De fut was er uit; hun muziekstijl nam een drastische, althans volgens mij negative wending. De band kon mij echt niet meer boeien...
Luister ook naar de titeltrack van het album en het instrumentale Last seagull


Hoort de inhoud van jou bericht niet bij To The World Of The Future ??

Bergafwaarts ging het wel maar voor mij pas echt rond '79/'80
En dat lag niet zo zeer aan Jerney Kaagman
maar vooral mss onder druk,de keuze van de broertjes Koerts
Vind trouwens dit album het lang niet halen bij Song Of The Marching Children maar dat is ieder zijn mening of smaak

avatar van Alicia
4,0
Ha... ik heb het beste van Earth & Fire nu weer in huis. Song of the Marching Children is een prachtige plaat met als hoogtepunten Storm and Thunder en Song of the Marching Children. De opvolger Atlantis vind ik zelfs iets beter en wat daarna kwam... ach, die paar radio hitjes heb ik ook nog ergens in de kast staan... op een hele oude verzamel lp met hier en daar een krasje.

Ja... heus!

avatar van Bluebird
4,0
Ik geloof er niks van.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Nou, twee van die "radiohitjes" staan trouwens ook op een ándere geweldige plaat van Earth & Fire die je niet mag missen, To the world of the future. En eigenlijk hoort het titelloze debuut ook gewoon tot hun klassieke werk...

avatar van teus
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Nou, twee van die "radiohitjes" staan trouwens ook op een ándere geweldige plaat van Earth & Fire die je niet mag missen, To the world of the future. En eigenlijk hoort het titelloze debuut ook gewoon tot hun klassieke werk...


Mee eens ..Only Time Will Tell en Love Of Life zijn niet de minste singles en hele mooie Tracks van To The World Of The Futere ('75) ,hoewel het niveau van dit album en Atlantis niet gehaald word is het zeker een goed E&F album (voor mij 4*)
Het debuut E&F ('70) is meer een rockende band met beginnende Symphonische trekken ,en wat jij schreef klopt helemaal, behoort zeker ook onder de NederRockklassiekers
Gate to Infinity ('77) is voor mij het laatste goede E&F album ,weer wat minder dan Futere maar kan er voldoende mee door,...wat daarna werd gebrouwd ... sommige albumtracks bij flarden best goed, maar merendeel is wat mij betreft ...een neergaande spiraal op weg naar de ondergang en klinkt steeds minder als.... Earth & Fire

Gast
geplaatst: vandaag om 17:55 uur

geplaatst: vandaag om 17:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.