The Human League - Dare (1981)

DARE 1981

Het Humanistisch Verbond sloeg toe in 1981.
In hun tweede en hitpotente line-up kregen ze de wereld op haar knieën.
Heaven 17 heeft er voor mijn part nooit echt veel van gebakken.

Herkenbare stemmen zijn altijd een troef in hitparadeland.
De sequencers van The League kregen de poppen aan het dansen.
De eerste single The Sound of the Crowd was de voorzet.
Goedkope disco en daarom het minst interessante nummer.

Mix hierbij het warme gebrom van de bassynthesizer en modulerende
melodietjes die de gitaarpartijen simuleren en je krijgt een heerlijke coctail.
I Was Working as a waitress in a cocktail bar ... That much is true.

Don't You Want Me werd de beste verkochte single van 1981 in de UK.
Het album Dare zou de eerste helft van 1982 de wereld veroveren.
Liefst vier singles haalden de Britse (en internationale) lijsten.

Eerst was het wachten op de tweede single Love Action.
Die deed niets in de Benelux, maar haalde de top 3 in Engeland.
Klonk tekstueel als een beginselverklaring van het humanisme.

Daarna donderde Open Your Heart de boxen uit.
Weer een hit in de UK en een gemiste kans in de Benelux.
Na het succes van Don't You Want Me goed voor een herkansing.

Het was dus die vierde single die de groep onsterfelijk maakte.
Grijsgedraaid en daarom misschien verguisd door menig luisteraar.
Maar de toverkracht zit in het vocale duet ... op die manier wordt
de dansvloer een ontmoetingsplaats voor hem en haar.

En er stonden nog meer potentiële hits op Dare.
De ijzersterke albumopener The Things That Dreams Are Made of
bijvoorbeeld ... een perfecte staalkaart van de Human League sound.

Of het huppelende Do or Die dat opnieuw heerlijke vocalen
paart aan een zeer dansbare beat ... voer voor deejays.
Get Carter wijzigt even de teneur van het album.

Drie nummers laten een weemoediger geluid horen,
en echoën op die manier het new wave verleden van de band.
Het met suspens geladen Seconds, de Weltschmerz in Darkness
en I Am the Law dat nog het meest naar het oude experiment ruikt.

De b-kantjes Hard Times en Non Stop staan jammer genoeg
niet in hun originele versie op de Britse remaster ... daar vond men
het nodig om het volkomen overbodige (en anders ook onverkoopbare)
instrumentale remix album League Unlimited Orchestra toe te voegen.

Een heel jaar lang zou de groep teren op het succes van Dare.
Slechts één single werd in laatste maanden van 1982 een hit.
Het onvolprezen Mirror Man / You Remind me of Gold.

Daarna zou het nooit meer hetzelfde worden ...

The Human League vond ik helemaal niet leuk.
Muzikaal wel natuurlijk.
Maar het overdreven gedoe er omheen.
Rare haardracht van die zanger.
Laat androgeen vertoon aan David Bowie over.
Die dikke laag make-up.
Slaat nergens op.
Arrogantie wat uitgestraald wordt door achtergrondzangeressen.
Bij popprogramma’s overdreven poses aanmeten.
Zo af en toe kwam er nog ergens een zucht uit.
Vervolgens werd het te korte rokje nogmaals recht getrokken.
Koop je kleding dan een maat groter.
Typisch iets voor vrouwen.
Zichzelf in de winkel van alles aan praten.
Vervolgens beland het weer in een overvolle garderobe kast.
Zo, dat waren de irritaties.
Nu weer terug naar Dare!

Eigenlijk klopt het plaatje wel.
Allemaal goed in het gehoor liggende nummers.
Sterk stemgeluid van Philip Oakey.
Susan Ann Sulley en Joanne Catherall zijn gewoon smakelijke opvulling.
Niks mis mee.
Op latere albums werd hun rol als boegbeeld een stuk groter.
Al was het maar om de albumhoes op te sieren.
Blijkbaar zijn ze gewoon nodig.
Al is hun rol minimaal.
Wham en Paul Young hadden ook twee zangeresjes.
Toevallig vond ik daarbij ook die periode het leukste.
Bij Paul Young haakte ik af na No Parlez.
Nu weet ik dus ook waarom.

Waarom krijgt dit album zo’n hoge beoordeling?
Don´t You Want Me is minder sterk als The Lebanon.
Het nivo van de andere songs is een stuk minder zelfs.
Individueel zal ik het ook niet beluisteren.
Maar als geheel is het zeer prettig te noemen.
Sluit alles prima op elkaar aan.
Zakt de boel nergens in elkaar.
Voordat je het weet ben je veertig minuten verder.
En zet je hem nog eens op.
Niet dat de behoefte zo groot is.
Gewoon vanwege het feelgood gevoel.
Alsof het een verzamelaar betreft.

Als je dit als band bij mij los maakt.
Dan doe je het zo slecht nog niet.
Met in de gelederen twee uit een cocktailbar opgepikte huppelende meisjes.

Ik heb lange tijd een aversie gehad tegen synthpop gehad. Langzamerhand kropen groepen als New Order, Depeche Mode en Electronic in mijn leven; groepen die synths verbonden aan een postpunk-geluid waar gitaren een rol speelden. Dare was voor mij lang een brug te ver, vooral omdat ik Don't You Want Me toch wat fout vond. Ik kende vroegere nummers als Being Boiled en Empire State Human, experimentele artpop die zich begaf tussen de vroege Ultravox en Numans Tubeway Army en aan de andere kant industriële weirdness als Throbbing Gristle en Cabaret Voltaire.

Omdat Dare toch een flinke reputatie heeft als kwaliteitspop deze plaat toch maar even aangeslingerd. Ik kan er niet omheen; dit album is te gek.

The Things That Dreams Are Made Of, Open Your Heart, Darkness, I Am The Law, Seconds en Love Action zijn allemaal popnummers die zowel knullig als professioneel aandoen, zowel kitscherig als oprecht. Pretentieloos én pretentieus.

Leuke popband, ik heb in 2018 Human League nog live gezien. Als het wat meevalt zouden ze dit jaar in De Roma (Antwerpen) terugkomen, ter ere van 40 jaar Dare. Het album is sfeervol ingezet en neemt je mee op een feestelijke trip. Om dan te eindigen met 2 commerciële hits. Het blijft vooral popmuziek, maar best wel leuk gedaan.

Sinds ik in de zomer van 1977 als pre-puber hitsingle Oxygène IV van Jean-Michel Jarre hoorde, heb ik een zwak voor wat ik “warme synthesizers” noem. De hits die Gary Numan twee jaar later scoorde (Are Friends Electric? en Cars) waren wat killer, maar opnieuw fascineerde de sound mij.

In diezelfde jaren debuteerden meer synthesizerpopbands, die vaak werden gecategoriseerd als een substroming binnen new wave. The Human League kwam voor deze jonge radioluisteraar bovendrijven in 1981 met de hits van het album Dare! (het exemplaar dat ik inmiddels heb, heeft een uitroepteken achter de titel).
Ik was onbekend met de twee platen die de toen nog zangeressenloze band hiervoor had uitgebracht, omdat deze de Nederlandse hitlijsten niet hadden gehaald. Voor mij was het dus een nieuwe band, al had ik mogelijk wel al eens over hen gelezen: informatie haalde ik behalve van radio uit de tijdschriften Oor en Muziek Expres.
Van Dare! haalden in Nederland (slechts?) twee singles de hitlijsten: in januari 1982 kwam Don’t You Want Me de hitlijsten binnen, in april gevolgd door Open your Heart. Vooral de eerste maakte grote indruk op me. Een tragisch duet over een gestrande liefde, maar dan met twee heel verschillende kanten van het verhaal, gezongen door de twee partijen in dit drama. Een soortgelijke tekst ken ik nog altijd niet. Origineel geschreven en meeslepend gezongen in een uiterst pakkende melodie, ondersteund door diepe synthgeluiden.

Een dikke veertig jaar later blijkt het album ontzettend fris te zijn gebleven. Je valt van de ene in de andere pakkende melodie, met als rode draad de stem van Philip Oakey, die een klank bezit waarvan de melancholie in dikke druppels druipt. Het contrast met de stemmen van Joanne Catherall en Susanne Solley maakt de muziek extra fraai.
Alleen met de eerste twee nummers van de B-kant (Get Carter en I Am the Law) kan ik niet zoveel, tegelijkertijd zijn ze lekker als rustpunten in een verder uptempo album.
In 1981 legde de band in tijdschrift NME uit dat ze singles met de hoesnotie code rood óf code blauw uitbrachten: rood voor “poseurs (…) en Spandau Ballet-fans” en blauw “voor de fans van Abba.” Groot verschil met die groepen vind ik de melancholie, zoals die door de stem van Philip Oakey klinkt. Zo ontstaat de sfeer van new wave. Overeenkomstig zijn inderdaad de popachtige melodietjes, die zich snel in je hoofd nestelen en tot meehummen aanzetten.
De strakke productie van Martin Rushent, die ik vooral van de eerste platen van The Stranglers ken, zorgt ervoor dat de plaat de boxen uitknalt. Nog altijd. Leuk is bovendien dat de hoes precies vermeldt welke synths zijn gebruikt.

Synthesizerpop met genen uit zowel new wave als hitradio. Een gevaarlijke combinatie wellicht, maar het werkt hier prima.