Yes - The Ladder (1999)

"Make the best YES album you can, the rest will follow." Zo gezegd zo gedaan, en het resultaat is een plaat waar wat mij betreft helemaal niets op valt aan te merken. Een mooie afwisseling van "ouderwetse" prog (met name het briljante titelnummer), ontroerende ballades (It will be a good day) en invloeden van wereldmuziek die nergens goedkoop of klef worden (Lightning strikes wordt bijvoorbeeld constant voortgedreven door een onstuimige Alan White, en de Indiase invloeden op de prachtige afsluiter klinken heel naturel), en bovenal kan ik niet zeggen hoe blij ik ben dat dit album gewoon strak en tijdloos klinkt en niet die lelijke overstuurde jaren-80-sound van bijvoorbeeld Anderson Bruford Wakeman Howe heeft. De plaat stort nergens in (die anderhalve minuut van Can I?, ach, nou ja), het geluid is helder en aangenaam, met name Steve Howe is in topvorm, en nergens maar dan ook echt nèrgens verlang ik terug naar de gouden periode van de eerste tien platen. Warmbloedig, geïnspireerd, enthousiasmerend, subliem zonder voorbehoud.

Een tikje minder erg. Een terugkeer naar betere tijden is het zeker niet. Ik houd het erop dat het roer draait, maar nog niet omgegooid wordt. Het materiaal is nog altijd niet uitdagend. Wat mij betreft nog altijd meer AOR dan prog. Ik lees ook hierboven ergens dat Anderson heel goed bij stem is, terwijl ik de slijtage van zijn gouden keel toch best goed hoor. De koers op dit album juich ik toe. Ik heb ook de indruk dat hier meer speelplezier achter schuilt, al verwacht ik geen echte progressieve uitspattingen meer. Ik vind het ook jammer om te constateren dat de heren geen indruk meer maken. Op hun oude werk hadden ze vaak aan een riff of een basloopje al genoeg.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. The Ladder
14. Talk
15. Open Your Eyes
16. Union

Ai, jammer RuudC dat deze je niet smaakt. Kan hoor, geen probleem.
Maar dat je The Ladder voornamelijk A.O.R noemt ontgaat mij een beetje.
Dit album is best wel rijk aan andere stijlen namelijk.
De prog ansich is niet meer het hoofdmenu, maar de uitdaging om wat andere invloeden in te passen is uitdagend en fris wat mij betreft.
Hun beste sinds Drama voor mij.

Ik vind dit qua sound toch wel weer een behoorlijke terugkeer naar wat de band tot en met eind jaren '70/begin jaren '80 maakte. Het is allemaal nog iets minder technisch, maar wel weer atmosferisch, met een stevige voet in de progroots met de toevoeging van wat wereldmuziek. Zo'n track als Lightning Strikes is daarmee heerlijk speels, maar het is vooral opener Homeworld (The Ladder) waar mijn ontzag voor de band weer helemaal terug is. En ja, ook ik vind Anderson echt nog steeds wonderschoon klinken.

Met een lied als If Only You Knew is er nog een portie suiker, maar het maakt het lied niet slecht. In tegendeel, als ballad werkt het prima. De favorieten zijn toch echter de meest klassieke songs zoals het eerder genoemde Homeworld (The Ladder), Finally en New Language. Ook het Bob Marley-eerbetoon The Messenger (was al even bang voor Abrahamitische relirock) is erg mooi door Squire's opzwepende baswerk en de prachtige solo's.

Ouderwets mooi artwork overigens. En de productie van Fairbairn is perfect: Squire's bas is goed te horen, zonder allesoverheersend te zijn en het album klinkt nergens te vol of overgeproduceerd. En daarmee ook meteen een stuk minder kitscherig dan het had kunnen zijn. Zeker de beste plaat sinds 90125.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. The Ladder
11. Talk
12. Tormato
13. Relayer
14. Big Generator
15. Open Your Eyes
16. Union

Om nog even op de 'klassieker' terug te komen...

Ik vind het zelf erg belangrijk dat een muziekstuk een mooie melodie heeft. Dat iets een bepaalde stijl of invloeden heeft, teruggrijpt naar het verleden of dat het veel of weinig prog is, laat ik meestal maar in het midden. Nou ja, als Jon Anderson ineens was gaan grunten, had ik - zacht uitgedrukt - wel even raar opgekeken natuurlijk. Dan had ik het hoogstwaarschijnlijk afschuwelijk gevonden. Maar boogiewoogie of wereldmuziek in de stijl van Yes kan best een keer heel aardig zijn. Als het maar een fijne melodie heeft.

Of een nummer nu een akoestische of een elektrische gitaar heeft, een harp of een orgel, afwijkende stijlen of invloeden heeft, het maakt mij dus allemaal niet zoveel uit. En Homeworld heeft zo'n mooie melodie. Dat is waarom bijvoorbeeld een album als Relayer mij eerder tegenstaat dan alles wat op The Ladder te vinden is. Maar wellicht dat er betere voorbeelden te vinden zijn. Al is het gedeelte van The Gates of Delirium waar het minder chaotisch wordt en Jon Anderson de sterren van de hemel zingt eindeloos mooi. Dat stuk overtreft echt alles op dat album en qua melodie ook vele nummers op de andere albums van Yes.

Daarom vind Ik Homeworld een mooi 'klassiek' Yes nummer. Om bij weg te zweven.

Dit album kan worden gezien als een heropleving van het klassieke Yes-geluid. Na wat wisselvallige jaren in de jaren ’90 kwam deze plaat als een frisse verrassing. Met deze release leek Yes terug te grijpen naar hun progrock-wortels, maar wel met een moderne draai.

Yes staat bekend om hun complexe arrangementen en muzikale experimenten en The Ladder is daar geen uitzondering op. Dit album heeft echter een meer toegankelijke sfeer dan sommige eerdere albums. De nummers zijn melodieuzer en minder langdradig, wat ze aantrekkelijk maakt voor zowel oude als nieuwe fans..

De productie van het album werd verzorgd door Bruce Fairbairn, die bekend stond om zijn werk met bands als Aerosmith en Bon Jovi. Zijn invloed is merkbaar in de strakke en heldere productie van The Ladder. Helaas overleed Fairbairn kort voor de voltooiing van het album, wat een emotionele impact had op de band. Toch lijkt zijn bijdrage de muziek naar een hoger niveau te hebben getild.

Het album opent sterk met “Homeworld (The Ladder),” een nummer dat nog het meest doet denken aan de klassieke Yes-sound. Het nummer werd zelfs gebruikt als soundtrack voor een videogame, wat de band nieuwe aandacht opleverde in de digitale wereld.

Een ander hoogtepunt is “It Will Be a Good Day (The River),” een melodieuze en positieve track die opvalt door Jon Andersons krachtige vocalen. Het nummer “Lightning Strikes” biedt een verrassend tropisch ritme, iets wat je niet direct zou verwachten van Yes maar het werkt goed.
The Messenger is ook uit de oude doos, vooral door de vocalen van Jon Anderson zijn prachtig evenals het ingetogen slot.

Tenslotte verdient “New Language” een speciale vermelding. Dit nummer combineert complexe structuren en harmonieën met een aanstekelijke energie. Het laat zien dat Yes nog steeds in staat was om progressieve rock op hoog niveau te leveren.

Wat The Ladder onderscheidt van andere albums uit de jaren ’90 van Yes, is de positieve energie die door de nummers heen stroomt. Het album voelt minder zwaar en experimenteel dan bijvoorbeeld Union of Talk. Dit maakt het een goed toegankelijke plaat. Ook voor luisteraars die misschien wat minder bekend zijn met de uitgebreide discografie van Yes.

Conclusie
The Ladder is het bewijs dat Yes ook na jaren nog een creatieve aansprekende plaat kon maken.

Waardering: 3,5