Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex (2017)

De laatste Julia Holter heeft gelukkig meer dan 130 stemmen. Één van de beter albums van 2015. Dat het recente live-album minder stemmers trekt begrijp ik wel, ik laat de live-albums zelf ook vaak links liggen.

Dat is een enorme misvatting die je daar aan de dag legt: het is "live" opgenomen in de RAK-studio (Londen) in een periode van 2 dagen, zonder publiek. Als je zo'n restrictieve versie tav muziek onderhoudt, moet je even in de spiegel gaan kijken - ik denk nl dat 75 - 80% van alle 'klassieke' jazz op een dergelijke manier is opgenomen.

De songs op het album zijn heel anders gearrangeerd en krijgen ook een meer akoestische uitvoering - men denke wat men wil; Peter Gabriel heeft zoiets ook wel gedaan. Ik denk dat je misschien de visie op de cd als autonoom creatief artefact los moet laten. Het is per slot van rekening haar eigen werk en ze mag ermee doen wat ze wil; dat ze het resultaat vervolgens uitbrengt valt te prijzen, anders had de goegemeente (ook hier) weer lopen morrelen dat het eindresultaat op het virtuele concert (geparkeerd op Jijbuis) zo mooi was dat het a bloody shame was dat het niet was uitgebracht.

In dat geval zal ik hem gauw een kans geven, en ben ik erg benieuwd of het album voor mij iets toevoegt ten opzichte van de studioversies.

De nummers van deze band stonden steevast tussen de suggesties op YouTube, alleen weigerde ik te ontdekken wat het was mede door de toch wel goedkope naam van de band. Ik besloot er toch maar eens op te klikken. Op het eerste gehoor was ik aangenaam verrast. K. vind ik een gruwelijk goede single, maar ook Nothing's Gonna Hurt You Baby van hun EP I. vind ik erg goed. De band is echter heel doorzichtig in haar formule, en het gezapige tempo gaat je een album lang tegen staan. Het album heeft zijn momenten, maar weet niet volledig te overtuigen. Toch nog een voldoende, omdat de band wel uitstekend een mood weet te zetten, daar ligt ook hun grootste kracht. Maar zet hem na 3 nummertjes maar lekker af is het devies.

De 3 beste nieuwe songs op het album zijn: Sunsetz, John Wayne, Young & Dumb.
Samen met de 3 singles, maakt dat toch een heel solide indruk.
nog even door luisteren.

Best een fijn album maar het niveau van Apocalypse en K wordt niet echt meer gehaald. Sunsetz is de fijnste toevoeging. Aangezien die tracks allemaal in het begin van het album staan verliest het een album al snel een beetje kracht. Er zit dan te weinig variatie in de nummers om te blijven boeien. Slecht wordt het gelukkig nooit en met Apocalypse hebben ze een van de fijnste platen te pakken die ik in maanden heb gehoord.

Ook ik heb deze band ontdekt via de auto-play functie op YouTube. Al luisterde ik Kempi, steevast kwam vroeg of laat 'Nothing's Gonna Hurt You Baby' voorbij. Dat vond ik een flinke verbetering ten opzichte van Radioheads kutvogel waarvoor hetzelfde marketinginstrument werd gebruikt. Aanvankelijk werd ik aangetrokken door de dromerige sound die me enigszins aan Beach House deed denken. Inmiddels schaam ik me er bijna voor dat ik ooit die associatie heb durven maken. Vorige week heb ik Cigarettes after Sex live mogen aanschouwen op Primavera Sound in Barcelona en dat optreden heeft al mijn verwachtingen voor dit album wel gedempt. Dat blijkt niet ten onrechte; Cigarettes After Sex gaat formulematig te werk en maakt continu hetzelfde nummer. Het mist derhalve iedere vorm van diepte. Het zou me hoogstens verbazen als we hier over één à twee jaar nog wat van horen. Maar goed, ik kan er volledig naast zitten want wansmaak is over het algemeen moeilijk te peilen. Zie alt-J.

Handig om de sterkste twee nummers als eerste te zetten dan de plaat daarna gelijk weer uit.

Je moet een beetje van lome Droompop houden, maar dan heb je hier wel een album vol heel fijne luistersongs, die zo prettig zijn, dat ze bij niemand kunnen storen.
OK., hun muzikale inspiratiebronnen zijn duidelijk hoorbaar, maar wie kan 50 jaar na St.Pepper nog origineel iets nieuws bedenken; geen probleem dus. en OK., het is geen afwisselend album, omdat veel songs inwisselbaar zijn, maar dat doet niets af aan het luisterplezier van de beste songs.
Ik zie graag een fantasierijke albumtitel op een fraai vormgegeven hoes, juist bij een band met een kinderachtige bandnaam. Zelf vinden ze hun naam waarschijnlijk zo leuk dat dat niet nodig is. Maakt voor het songmateriaal natuurlijk niet uit.
Het album begint met 3 bekende singles, dat maakt het er niet avontuurlijker op, maar er staan echt meer goeds op. Heel eenvoudig gegroepeerd: het zijn namelijk de eerste 4 en de laatste 2 nummers. Ruim voldoende voor 3,5 ster lijkt me.

Ik hoop dat ik ooit het lef zal hebben om zo openhartig en ongeneerd mezelf aan de wereld te tonen.

ik kan hier maar geen score aan toekennen. lang geleden dat ik nog zo in de war ben gebracht door een plaatje.

als groot liefhebber van low, slowdive, beach house, the clientele en aanverwante producenten van de betere downtempo slowcore toestanden, zou dit mij moeten doen likkebaardend op en neer springen van plezier. en dat doet het soms ook....

maar maar maar, het klinkt mij ergens allemaal te beredeneerd, alsof de band gedurende al die jaren meer bezig is geweest met het in de markt zetten van een gimmick en een sound, dan met het oprecht produceren van muziek die hen na aan het hart ligt.

moeilijk hoor :s

Ik begrijp de aanstalten tot enthousiasme.

Dit plaatje ligt namelijk ook bij mij in het verlengde van enkele bands die ik weet te waarderen. Maar ik blijf op mijn honger zitten. De spanningsboog wordt slechts zelden aangespannen, waarna snel blijkt dat de reikwijdte van de verschoten pijlen een schlemielige oppervlakte bestrijkt. Veel verpakking, weinig inhoud.

Ja, ik ben streng. Want echt slecht wordt het nergens. Maar met een ruim aanbod aan vergelijkingsmateriaal binnen mijn collectie zeg ik onbeschroomd: don't believe the hype.

Natuurlijk kan je dit plaatje op de achtergrond laten kabbelen tijdens het lezen van een boek. Natuurlijk beroeren de tentoongespreide klanken aangename zielspijnen. Ook ik behoef niet altijd intensiteit. Daarom tolereer ik dit plaatje. Maar wanneer puntje bij paaltje komt is het niet zoveel meer dan veredeld behangpapier.

Het hele idee van 'een sigaret na de seks' is sowieso over het paard getild.

Je haalt me de woorden uit de mond, Franck Maudit. Ik kan het enkel beamen middels deze post. Een matige 3,5 ster krijgen ze van mij. Voornamelijk omdat enkele losse songs het wel prima doen.

Zo matig is 3,5 * nou ook weer niet en als niet-roker snap ik die titel sowieso niet.

Ik vind het niet verkeerd, 't is weer eens wat anders afgezet tegen veel hedendaagse lullig- of truttigheid. Van de laatste tips hier, o.m. Ofeliadorme en Daywave, komt deze in de middenmoot. Niet echt slecht - maar geen pottenbreker. Ofelia doet meer met me.

Die seks en dat paard dat snap ik dan evenmin, animale driften wellicht

een 3,5* zit voor mij in het schoolcijfersysteem tussen een cijfer 6,5 - 7,5. Bij een matige 3,5* doel ik er op dat het geen overtuigende 3,5* is. Eerder een schoolcijfer zo rond de 6,5.

En dat is dan weer tussen voldoende (=6) en ruim voldoende (=7) in. Het punt blijft echter dat ook ik gezien het aanvankelijke enthousiasme iets meer had verwacht dan dit.

Nog steeds vind ik dit wel een prettige aanvulling op het menu van de usual musical suspects - die je geheel naar eigen inzicht mag invullen. De Kollumse klapperkou begint mij weer in zijn greep te krijgen nu ik weet dat er weer een nieuw album van de federale treurzangers (neuzel - peuzel, treuzel, nix paerd) The National aan zit te komen.

Valt vrij weinig meer aan toe te voegen. Ik kende Apocalypse en Each Time, en die vond ik zo goed dat ik de hoop had afgelopen week mijn album van het jaar voor het eerst te kunnen horen. Maar man, waat een jeuk krijg ik van dit album als ik het helemaal luisteren. Het is inderdaad te beredeneerd, spanning is soms ver te zoeken en de lyrics zijn nou ook bepaald geen poezie. Drie sterren voor de paar steengoedesongs die er op staan. De rest sla ik maar snel over.

Het is inderdaad een erg gezapig album, spanning is ver te zoeken. Maar toch begin ik er verslingerd aan te raken. Het is misschien erg simpel en minimalistisch wat ik hoor, maar ik word gewoon gepakt door dit ogenschijnlijke niemendalletje. Erg benieuwd hoe dit live gaat zijn bij Best Kept Secret.

Voor wie iets meer peper in zijn slowcore/dreampop/shoegaze wil, met vergelijkbaar sfeertje:

Tamaryn - The Waves (2010) - MusicMeter.nl

Of

Lower Dens - Twin-Hand Movement (2010) - MusicMeter.nl

Of een van de andere albums van genoemde bands.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Cigarettes After Sex doet dit jaar zeker mee om de prijzen voor de meest suffe bandnaam en heeft ook nog eens een plaat gemaakt die vooral tot bloei komt wanneer de zon al een tijdje onder is, wat momenteel slechts een paar uur per dag het geval is.

Alle reden dus om de plaat van de band uit Texas weg te leggen of te bewaren voor de lange en donkere dagen die later dit jaar weer gaan komen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Cigarettes After Sex heeft immers een wonderschone plaat gemaakt.

Voorman Greg Gonzalez vond het geluid van zijn band ooit uit toen hij in een trappenhuis van de University of Texas dromerige muziek vol invloeden uit de ambient maakte. Die muziek maakt Cigarettes After Sex nog steeds, maar het inmiddels tot een band uitgegroeide project heeft haar geluid wel geperfectioneerd.

Bij beluistering van de titelloze plaat van de band zal direct een naam opduiken en dat is de naam Beach House. Zowel qua tempo, sfeer als instrumentatie doet de muziek van Cigarettes After Sex sterk aan de platen van Beach House denken, maar als je beter naar de plaat luistert hoor je ook de verschillen.

De muziek van Cigarettes After Sex sleept zich nog wat langzamer voort dan die van Beach House en is ook wat subtieler. Bovendien zingt Greg Gonzalez wat meer ingetogen dan Beach House frontvrouw Victoria Legrand (die overigens niet veel vrouwelijker klinkt), wat het rustgevende karakter van de muziek van Cigarettes After Sex verder versterkt.

De Texaanse band verdient zeker niet de originaliteitsprijs voor haar muziek en heeft ook geen plaat gemaakt die je constant weet te verrassen of te prikkelen, maar desondanks vind ik het een mooie plaat. Een hele mooie plaat zelfs.

De instrumentatie is buitengewoon stemmig en door de diepe en zware bassen bijna bezwerend (hier en daar hoor ik wat van Spain), maar het is ook een instrumentatie vol subtiele accenten en vol prachtige atmosferische gitaarlijnen.

Cigarettes After Sex brengt nauwelijks variatie aan in haar muziek, waardoor de verveling makkelijk toe kan slaan, maar wat de muziek van de band ook een hypnotiserend karakter kan geven. Zeker wanneer de zon onder is, vult de muziek van Cigarettes After Sex op fraaie wijze de ruimte en is het makkelijk wegdromen bij de donkere klanken, de stemmige gitaarlijnen, de lome zang en de bakken vol melancholie die over je heen worden gestort.

Ik ben absoluut een fan van Beach House, maar na een minuut of 20 ben ik meestal wel toe aan iets anders. Dat had ik eerlijk gezegd bij de eerste beluistering van de plaat van Cigarettes After Sex ook, maar de muziek van de Amerikaanse band wint enorm aan kracht wanneer je de plaat vaker hoort.

Less is more is hierbij het basisprincipe. Greg Gonzalez heeft niet veel nodig om de muziek van zijn band in te kleuren en heeft ook in vocaal opzicht genoeg aan een paar noten. Met een betrekkelijk sobere instrumentatie creëert Cigarettes After Sex een opvallend ruimtelijk geluid. Het is een geluid dat is beïnvloed door de dreampop, maar dat is niet het hokje waarin de plaat uiteindelijk terecht hoort, al valt het niet mee om een beter hokje te bedenken (op het veelgebruikte predicaat “ambient pop” valt ook wel wat af te dingen).

Ik kan me goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die deze plaat saai zullen noemen, maar als je gevoelig bent voor het soort muziek dat de band van Greg Gonzalez maakt, is wonderschoon meer op zijn plaats. Het zal duidelijk zijn dat ik me meer herken in de laatste beoordeling. Erwin Zijleman

Ik denk dat in dit geval het tegendeel waar is.

Mensen die gevoelig zijn voor dit genre bezitten doorgaans een ruim referentiekader (gesteld dat ze hun gevoeligheid voor dit genre in het verleden gestalte gegeven hebben) en kunnen daardoor heel snel de illusie doorprikken.

Dit album heeft niet zoveel om het lijf, de bandnaam bleek dus geen slechte keuze.

En toch ... Stel je kan een e.p. maken met een selectie van 3 - 4 nummers, dan zou ik die iig regelmatig draaien. Eenvormigheid is het grote bezwaar, je mag het ook creatieve bloedarmoede noemen. Ook Beach House hangt me nl op een gegeven moment de keel uit.

Dit album, lijkt mij - net zoals het debuut van White Lies - uiterst geraffineerd in elkaar geschroefd; misschien stond er wel enige druk achter het uitbrengen van dit album - my guess - zodat er weinig tijd was om nieuwere nummers te schrijven. Bij het 5e/6e nummer achtereen van dit album vraag je je echt af heb ik dit niet eerdere gehoord - maar goed die gedachte overvalt me ook bij Beach House - dat live trouwens een stuk puntiger en zwaarder is.

De grote stijlvoorbeelden zoals Cowboy Junkies en Mazzy Star bieden/boden meer variatie - maar dan nog nog moet ik erkennen dat dit album daar wel op enkele beste momenten bij aanhaakt. Mijn recept? Af en toe 3-4 nummers draaien (eigen keuze) en accepteren dat dit een onderdeel van het tijdsbeeld is - aan de ene kant zoeken we het serene, de sirene, ook in androgyne gedaante (om ons aan over te geven) en aan de andere kant willen we niet te vaak verrast worden. QED

deze plaat maakt lui (duh), maar god wat ben ik eigenlijk benieuwd hoe het zou klinken als je al deze identieke nummers 'onder elkaar' in een 'sporenrecorder' (aka Cool Edit) zou zetten. Zou het dan 1 megagoed nummer worden?

Mijn limiet bereiken ze bij Opera House. Toch nog altijd vrij laat, moet ik ze nageven.

Ik was na track 4 wel even klaar..

..maar ik moet er nog goed voor zitten...

...aangenaam is het zeker..

...voor een lome zomeravond/nacht.

Echter, eerst de nieuwe Slowdive!

Met een paar alcoholische versnapering achter de kiezen is deze plaat heel genietbaar met je liefste aan je zijde. Zij vindt dit album een goede introductie om..
Ehm, is deze groepsnaam misschien niet helemaal toevallig gekozen
Misschien was Wine Before Sex beter....

Heeft er nog iemand gerookt dit weekend?

For the SM-folks onder ons Iron & Wine is wél een bestaande band

Maar het is nu eenmaal geen EP. Dus zijn we zijn streng en klagen de stenen uit de aarde!
*mor mor mor*

Ik zit nu klaar in stage 3. Ben benieuwd live.

Dus zien we jou hier de eerste dagen niet meer terug. Slowdive is geen referentie, buiten categorie, nog steeds.

Aantal berichten met wat inhoudsloze kreten verwijderd.