London Grammar - Truth Is a Beautiful Thing (2017)

Het zingen met die lang aangehouden noten, maakt dat ik maar een klein aantal songs echt mooi vindt.
Rooting for you trek ik helaas niet. De staalkaart van zuiver zingen werkt voor mij juist averechts.
Everyone Else is aardigste voorbeeld dat mooi zingen ook compact kan. Speekt me veel meer aan.

Waar ik eerder schreef dat dit een album is dat waarschijnlijk de tijd nodig heeft om onder de huid te kruipen, is dat precies wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Deze opvolger van het sterke debuut If You Wait bleek al snel de fabuleuze luistertrip te zijn die ik erin vermoedde en ik kan dan ook zeggen dat ik het album inmiddels heb grijsgedraaid.

Eerst en vooral zijn het de bloedmooie vocalen van Hannah Reid die indruk maken, Reid beschikt werkelijk over één van de mooiste stemmen in de popmuziek. Maar dat is niet het hele verhaal: London Grammar is een drietal, tevens bestaande uit Dan Rothman (gitaar) en Dominic Major (drums, toetsen), dat ook gezamenlijk opereert. Samen bepalen ze hoe de liedjes klinken. Ook al kon de band na het succes van het debuut een beroep doen op bekende producers als Paul Epworth en Jon Hopkins, ze zijn gelukkig niet in de val gelopen om er een overgeproduceerd album van te maken.

Sterker nog, het is een opvallend ingetogen plaat geworden, met vaak minimalistische maar uiterst effectieve instrumentatie. Zeker geen opzwepende muziek, maar uiterst zorgvuldig en beheerst opgebouwd. Door afwisseling in melodie en zang weet het album daarbij van het begin tot het einde te boeien. Favoriete nummers noemen is geen beginnen aan, maar ik wil wel met nadruk hier het meesterlijke drieluik Everyone Else/Non Believer/Bones Of Ribbon noemen. Ook Leave The War With Me, Big Picture en het bewonderingswaardig "naakte" Rooting For You zijn niet te versmaden.

Verrassend genoeg doen de nummers op het bonusalbum hier niet of nauwelijks voor onder: het sterk aan Talk Talk refererende What A Day, Control en de ijzersterke Verve-cover Bitter Sweet Symphony spreken wat dat betreft boekdelen. Het mag duidelijk zijn dat ik enorm onder de indruk ben van dit album en dat het zich kan verheugen op een hoge notering in mijn eindejaarslijstje.

Dat eerste is waar: smaak is smaak en als het niet binnen komt, dan houdt het op. Maar dat laatste begrijp ik niet, ik heb nergens het idee gehad dat de mix te hard is of in het rood gaat...

Blijft een heerlijke plaat.
Vooral de song Non believer is prachtig.
Wel heeft dit album iets minder impact dan zijn voorganger.
Maar daarom niet minder knap gedaan.

Geweldige plaat, ben dan wel fan van die fantastische stem.

Niks slechts over te zeggen: geweldige stem, opbouwende earcatchers, tijdloos tintje... Ja, dit is helemaal goed hoor.

Deze plaat heb ik dit jaar toch aardig wat geluisterd. Toch voor een deel om te beslissen of ik hem nou zo goed vind of niet. Ik denk dat de conclusie is dat er enkele hele goede nummers op staan, maar dat het totaal toch net iets te veel van hetzelfde voor mij is. Vooral nummers 6 tot en met 9 hebben moeite om mijn aandacht erbij te houden. Nummers 1 en 5 gaan dan direct weer door naar mijn lijstje van fijnste songs van 2017.

1/2 erbij geweldige sound. Enkel het Boxer Rebellion achtige Who Am I kan me minder bekoren

Dat vind ik ook het minst sterke nummer van het album. Verder is en blijft het een klasseplaat!

Ik gaf m'n Pinkpopkaartje vorig jaar aan een vriendin, die me op haar beurt meenam naar een concert van London Grammar in een koud en spiegelglad Antwerpen. Beste ruil ooit als je het mij vraagt, ik werd helemaal ingepakt in de Lotto Arena door deze band met z'n sfeervolle geluid en de stem van Reid. Dat terwijl ze toen ontstoken amandelen had en latere concerten zelfs zijn afgelast.. Nu het hier ook weer koud begint te worden (en de afgelopen dagen Strong weer een paar keer op NPO2 voorbij kwam) vandaag weer eens geluisterd naar If You Wait en Truth Is a Beautiful Thing en godver wat is die tweede plaat toch een pareltje.

Op 1 of ander manier weet London Grammar me wel altijd te raken. Normaal vind ik dit soort muziek te zoet. Daarom vind ik dit ontzettend knap gemaakt, de balans is eigenlijk altijd precies goed. Alleen de eerste 2 nummers zijn het voor mij net niet. Ik vind Hannah op haar best als ze gedragen wordt door de muziek.

Maar desalniettemin een prachtige plaat. Ik zou het wel cool vinden als Hannah Reid ook wat meer zou samenwerken met andere producers. (toevallig ken ik de track met Disclosure). Maar ze zou denk ik met veel producers een mooie aanwinst zijn. Ik zie misschien ook wel een James Bond soundtrack misschien voor in het verschiet.

Hell To The Liar maakt dat ik ze live wil zien, pfffff

Het is zacht maar niet soft. Geniaal allemaal. De hemel die je toezingt.

Waar de vorige plaat me wat koud liet op enkele nummers na, bevalt deze me veel beter. De stem van Reid staat nog meer centraal en vooral lijkt er iets langer gewerkt aan de nummers. De melodieën zijn pakkender. Voor mij is hier de formule beter uitgewerkt. Ja, nu en dan kan je je afvragen of dit niet teveel een formule is en te weinig uit het hart maar Hannah Reid weet me te overtuigen op dit album wat op de vorige niet altijd was...