Sparks - Hippopotamus (2017)

Er is vandaag een heerlijke Disco Trance mix uitgebracht van Edith Piaf (Said It Better Than Me) - Whatever/Whatever Remix

Sparks - Unaware | Listeners Project - YouTube

Een korte 'film' van 2 minuten rond het nummer Unaware

Op Black Friday, dat blijkbaar deze vrijdag is, kom er een speciale release uit van de heren met een nieuw nummer: Check Out Time 11 AM naast Edith Piaf (Said It Better Than Me) op de b-kant

Deze band was ik lang uit het oog verloren maar dit album heb ik op goed geluk aangeschaft omdat ik nog weinig van deze band bezit (een compilatie 2CD en Kimono My House).
Er wordt teruggegrepen naar de jaren '70 met die typische ingrediënten: het kitschgehalte (en dat is niet negatief bedoeld), de grappige teksten, de hoge stemmen ... The Sparks hebben zichzelf heruitgevonden zonder uit het verleden te kopiëren. Heel leuke hoes ook.

Veel nieuwe zieltjes zullen ze niet meer winnen, maar de broers zijn al decenia lang een vrij constante factor.
Ga deze eens beluisteren. Met name hun 70's werk vind ik sterk, dus de nieuwsgierigheid is gewekt.
What The Hell Is It This Time? stemt bij bijzonder vrolijk. Hele fijne track.

De broertjes Mael flikken het gewoon weer en met dit Hippopotamus lijkt het of de tijd stil heeft gestaan.
Het is duidelijk een plaat geworden waar je als het ware teruggeworpen wordt naar midden jaren 70.
Toen was het duo nog hot ook, met bijhorende hitjes en grote concerten.
Die tijd is voorgoed voorbij, maar dat ze een behoorlijke fanbase hebben, staat wel vast volgens mij.
De 70's vibe dus; theatraal, bij vlagen bombastisch, maar ook met sfeervol slower materiaal.
Maar wel heel fris en de Sparks sound klinkt nog altijd verrassend en valt absoluut niet uit de boot in deze tijd.
Ach, laten we wel wezen, nieuwe acts halen hun inspiratie ook regelmatig uit de 60's, 70's en 80's.
Uiteraard klinkt dit album als een plaat die nu is gemaakt qua produktie. Helder, goed in balans, hier en daar wat eigentijdsere soundjes, maar de structuren van de liedjes, en de altijd aanwezige humor van de heren, is nogmaals wel degelijk gebaseerd op hun art-pop periode.
Vermakelijke plaat. Russel zingt het ondanks dat zijn stem wat ouder klinkt, nog prima weg en het zijn een stel lekkere songs hier.
Hoogtepuntjes voor mij zijn, de titelsong, Edith Piaff, What The Hell Is It This Time en When You're A Fench Director.
Goed dat ze er nog zijn!

Absoluut een fijne plaat geworden.Klinkt allemaal prima en misgaat zeker niet in deze tijd.Staat ook bij hoog bij een aantal medewerkers van de Mania keren.Mij kunnen ze er voor wakker maken,maar ik ben van ook al van sinds Kimono.Ook live staan de "oude" knarren nog steeds hun mannetje.Hij concert in het Paard in Den Haag van jl. September was prima.Het nijlpaard is een troeteldier geworden!

De Japanse release van dit album heeft een bonustrack You Earned The Right To Be A Dick, die wordt nu ook op streaming site aangeboden als losse single.

Wat geluid en stijl betreft klinkt als een overblijfsel van hun FFS project.

Toch leuk, dat het dan nog als single is uitgebracht...

Ook Check Out Time 11am is als digitale single verschenen

Ik meen oorspronkelijk een Record Store (only) Release van vorig jaar.

Dubbelposts verwijderd.

Dit album is een feest voor de oude maar ook voor de Sparks liefhebbers die in een later stadium zijn aangehaakt. Al ruim 40 jaren weten de heren muziekliefhebbers te verrassen met hun hoogst persoonlijke, verfrissende, originele, goed doordachte en immer-hippe songs.
Heel erg knap hoe ze in de loop der jaren met diverse stijlen toch altijd weten te boeien en hun muziek altijd van het overduidelijke Sparks signatuur weten te voorzien.
Ik werd fan toen This town ain't big enough....de Europese hitparades bestormde en ben het altijd gebleven.
Met nu bijna 25 albums op de teller kunnen ze terug kijken op een waanzinnig interessant en mooi oeuvre.
Toch hoop ik dat ze nog een aantal jaren door zullen gaan...
Op dit album ook weer prachtige composities met geweldige arrangementen, diversiteit en afwisseling zorgen voor een goede spanningsboog.
Mijn favorieten: Missionary position, Edith Piaf, when your a French director en Life with the Macbeths.
Ook thumbs up voor weer een geweldige hoes!

Terwijl ik Hippopotamus beluisterde, zag ik dit nieuwbericht over “"buitensporig" waterverbruik door beroemdheden in klein Frans dorpje”. 'Zou Sparks daar ook een villa bezitten?', vroeg ik me af, een blik werpend op de hoesfoto.

De samenwerking met Franz Ferdinand op FFS bracht Sparks ertoe de cirkel rond te maken: zanger Russell Mael en toetsenis/hoofdcomponist Ron Mael vormden weer een heuse band, zoals ze vanaf het debuut uit 1970 tot Music You Can Dance to uit 1986 hadden gedaan. Deze bestond op Hippopotamus uit gitarist en hier tevens bassist Dean Menta, al sinds 2006 als studiomuzikant bij Sparks betrokken, en drummer Steven Nistor.
Hun eerste in jaren voor een grote platenmaatschappij en bovendien in menig land de albumlijsten halend, in Engeland en Schotland zelfs #7 en in Nederland #38.

Korte composities en daarmee maar liefst vijftien nummers, afwisselend stevig of juist meer poprock en altijd de absurdistische teksten. Wat me nu pas opvalt is dat de Maels iets van chroniqueurs hebben: de wereld beschouwen maar die vervolgens ironisch op de hak nemen, met daarin verborgen kritiek op allerlei maatschappelijke thema’s. Je krijgt een spiegel van de tijd voorgehouden, een visie op het tijdsgewricht. En dat hier al bijna 50 jaar lang.
De volgende nummers zette ik op een afspeellijst: het pittige Missionary Position lijkt een protestsong tegen kama sutra met z’n standjes - 'Alles draait om de eenvoud'; Edith Piaf (Said it Better than Me) heeft een prachtige, ietwat weemoedige melodie en is opnieuw uptempo; klassieke invloeden hoor ik in het titelnummer over een bijzonder probleem – is er een hele grote poster van de albumhoes verkrijgbaar? Zo ja, dan wil ik die graag in mijn werkruimte hangen!
Een bericht uit 2017 vermeldt enkele rake opmerkingen over I Wish You Were Fun, waarna in So Tell Me Mrs. Lincoln Aside from That How Was the Play? vanuit de ogen van de moordenaar wordt teruggeblikt op zijn aanslag op president Lincoln; ondertussen gromt de basgitaar in de beste traditie van Jean-Jacques Burnel van The Stranglers.
Het is of ik de invloed van neo-klassieke componist Yann Tiersen hoor in When You’re a French Director, heerlijk driekwartsmaatje met accordeon; en tenslotte heerlijke gestapelde zang in A Little Bit Like Fun.

Dit zijn mijn favorieten na enkele malen draaien, maar de rest is altijd een ruime voldoende, waarbij ik vermoed dat als ik meer tijd zou nemen, de waardering nog wel eens hoger zou kunnen uitvallen. Al was het alleen maar om de teksten. Ik houd van bandjes met gitaren, bas en drums en mede daarom, zoals hierboven door zovele anderen al geconstateerd: de beste Sparks in jaren.

Sparks is sparkling. Altijd ruim voldoende of meer voor elke LP.
Deze nieuwe schijf is meer dan ruim voldoende.
Verrassend fris voor een band die ca. 50 jaar aan de weg timmert. Bv. Het nummer Lawnmower is een oorwurm in de positieve zin

Sorry, ik snap het even niet….

Je schrijft een bericht bij dit Sparks album uit 2017, zegt daarbij dat het nieuwe album (je bedoeld wellicht MAD uit 2025) ruim voldoende is…. en vervolgens benoem je een nummer van het album A Steady Drip, Drip, Drip uit 2020.