Er werd nogal eens beroep gedaan op Marc Didden,
journalist bij Humo, die regelmatig over belpop berichtte.

Dat was trouwens in een maart-nummer want OOR verscheen tweewekelijks.

Jango Edwards (clown en muzikant) op de cover.
Leuk die debuten van OMD, Pretenders en P Furs en The Durutti Column .
Ook mijn favoriete album van Kevin Coyne komt voorbij.

1980-07

cover: Joe Jackson

interviews: Def Leppard / Joe Jackson / Orchestral Manoeuvres in the Dark
/ Brothers Johnson / Bette Midler / Braak / Henk van Es / Fischer-Z / Lee Perry

Genesis - Duke (1980)



In het materiaal op Duke herhaalt men voornamelijk muzikale hoogstandjes uit de periode van na het vertrek van Peter Gabriel, waarbij opvalt dat de complexe composities naast steeds meer voorspelbaar steeds structuurarmer worden en bovendien een storende hang naar kakofonisch lawaai hebben. De enige sector waar Duke scoort is in het dromerige ballad-idioom.

Harry van Nieuwenhoven ***

Mink DeVille - Le Chat Bleu (1980)



De teksten klinken gewild literair. Beschamende pastiches van cajun, jazz en salsa moeten voor de veelzijdigheid zorgen. En het ergste van alles: Willy zingt niet meer! Hoe is het mogelijk dat Willy na twee prachtige platen plotseling met zo'n rampzalig, karakterloos, emotieloos en deerniswekkend werkstuk op de markt komt?

Geert Henderickx *

The Feelies - Crazy Rhythms (1980)



Dit Amerikaanse kwartet heeft het gebrek tot beginsel verheven. In negen ontroerend simplistische songs wordt de naakte waarheid van de rock and roll neergezet: rock is passie en de rest is bullshit. Het resultaat is in de eerste plaats primitief, maar tevens zo charmant-ongekunsteld dat de durf van het experiment het wint van de kracht der traditie.

Alfred Bos *****

Fischer-Z - Going Deaf for a Living (1980)



Het nerveuze is goeddeels verdwenen, het geluid is straffer en directer geworden met het volle accent op de zeer soliede ritmesectie. Going Deaf for a Living is een gitaaralbum, wanneer Word Salad een toetsenplaat was. De belofte van die plaat is ingelost, maar ik had op meer gehoopt en eigenlijk ook gerekend. Een echt briljante plaat is Going Deaf for a Living dus niet.

Alfred Bos ****

1980-08

cover: The Cramps

interviews: Styx / Pete Townshend / Mecano / Pearl Harbor - Sue Saad /
Belpop / Roger Powell / Simple Minds / James White / BV Haast / The Cramps

Bruce Cockburn - Dancing in the Dragon's Jaws (1979)



Hij straalt de serene rust van Gordon Lightfoot uit, maar doet eerder nog denken aan de veel te vroeg overleden Nick Drake. Zijn naam is Bruce Cockburn en zijn muziek is van een spirituele schoonheid die zelfs het meest duurzaam verstoorde bioritme in evenwicht herstelt. Cockburn wordt Canada's best bewaarde geheim genoemd. Met z'n tiende elpee lijkt daar verandering in te komen.

Jan-Maarten de Winter ****

Boudewijn de Groot - Van een Afstand (1980)



Met gebruikmaking van vroegere tekstuele thema's en muzikale werkwijzen is Boudewijn erin geslaagd een meer dan redelijk te noemen compilatie van zijn kunnen samen te stellen. Voor het eerst heeft hij een keer andermans muziek gebruikt: van de bassist uit zijn laatste band, Henny Vrienten. Verder dan een aftasten van nieuwe wegen is Boudewijn echter op deze plaat niet gegaan.

Hans van den Heuvel ***

Magazine - The Correct Use of Soap (1980)



Het komt mij voor dat Howard Devoto met een lichte identiteitscrisis kampt. Niet alleen de titels worden steeds krampachtiger 'clever", ook de muziek is gewild vrolijk geworden en dat staat wat raar, want Devoto is nou eenmaal niet zo'n feestneus. Meer een getroubleerde narcist die dreigt te worden geplet tussen zijn wens en zijn onvermogen tot communiceren.

Alfred Bos ***

Gerry Rafferty - Snakes and Ladders (1980)



Steeds vormen de herkenbare teksten, de gevarieerde muziek en de melancholieke vocalen een gloedvol geheel en weet Rafferty in ieder nummer precies de juiste sfeer op te roepen. Het is een elpee zonder addertjes onder het gras geworden, waarop Gerry zowel in artistiek als commercieel opzicht een hogere graad van volwassenheid heeft weten te bereiken.

Harry van Nieuwenhoven ****

Martha and the Muffins - Metro Music (1980)



Waar Blondie meer van de stad en straat getuigde en The B-52's zich in vrolijke fantasieën hulde, tekenen Martha & The Muffins voor sprankelende pop vol introspectie. Songs over romantiek, verveling, frustratie en onzekerheid, altijd gegoten in catchy 4kwarts-maat, compleet met Farfisa orgel en losbandige sax scheet. Metro Music is koel van karakter en dat is in positieve zin bedoeld.

Paul Evers ***

Ik vraag me toch af dat als we dit over 20 jaar nog doen en in de OOR van een willekeurige maand uit 2013 er ook nog zo'n rijtje met relatief algemeen bekende albums voorbij komt.

1980-09

cover: The Slits

pinkpop krant: Garland Jeffreys / Raymond van het Groenewoud /
Joe Jackson / The Specials / Van Halen / The J. Geils Band / The Jam /

interviews: Superjones / Girl / The Slits / The Raincoats / Inga Rumpf
/ The Orchids / Bill Doggett / Stewart Copeland - Robert Wyatt

Linton Kwesi Johnson - Bass Culture (1980)



Johnsons strijd tegen door hem haarscherp gesignaliseerd onrecht blijft onverdroten fel. Vergeleken met zijn eerste elpee valt er bovendien in muzikaal opzicht meer te beleven. Voorzien van subtiele en knalharde dubeffecten zingt/ramt Johnson zijn poëzie er uit. Johnson is de belangrijkste zegsman van de Jamaicaanse intelligentia. Negeer zijn muzikale gedachtenspinsels niet.

Pieter Franssen *****

Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)




Peter Gabriel is geen meesterwerk, daarvoor blijven te veel nummers in een op zich niet onaanlokkelijke embryonale fase steken, maar desalniettemin een bescheiden aanrader. Het is Gabriels spel zonder grenzen, getoonzet in de traditie van de jaren 80, waarmee hij zich in één klap bij de voorhoede van de new wavers plaatst.

Harry van Nieuwenhoven ***

Iron Maiden - Iron Maiden (1980)



De acht nummers bestaan voornamelijk uit nogal wild uitgevoerde heavy-metallicks met gecompliceerd drumwerk en geraffineerde gitaarpartijen. Hoogtepunten van deze toch opmerkelijke plaat zijn voor mij die langere instrumentale stukken, waarmee Iron Maiden soms van een aardige dosis inventiviteit getuigt. Het wordt vervelend, ik weet het, maar dit is alweer een prima debuut.

Kees Baars ****

Scorpions - Animal Magnetism (1980)



Sommige stukken zullen door de hardcore fans misschien niet zo gewaardeerd worden, maar het mag duidelijk zijn dat The Scorpions op zeer professionele en volwassen manier aan de internationale doorbraak werkt. En van mij mogen ze, want op deze Animal Magnetism staan genoeg keiharde rockers: de plaat als geheel kan de internationale concurrentie met gemak aan.

Kees Baars ****

Saxon - Wheels of Steel (1980)



Simpele, keiharde, ruige up-tempo rockers met veel slaggitaren is ons deel en als vergelijking dringt zich al gauw een soort geciviliseerde Motörhead op. Dat zit hem in het zorgvuldig gitaarwerk met hier en daar zelfs dubbele solo's en de iets gepolijstere composities en productie, zonder dat er veel van het ruige en rauwe verloren gaat. Deze Wheels of Steel is een keiharde aanrader.

Kees Baars ****

The Cure - Seventeen Seconds (1980)



Koele, bijna afstandelijke lyrische obeservaties van natuur en materie overheersen als metaforen van mensen, relaties en vooral: het leven. Seventeen seconds, a measure of life. Geen titels, geen afzonderlijke songs ditmaal, het betreft van begin tot eind een overbreekbare keten. Flarden mist op een herfstige zondagmorgen, deze plaat is van een ongelooflijke schoonheid.

Paul Evers *****

Young Marble Giants - Colossal Youth (1980)



Ritmebox, Farfisa-orgeltje, vervormd basgeluid en als minstens vervreemdend contrast hierop het bijna eentonige, emotieloze, truttige stemgeluid van zangeres Alison Statton. Deze mix werkt heel droog, soms grappig, soms swingend en altijd afwisselend en intrigerend genoeg. Nee, er gebeuren leuke dingen op deze elpee. Vijftien nummers die even abrupt eindigen als dat ze beginnen.

Paul Evers ****

Black Sabbath - Heaven and Hell (1980)



Instrumentaal en productioneel is Heaven and Hell dus perfect, maar wat de plaat vooral zo verrassend maakt, zijn de prima composities, waarin met name Dio een forse hand heeft. Kortom, Black Sabbath bewijst anno 80 met gemak in de top van de heavy rock mee te kunnen draaien en dat is in de moordende concurrentie met al die uitstekende nieuwe groepen bepaald een compliment!

Kees Baars ****

Eric Clapton - Just One Night (1980)



Net als Cheap Trick heeft ook gitarist Eric Clapton een live-elpee opgenomen in de Budokan. Nu weet ik niet of er vroeger iets ergs gebeurd is met Eric, maar hij komt bij mij nog uitgebluster over dan Ajax. Zijn stem klinkt zielig maar niet op de juiste manier, de repertoirekeuze te voorspelbaar en van het gitaarspel gaat niets uit.

Benito (eenmalige recensie van 17-jarige broer van Roberto) Palombit **

Judas Priest - British Steel (1980)



De uit Birmingham afkomstige heavy metal groep mag zich de laatste tijd terecht in een zeer grote populariteit verheugen. Via de typische, sneller opener vallen onmiddellijk de fraaie, intrigerende refreinen op. Door de werkelijk zeer goede gitaarsolo's is kant twee alleen al een dikke voldoende waard. In de Engelse heavy metal krijg je op British Steel zonder meer levenslange garantie.

Kees Baars ****

Mee eens. Misschien ligt het aan jouw keuze, maar zo te zien hebben ze nog geen (grote) klassieker misbeoordeeld.

Ik plaats alle albums die meer dan 40 stemmen halen op de site.
En van de albums die tussen de 20 en 40 stemmen halen, maak ik een keuze.

Gaat het om het classic album van die band, zal ik de recensie behandelen.
Is het de zoveelste plaat in een rij minder essentiële albums, laat ik hem liggen.

Een hoog heavy gehalte had dat OORnummer.. Kees Baars was niet bepaald zuur over de albums van Maiden, Judas Priest, Sabbath, Saxons en de Scorpions. En het publiek gaf hem gelijk. Geen van allen zijn vergeten en drie ervan zijn uitgegroeid tot ware genreklassiekers.

Juist, Oor was in die tijd een best muziekblad.

Wat een heerlijk topic is dit!

Dat kan je wel zeggen, bedankt voor het vele werk Dazzler

OOR 1980-10

cover: Joan Armatrading

interviews: The Roches / John Foxx / The Beat / ZZ Top / Ray Anderson / The Feelies / Peter Gabriel

Joan Armatrading - Me Myself I (1980)



De basis waarvoor gekozen is, is in principe gespierde gitaarrock, aangevuld met speelse reggaeklanken. In beide muzieksoorten staat Joan haar mannetje. Ook in haar teksten heeft ze haar horizon verruimd. Vanaf deze elpee mogen we haar allemaal in onze armen sluiten en tot in lengte der dagen genieten van haar in alle opzichten sublieme werk.

Harry van Nieuwenhoven *****

Emmylou Harris - Roses in the Snow (1980)



Eerst maar het goede nieuws. Het is namelijk een bijzonder traditioneel uitgevallen country and western elpee geworden, waarop het geflirt met pop tot een minimum beperkt blijft. Harris is terug in Marlboro country als ze met haar Hot Band veelal oude nummers uit de stoffige archieven competent uitvoert. En nu het minder prettige nieuws. Emmylou klinkt hier af en toe als een gebarsten theepot.

Harry van Nieuwenhoven ***

Lou Reed - Growing Up in Public (1980)



Jammer is het dat Reed geen enkele muzikale inspiratie meer schijnt te hebben en alle muziek door toetsenman Michael Fonfara heeft laten schrijven met een resultaat dat in mijn ogen ver achter blijft bij de kwaliteit van de teksten. Het is daarom dat ik deze plaat slechts met het nodige voorbehoud kan aanraden aan hen die nog immer door deze figuur gefascineerd worden.

Bert van de Kamp **

The Monochrome Set - Strange Boutique (1980)



De geheimen van deze plaat liggen diep weggestopt. Teksten met woordspelingen vol even wrange als grappige cliché's, een zanger die direct van de oude Velvet monotonie omschakelt naar de Hollywood camp en melodieën die zowel Cole Porter, latin music, Brecht/Weill, avant-garde als twintig jaar pophistorie in zich dragen. Strange Boutique moet een grap zijn. Een verbluffende grap.

Paul Evers ****

+1 Goed bezig Dazzler!

Ontdek dit topic nu pas.
Nu ben ik toch blij dat ik al mijn OORen bewaard heb (vanaf 1973!).
Tot ver in de jaren 90 was dit toch wel het blad wat (terecht) toonaangevend was in Nederland.
En leuk topic trouwens.

OOR 1980-11

cover: Brian Eno

interviews: Martha & The Muffins / The Cure / Vandale / Wild Romance /
Fluitekruid - Voorheen Turf / Belpop / Mitch Ryder / Magazine / Brian Eno / Roy Orbison

Graham Parker and the Rumour - The Up Escalator (1980)



Nog steeds die stormachtige observaties, die bezeten voordracht, maar tegelijk is het materiaal gerijpter. Directere, dansbare en toch geraffineerde Parker-rock, die nu opeens geen blazers meer nodig heeft om de inmiddels diepgewortelde soul en rhythm and blues invloeden te accentueren. Het zal mij benieuwen of Parker dit hoge niveau in de toekomst kan blijven handhaven.

Herman van der Horst ****

Paul McCartney - McCartney II (1980)



Sublieme werken worden afgewisseld met middelmatig fragmentarisch materiaal. McCartney heeft ons al zijn duizend gezichten willen laten zien en daarom is het een ambivalente plaat geworden. Het ene gelaat is mooi, het andere zou plastisch gechirurgeerd moeten worden: het vervelende is dat je zou kunnen vergeten dat er één persoon achter al die gezichten schuil gaat.

Roberto Palombit ***

Tangerine Dream - Tangram (1980)



Tangram opent bemoedigend met een combinatie van voorspelbaarheid (in harmonie en opbouw) en verrassing. Zeer fraai is de warme, wollige klank op kant één. Deze rust kunnen we op de keerzijde wel vergeten. Daar is namelijk een muzikale nachtmerrie te beluisteren, waarin de absolute lelijkheid overheerst. Men moet wel schizofreen zijn om beide kanten gelijktijdig te kunnen waarderen.

Jan Libbenga ***

Devo - Freedom of Choice (1980)



Hier is ie dan, de Devo-plaat die iedereen wel hoopte maar nooit kreeg te horen. Freedom of Choice blijkt een duivels plezante plaat vol eigentijdse elektronische dansmuziek. Het geluid is strakker geworden, versoberd. Opeens werkt de humor ook, bizarre verhaaltjes over jongen-wil-meisje en de complicaties die daarin kunnen optreden. Er is leven na Devo.

Alfred Bos ****

New Musik - From A to B (1980)



Het repertoire is behoorlijk commercieel en prettig in het gehoor liggend. Maar vermoedelijk heeft elk groepslid een tik met de hamer gekregen, want er is geen lied op deze plaat of er is wel iets vreemds mee aan de hand, in tekstueel én in muzikaal opzicht. New wave met een knik. Onderwijl draai ik deze plaat, en raad dat ook de lezer aan. Maar met mate, want het verzadigingsniveau is gauw bereikt.

Jan Libbenga ***

OOR 1980-12

cover: Van Halen

Dexys Midnight Runners / James White - Lydia Lunch / Original Mirrors / De Toekomst / The Passions
/ Dick Vennik / Wim T Schippers / Jerry Riopelle / Van Halen / Rockin' Dopsie / Stiff Little Fingers

Roxy Music - Flesh + Blood (1980)



Ware liefde verloochent zich nooit. Bryan Ferry wel. De lapjes Roxymuziek zijn besprenkeld met discoladesaus, gemarineerd in notorious Byrd brothers, aangebraden in margarine en opgediend in een bed van synthetische salade. Om de op deze plaat gepresenteerde aaneenschakeling van cliché's te onderwerpen aan associatieve besprekersanalyses is onnodig.

Constant Meijers **

The Human League - Travelogue (1980)



Nee, vrolijk word ik er niet van. Koel, afstandelijk, theatraal tot en met ... Hoe het ook zij, de muziek steekt hier en daar weer knap in elkaar, deels vanwege een hypnotische werkend ritme, deels door ondersteuning van bassende synthesizers. Travelogue is een in muzikaal-technisch opzicht alleszins redelijk album, ook al zijn er geen opvallende ontwikkelingen te melden.

Jan Libbenga ***

The Beat - I Just Can't Stop It (1980)



I Just Can't Stop It is consistenter dan The Specials en swingt meer dan The Selecter. Opvallend is het klakkende geluid dat door bas en slaggitaar opgebouwd wordt en waarmee de songs een extraatje krijgen. The Beat mixt haar eigen ritmische reggae-interpretaties met rock/ska-riffs. De hele elpee straalt vertrouwen, plezier en presence uit. De enige juiste klankkast voor deze Caraïbische kruisraket.

Pieter Franssen ****

Jeff Beck - There & Back (1980)



El Becko heeft een vreemde hoekige timing die niet aan te leren is. Zijn spel verveelt nooit, omdat hij niet één sound ter beschikking heeft, maar tientallen. Op There and Back maakt Beck gitaarmuziek die niet aan tijd gebonden is. En nu geen gezeik over ouwe lullen of zo, want de Nobby Stiles van de gitaar is in staat je met deze plaat boordevol tackles persoonlijk even je beck te verbouwen.

Roberto Palombit ****

KISS - Unmasked (1980)



Unmasked is een logisch vervolg op Dynasty. Wederom een ietwat klootloos geluid. U begrijpt het al, best een paar leuke songs, maar van een uitgebalanceerd geheel is geen sprake. Pluspunten zijn de uitermate verzorgde vocalen en het simpele maar overtuigende drumspel. Kiss heeft in het verleden werkelijk fantastische hardrock op plaat gezet, de laatste jaren is het echter een beetje behelpen.

Chris van Oostrum ***

Philip Lynott - Solo in Soho (1980)



Op zijn solodebuut heeft Lynott een poging gewaagd de verschillende Thin Lizzy componenten individueel uit te diepen, aangevuld met experimenten op elektronisch en arrangement-vlak. Tot mijn spijt moet ik concluderen dat hem dat bepaald niet zo glad afgaat. Een paar drumtechnische en tekstuele statements daar gelaten, blijft deze Solo in Soho beduidend onder de maat.

Hans van den Heuvel **

OOR 1980-13

cover: The J. Geils Band

interviews: Toyah / Motörhead / Alex Chilton / Bryan Ferry / Abbey Lincoln /
Sad Café - Sniff'n' the Tears / The J. Geils Band / Urban Heroes / Townes Van Zandt

The Rolling Stones - Emotional Rescue (1980)



De Stones laten in deze, hoogstwaarschijnlijk laatste, fase van hun carrière, hun liefde voor blues en soul sterker blijken dan ooit. Met dien verstande dat ze niet meer, zoals in het begin van hun loopbaan, hoeven te vervallen in imitaties van hun voorbeelden, maar hun roots als vanzelfsprekend in hun eigen stijl kunnen laten opgaan. Op die manier kunnen ze nog heel oud worden.

Herman van der Horst ***

Suicide - Alan Vega / Martin Rev (1980)



Het experimentele duo Suicide is eindelijk zijn ei en bijna zijn angel kwijtgeraakt. Onder productionele leiding van Ric Ocasek (The Cars) hebben Vega en Rev een avant-gardistisch discoalbum gemaak, waarin de ijskoude, suicidale elektronica naar de achtergrond is verschoven. Het is een dansplaat voor mentaal depressieven: enge muziek met pijnlijke flarden tekst.

Fer Abrahams ***

John Hiatt - Two Bit Monsters (1980)



De overzeese pendant van Joe Jackson. Hij schrijft de songs: ranke bruggen en strakke breaks overspannen de refreinen. Korte woorden vormen zijn teksten: het spel is afgemeten, de stijlfragmenten uit de geschiedenis van de popmuziek zijn talrijk. Hiatt schreef al meerdere memorabele nummers en voegt daar met Two Bit Monsters zeker een half dozijn aan toe.

Jan-Maarten de Winter ****

Bob Dylan - Saved (1980)



Het is dus mensen. Bob Dylan, protestzanger van het eerste uur, lijkt definitief in de armen van Jezus Christus gekneld te zeitten. Muzikaal is het allemaal erg onderhoudend wat er gebeurt. Wie voorbijgaat aan de teksten en de nogal conventionele muzikale patronen kan best een hoop genoegen aan deze plaat beleven. Ik niet. Daarvoor is de breuk met het verleden toch te drastisch en te pijnlijk.

Bert van de Kamp **

Bob Marley & The Wailers - Uprising (1980)



Uprising is helaas niet boeiender dan z'n voorganger. De subtiliteit van Survival heeft plaats gemaakt voor de terreur van de elektronische toetsen. Dat is erg jammer want er staat zeker een aantal prima songs op. Op akoestische gitaar brengt Bob à la Bob Dylan '63 zijn zwarte folksong: zeer indringend, oprecht en overtuigend. Had de hele plaat maar die intensiteit, die nuances.

Pieter Franssen ***

Steve Hackett - Defector (1980)



De tien nummers zijn opgebouwd uit klankenreeksen die Hackett al eens eerder op zijn vorige solo-elpees heeft gezet. Instrumentale nummers ontaarden in een structuurarme en kakofonische brij. Die vrijblijvendheid steekt ook de kop op in de vocale nummers. Ondanks dat hij ook hier weer tot een aantal memorabele staaltjes van gitaarkunst komt, is Defector zijn meest teleurstellende solo-elpee.

Harry van Nieuwenhoven **

Burning Spear - Hail H.I.M. (1980)



Burning Spear bevestigt met deze plaat voor de zoveelste maal zijn geniale muzikaliteit. Dat de instrumentale begeleiding niet zo avontuurlijk is als op Social living, Spears grootste meesterwerk, neemt niet weg dat Hail H I M wederom een absolute aanrader is, die niet alleen rastafari's maar ook midden in Babylon verkerende en voor het leven bedorven mensen als jou en mij weet te ontroeren.

Martijn Stoffer ****

Ja, dat vond ik ook eentje om bij te glimlachen.
Al nuanceert ie wel onmiddellijk door te zeggen dat ze zo nog jaren kunnen doorgaan.

OOR 1980-14

cover: Mick Jagger

interviews: Young Marble Giants / The Plasmatics / Bob Marley / Mark Perry / belpop / Mink Deville
/ Werk in Uitvoering / Mick Jagger / Karel Fialka / Mark Foggo & The Secret Meeting / Saxon

Diana Ross - Diana (1980)



Tijdens het remix proces ging het altijd uiterst doorzichtige Chic geluid door de gehaktmolen van Motown. Hoewel ergens in de verte nog wel iets van de kwaliteit en de eigenzinnigheid van hun sound is overgebleven, is er merk- en hoorbaar zo veel door beunhazen aan de nummers gesleuteld en veranderd, dat Diana als Chic én als Motown elpee het lachertje van de maand is geworden.

Harry van Nieuwenhoven **

Chic - Real People (1980)



Alleen het geluid van de plaat al. Zo doorzichtig als sellotape, agressief, vol speelplezier, niet alleen grensverleggend maar ook vernieuwend, eigenzinnig en ongeëvenaard. Het disco concept wordt op superieure wijze uitgediept en verbreed met behulp van zowel kokende als lyrische gitaarsolo's, terwijl daarnaast als andere nieuwigheid het geluid door bescheiden jazzy injecties geïnfiltreerd wordt.

Harry van Nieuwenhoven *****

Normaal post ik geen samenvattingen van platen die niet meer dan 20 stemmen halen
op MusicMeter. Maar voor de tandem Diana Ross - Chic wilde ik een uitzondering maken.

Het feit dat het Chic album op deze site nauwelijks 10 stemmen telt, doet vermoeden
dat van Nieuwenhoven zich laat meeslepen door zijn teleurstelling in het Diana Ross album
of dat menig funk en disco minnaar op MusicMeter dringend die Chic parel eens moet opdiepen.

Millie Jackson - For Men Only (1980)

Nog een soul plaat die de hemel wordt ingeschreven maar die op MusicMeter niet bevestigt.

Blues Brothers - The Blues Brothers (1980)



Een duo dat met het coveren van dit soort soul en R&B werk razend populair werd in de States is The Blues Brothers. Deze tweede elpee is de soundtrack van hun spectaculaire speelfilm die hier binnenkort in première zal gaan. De uitvoeringen zijn goed. Als je de film gezien hebt zal de muziek je ongetwijfeld aanspreken, is dat niet het geval dan komt alles onsamenhangend over.

Roberto Palombit ***

Whitesnake - Ready An' Willing (1980)



Dan moet je toch concluderen dat Moody en Marsden niet in de schaduw van Blackmore kunnen staan. Wat blijft er dan nog over? Coverdale's fantastische stemgeluid, dat zowel in de snelle rockers als in meeslepende ballads tot zijn recht komt, onpersoonlijk doch zeer goed gitaarwerk en prima productie. Een lekkere plaat die niet gauw zal vervelen, maar ik mis de Purple vonk van weleer nog steeds.

Kees Baars ***

The Korgis - Dumb Waiters (1980)



Als de Orchestral Manoeuvres je te modern zijn en het 10cc dieet variatie behoeft, zijn The Korgis het aangewezen alternatief. Met hun precies geproduceerde, door synthesizers gedomineerde popkost zullen ze niemand tegen de haren strijken en de strak, haast kil gearrangeerde songs zijn speels genoeg om voor eigentijds te kunnen doorgaan.

Alfred Bos ***

Queen - The Game (1980)



Freddie, wiens vocalen hij live niet zal kunnen waarmaken. Taylor die op iedere Queen plaat elk nummer op dezelfde fantasieloze manier dichtmetselt. Blijven over May en Deacon. Drie aardige nummers op een plaat waarvan er over de hele wereld weer ongetwijfeld miljoenen over de toonbank zullen gaan: het zou verboden moeten worden. Queen op de plaat is hartstikke dood en dat is jammer.

Chris van Oostrom **

OOR 1980-15

cover: Graham Parker

interviews: Cristina / Graham Parker / Defunkt / The Fall / Teddy Edwards
/ Krokus / bebop / Robin Williamson / Gruppo Sportivo - Meike Touw

Joy Division - Closer (1980)



Het is niet om vrolijker van te worden, maar als Joy Division je mee weet te slepen naar die donkere uithoeken, die iedereen in zichzelf herkent, dan raakt het diep. Dan is het weer muziek van de ziel. Tegen willens en wetens draagt deze elpee een nalatenschap met zich mee. Het definitieve klaaglied van de romantische kwelling. Joy Division is niet meer, maar Closer verrijkt.

Paul Evers *****

Jackson Browne - Hold Out (1980)



Op Hold Out breekt Browne, althans op de eerste plaatkant, tamelijk rigoureus met zijn artistieke verleden. Maar in tegenstelling tot zijn voormalige protégé Warren Zevon bezit hij niet het talent om rhythm and blues en rock and roll te verwerken in zijn op folk en country and western gebaseerde stijl. Van de hypocriete mentaliteit die spreekt uit de teksten krijg ik een smerige smaak in mijn mond.

Geert Henderickx **

Harold Budd / Brian Eno - Ambient 2 (1980)



Hoe je een dergelijk product moet recenseren lijkt mij vooralsnog uiterst onduidelijk. Daarom volsta ik hier verder met vast te stellen dat Budd Satie-achtige pianowerkjes uitvoert, die bijzonder minimaal aandoen, dat Eno daar zijn tapeloops en nog wat meer van dat soort effecten aan toevoegt en tevens voor de productie tekent. Belangrijk lijkt mij deze plaat echter niet.

Bert van de Kamp ***

Peter Hammill - A Black Box (1980)



Hammills nieuwe plaat is van ouderwetse kwaliteit, wat wil zeggen dat hij zich kan meten met het beste werk uit het verleden van deze excentrieke Engelsman. Box is daarmee de donkere tegenhanger van Future Now en voor mensen als ik even essentieel als Closer van Joy Division. Dezelfde mate van confrontatie, ernst en eerlijkheid, dezelfde passie ook, maar naar mijn idee wat minder moedeloos.

Bert van de Kamp ****

A Black Box is inderdaad een geweldig album, maar natuurlijk ondanks Bert's opmerkingen niet het album van dit nummer.

Hadden jullie ook favoriete recensenten?
Ik kocht alles wat Corné Evers de lucht in prees. En ik werd niet vaak teleurgesteld.

Mijn favoriet was Paul Evers, de postpunk en new wave recensent.
Die bezat toch een zekere poëzie die mooi verwoorde hoe ik de albums ervoer.

Ik begrijp de opmerking van Rudi S eigenlijk niet zo goed.

De opmerking van Rudi S. heeft (denk ik tenminste) betrekking op het titelnummer (track 7) van het album Peter Hammill - The Future Now (1978)



In dit stuk tekst bij A Black Box refereert BvdK dus aan het album The Future Now, lijkt me.

Bert vindt Black Box gelijkwaardig aan The Future Now en die even belangrijk als Closer, ingewikkeld he.
In dat jaar plaatste Bert A Black Box (2) ook boven Closer (4) in zijn jaarlijst.
Bert was mijn favoriet, Corne kreeg de äparte albums" zoals Foetus en Coil.
Die Corne had het bij zo'n album van Coil ooit nog eens over een plaat met de output van een vlammenwerper

OOR 1980-16

cover: Frank Zappa

interviews: New Musik / pop-poëten / Johnny G. / Russ Ballard / Jamaica / Mickey Jupp / Frank Zappa

Dexys Midnight Runners - Searching for the Young Soul Rebels (1980)



Een groep die, aangevuld met elementen uit de new wave en ska, voornamelijk het Staxx-Volt geluid uit de jaren 60 reïncarneert. De behoorlijk constant van kwaliteit zijnde nummers zijn met gevoel voor traditie geconcipieerd en worden meeslepend soulful door Rowland gezongen. Ze streven twee doelen na: de luisteraar in een uitbundig feestelijk sfeertje brengen of emotioneel aangrijpen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)



Er wordt een lyrisch landschap vol angst en wanhoop geschilderd, zonder echter ook maar een fractie van de beklemming van bijvoorbeeld Joy Division te benaderen. Daar zijn de songs toch te melodisch en omslachtig voor. Als je ook nog een Talking Heads invloed kunt constateren, moet het ongeveer duidelijk zijn in welke hoek deze Bunnies zitten. Het is opnieuw een intrigerend geluid uit de echo-put.

Paul Evers ****

Paul Evers begint zijn E&B recensie met de volgende opmerking:

Zoals al eerder geconstateerd: er begint zich een onderlaag nieuwe groepjes omhoog te werken
en de eerste debuutalbums vormen het overtuigend bewijs van hun levensvatbaarheid.

Of hoe de geboorte van de postpunk (new wave) hier geschetst wordt.
Scrol zelf even terug om na te lezen welke debuutalbums Evers in de vorige edities besprak.

OOR 1980-17

cover: -

interviews: Pink Floyd / The Mekons / Angel City / folk /
Frank Zappa / Skafish / Minny Pops - Oh Boy! - Son of Tarzan

Captain Beefheart and the Magic Band - Doc at the Radar Station (1980)



Op Doc at the Radar Station worden de maniakale slagwerkpatronen wederom doorkliefd met slidegitaar en tromboneflarden. De beeldhouwer / vormgever Van Vliet heeft het concept van de band verfijnd, uitgediept.: de ijzeren muzikale discipline trekt krom onder het vocale geweld van de talking blues. Het is allemaal even genietbaar. Beefheart heeft een godvergeten meesterwerk gecreëerd.

Jan-Maarten de Winter *****

Jethro Tull - A (1980)



Alle composities zijn van Anderson, wiens stemgeluid en hand van songschrijven ongevoelig lijken te zijn voor de tand des tijds. Sterker nog, het niveau van A ligt aanmerkelijk hoger dan dat van de voorganger Stormwatch, de mix tussen symfonica en folk is aantrekkelijker dan ooit. De vraag is alleen: hoe lang materiaal in deze overbekende sfeer nog interessant blijft?

Bert van Manen ****

The B-52's - Wild Planet (1980)



Ook mensen zijn volgens The B-52's uit kauwgom opgetrokken. Een B-52 song laat zich onmiddellijk als zodanig herkennen, verwarring is uitgesloten. De songs zijn in de hand gehouden, de arrangementen goed uitgewerkt, de vocale mogelijkheden optimaal benut. Het resultaat is bijna volmaakte pop en als je daar doof voor bent, rest je altijd nog een portie superieure dansmuziek.

Alfred Bos ****

Split Enz - True Colours (1980)



De componist Neil Finn is een revelatie. Hij schrijft sublieme Beatle-esque poprocksongs. Tims composities zijn diepzinniger en avontuurlijker, en leveren al even sterke staaltjes van intelligente synthesizerpop op, waarin de humor in deze tijden van doemdenken een verademing is. Hun meest interessante muzikale stalenboek, waarmee iedere huiskamer behangen zou moeten worden.

Harry van Nieuwenhoven ****

Ultravox - Vienna (1980)



Koel van toon, maar o zo populair op de Britse eilanden. De langspeler bevat voldoende merkwaardige wendingen, maar ook commerciële potentie om twee plaatkanten lang te blijven boeien. De muziek is niet loodzwaar. De stem van Midge Ure sluit perfect aan bij deze technocratische muziek, waardoor ik deze plaat als aards van sfeer en zeker niet van God verlaten zou willen classificeren.

Jan Libbenga ****

AC/DC - Back in Black (1980)



Brian Johnson heeft beslist kwaliteiten, zelden heb ik iemand hoger horen gillen, maar toch ... het is even wennen. De muziek is door het compositietalent van de gebroeders Young niet veranderd, terwijl er dankzij de prima productie ook niets aan de sound ontbreekt. Back in Black is een prima AC/DC elpee met veel heavy slag- en sologitaar en als je Johnson goed vindt, staat niets aankoop in de weg.

Kees Baars ****

Black Uhuru - Sinsemilla (1980)



Sly Dunbar, atlijd bezig met het bedenken van nieuwe, onverwachte slagwerkritmes, overtreft hier zichzelf met de meest fraaie, loeihard gemixte drum- en percussieslagen. Sinsemilla is een sensationele plaat, die het vertrouwen in de Jamaïcaanse reggae weer flink opvijzelt. Net zoals de gelijknamige ganja voert deze plaat je naar onverwachte (muzikale) verten. Probeer maar.

Pieter Franssen ****

Ja, Einde jaren 70 en begin jaren ''80 kwamen van alle kanten de prachtige debuten aanwaaien.
Overigens het hier lopende 1980 was een formidabel jaar met veel albums die nu nog als top worden gezien.