Lindsey Buckingham / Christine McVie - Lindsey Buckingham / Christine McVie (2017)

Teveel een 13 in een dozijn popplaatje, de opener belooft nog veel goeds en ook al klinkt het ambachtelijk gemaakt, voor mij klinken nummers als Game of Pretend te zeemzoet of lonken andere nummers als Feel About You of On With The Show iets te opzichtig naar de hitlijsten. Het voelt teveel aan als een verplicht nummertje, een formule die ooit werkte maar nu nog maar een slap afkooksel is van wat het ooit was...

Gewoon een zwakke popplaat, zonder enige verrassing. Hier en daar iets middle of the roads, verder niet.

Hmm, ik dacht dat ik deze beter vond, maar ik vind deze veel minder goed dan ik mij herinner. Bij nummer 3 veer ik pas een beetje op. Misschien omdat daar voor het eerst op de plaat niet wordt vals gezongen. Duidelijk voor mij is dat ik meer een liefhebber ben van Christine dan van Lindsey. Verder vind ik deze veel te veel en lawaaiig geproduceerd. Ik moet de volumeknop helemaal naar beneden draaien om niet doof te worden. Nee, toen deze uitkwam, was ik een tijd enthousiast, maar nu helemaal niet meer.

Destijds wel gekocht, maar ik ben nooit echt heel enthousiast geworden over dit schijfje. Het was meer het idee van twee leden van een van mijn favoriete groepen die weer eens gingen samenwerken. Dat schroeft de verwachtingen op, maar die worden eigenlijk nergens waargemaakt. 'Aardig, meer niet', zoals hierboven wordt gesteld, is een adequate omschrijving. En dat is, gezien de personen om wie het gaat, dus eigenlijk gewoon een tegenvaller...

En het is hierboven al eerder opgemerkt, maar die hoes, jongens...dat kan toch echt niet. Los van het feit dat met name Lindsey er niet erg flatteus op staat, zijn ze bij de voeten afgesneden. Echt zoiets dat je leert op je eerste of tweede les fotograferen voor beginners...

Ik ben toch wat milder gestemd dan de meesten hier. Vind dit een zeer behoorlijke popplaat van twee oude rotten. Meer dan dit zullen we als Big Mac fans niet meer gaan krijgen, vrees ik. En als dat zo is kan ik daarmee leven. Want ik vind deze plaat zelfs beter dan Say you will. In my world vind ik zelfs een klassiekert en de rest van de nummers zijn zeker geen niemanddalletjes. Ook nog een speciale vermelding voor het werkelijk fenomenale love is here to stay van Buckingham Wat een talent is het toch die kerel. 4 sterren voor deze allerlaatste worp van the Mac.

Fijn dat Christine hieraan nog heeft kunnen meewerken. Een waardige afsluiter.

Lindsey buckingham, ook zijn gezondheid laat hem in de steek, hij heeft zijn Europese tour onderbroken wegens een serieuze gezondheid issue, het doek lijkt te vallen, jammer dat het met ruzie gepaard is gegaan en dat deze plaat en de laatste solo plaat van Buckingham niet echt opzienbarend zijn, gelukkig heb ik ze in vol ornaat live gezien in 2015, toen de spanning tussen Nicks en buckingham voelbaar was en McVie een rustpunt was, mooie tijden vervliegen, het is niet anders.

Volgens mij had Lindsey "gewoon" corona en werd de tour uitgesteld?

Nee, de optredens worden helaas niet meer ingehaald. devel-hunt Daar was ik ook bij. Nog steeds een van de mooiste concert-herinneringen!

Als dat het is valt het mee, gelukkig maar, vorige jaar Peter Green en nu Christine, het is wel even genoeg FM verdriet geweest.

Ik vind dat dit toch wel als een Fleetwood Mac album mag worden gezien. Met overgebleven leden van (dik) in de 70. Inmiddels minder heetgebakerd dan ten tijde van alle scheidingen. Oké.
Het is jammer, dat Stevie er niet aan heeft mee willen doen. Toch is haar aanwezigheid eigenlijk een must, voor de dagelijkse FM fan. Een laatste Fleetwood Mac album in de originele Rumours line up.

Dan kom ik uiteindelijk meestal toch met gedachten om enkele nummers van Stevie toe te voegen aan dit album, om maar enigszins dat gevoel van hoe het had moeten zijn op te roepen. Dat hoeven dan geen Greatest Hits te zijn dan wel eerder nummers die qua sfeer een beetje passen.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de titelsong van 24 Carat Gold, Sorcerer van het Crystal Visions album, All the Beautiful worlds, ook van 24 Carat gold en Soldiers Angel, een duet met en gitaarspel van Lindsey Buckingham van In your Dreams.
Eén nummer minder dan Christine en Lindsey. Dat hoort nu eenmaal.

Het einde van het album met On with the Show en het hoogtepunt Carnival begin is natuurlijk onovertroffen, meer dan FM waardig.

Zou een schitterende dubbelaar geweest zijn!