Lindsey Buckingham / Christine McVie - Lindsey Buckingham / Christine McVie (2017)

"PLAY LOUD!" - stond er vroeger nog wel eens op een album, dat werd in het ouderlijk huis niet altijd gewaardeerd. Bij de NPR zullen ze waarschijnlijk gedacht hebben, als er geen Big-Band-Rock-geluid op het album te vinden is dan maar die indruk wekken door het volume op de stream op te krikken. Maar ik vind dat niet bij dit album passen, dus dat grotendeels terugdraaien op de PC.

Het openingsnummer Sleeping Around the Corner was de derde single van dit album en hier hoor ik een sterke connectie met hun legendarische band Fleetwood Mac. Net als bij veel andere nummers op dit album is de percussie duidelijker aanwezig dan bij FM en klinkt de drums ook vaker Jazzy.

Feel About You was de tweede single en de eerste met een vocale hoofdrol voor Christine. Ook hier duidelijke verwijzingen naar FM en dan vooral Tango in the Night. Dat nog meer geldt voor In My World de eerste single maar sluit ook nauw aan bij Lindsey's solo album Out of the Cradle (1992). Heerlijk die eenvoudige noten op de gitaar op de voorgrond. Ook voor mij het beste nummer op het album alhoewel de afsluiter daar ook aanspraak op kan maken.

Red Sun is vandaag uitgebracht als 4e single, om en om vocale hoofdrollen dus deze is weer voor Christine. De achtergrondvocalen lijken heel veel op wat ze ook al deden in FM en in een déjà vu denk ik heel even een Stevie sound-a-like te horen. Love Is Here to Stay had zo op een solo album van Lindsey kunnen staan, de inbreng van Christine is hier nauwelijks waarneembaar, misschien in de achtergrondzang? Wat kan die man heerlijk tokkelen op zijn gitaar.

Too Far Gone is het enige op het album wat nog echt een Pop Rock geluid heeft en Mick de kans geeft om op de drums en percussie accenten te leggen. De tweede gitaar klinkt overigens aardig Bluesy zoals ik ze nu wel ken van My Baby. Op twee na meest interessante nummer wat mij betreft ook als het tekstueel niet veel doet. Het klinkt wel als het nummer waarin John en Mick een belangrijker aandeel hebben en misschien als een nummer wat ook op Tusk had kunnen staan. Zeker als je Mick hoort in de fade-out.

Ook bij Lay Down for Free vraag ik me af hoe het zou klinken als Stevie erop mee zou doen. Het is een tussendoortje maar ééntje waarvan ik het gevoel heb dat haar inbreng dit verder zou hebben kunnen brengen.

On With the Show is ook zo'n nummer met veel muzikale en tekstuele verwijzingen haar hun band en misschien ook wel stiekem een oproep aan Stevie om zich opnieuw aan te sluiten.

De fijne licht melancholische afsluiter Carnival Begin doet me denken aan The Alan Parsons Project, met een vocale hoofdrol voor Christine en een gitaar solerende Lindsey. Misschien het beste nummer op het album en klinkt ook als een stap richting een volgend album.... van Fleetwood Mac.

Dit experiment van twee smaakmakers van Fleetwood Mac is wat mij betreft geslaagd ook als het niet kan concurreren met het beste van hun oude band. Het ligt wel in het verlengde van Tango in the Night en kan het de concurrentie wel aan met de 3 laatste (mindere) albums van FM. En ondanks dat bijna de complete band aanwezig is, op Stevie na, mist het iets meer dan haar stem en een beetje volume.

Ook op dit album drukt Lindsey behoorlijk zijn stempel en zit het wat mij betreft dicht bij enkele van zijn solo-albums. Daar is niks mis mee, maar de rol van Christine is toch kleiner dan ik had gehoopt. Misschien uit noodzaak?

Helaas is Christine's mooie stem van weleer niet meer zo geweldig en zit er een lichte hees op en minder krachtig. Niet raar gezien haar leeftijd maar wel een gemis in dit experiment. Ook de piano is niet zo prominent aanwezig als ik hoopte. Haar inbreng zal op andere zaken haar stempel gedrukt hebben, mogelijk in de aangeleverde teksten en arrangementen.

Na 6 beluisteringen achter elkaar ben ik nog niet uitgeluisterd en kan de waardering nog gemakkelijk groeien, maar toch ben ik een heel klein beetje teleurgesteld. Niet dat ik een Fleetwood Mac album verwachtte maar iets sterkere teksten en een fijne piano-ballad van Christine had ik wel op gehoopt. Game of Pretend komt daar nog het meest in de buurt van, alleen doet het wat 70s Soft Rock aan. Desondanks mijn favoriete nummer met haar in de hoofdrol ook als ik het achtergrondkoor alweer een soort Stevie Nicks sound-a-like hoor.

De vergelijking met Fleetwood Mac en de solo-albums ligt voor de hand en lijkt ook bewust opgezocht te worden dus lijkt dit experiment vooral op een mix van al die zaken. Niks mis mee, vooral fans van Lindsey solo en Tango in the Night (minus de synths) zullen verblijd worden. De rest zal moeten wachten of er ooit nog een 'echt' album van Fleetwood Mac inclusief Stevie zal komen. De tijd en de motivatie van Stevie werkt dan in het nadeel van dat doel. Plus diverse leden zijn niet meer de jongste.

Degelijk maar niet echt spannend album waar het vakmanschap best aan af te horen is maar toch ben ik niet onverdeeld enthousiast over Lindsey Buckingham / Christine McVie.Daarvoor zitten er tussen de tien nummers toch wat songs die me iets te gezapig overkomen en mis ik iets van felheid/bevlogenheid.Daarnaast zit er ondertussen ook wel wat sleet op de zang/sound van deze twee veteranen.
Niet dat het echt matig of slecht wordt,daar heeft dit duo toch te veel kwaliteit voor maar echte uitschieters kan ik ook niet tussen de nummers ontdekken.
In My World ,Carnival Begin en Too far gone (waarop Mick Fleetwood nog eens lekker te keer gaat) zijn wat mij betreft de toch wat spaarzame hoogtepunten.
Misschien dat een iets levendigere productie nog had wat kunnen uitrichten want nu blijven we op een solide maar ook wat teleurstellende voldoende hangen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindsey Buckingham & Christine McVie - Buckingham McVie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lindsey Buckingham maakte in 1973 samen met zijn toenmalige partner Stevie Nicks een plaat die verstrekkende gevolgen zou hebben.

Buckingham Nicks (helaas niet te vinden op Spotify of Apple Music) was niet eens zo heel succesvol, maar trok wel de aandacht van een wat kwakkelende Britse band die in Los Angeles zocht naar vers bloed.

Lindsey Buckingham en Stevie Nicks werden dankzij de aangename softpop van hun titelloze debuut ingelijfd bij Fleetwood Mac, dat in de jaren die volgden miljoenen platen zouden verkopen.

Sinds een jaar of vier toert Fleetwood Mac weer in de bezetting die klassiekers als Rumours en Tusk maakte, wat dit jaar zomaar een nieuwe plaat van de band op had kunnen leveren. Op het laatste moment koos Stevie Nicks echter toch voor een soloplaat en was de eerste Fleetwood Mac plaat sinds Say You Will uit 2003 helaas van de baan.

Lindsey Buckingham en Christine McVie besloten uiteindelijk om de plaat toch te maken en onder hun beider namen uit te brengen. Ruim 44 jaar na het invloedrijke Buckingham Nicks is er nu dus Buckingham McVie.

Het tweetal werd in de studio overigens bijgestaan door John McVie en Mick Fleetwood, waardoor 4/5 van de legendarische Fleetwood Mac bezetting is te horen. Samen met producer Mitchell Froom hebben de vier leden van de zo succesvolle band een plaat gemaakt die zeer nadrukkelijk voortborduurt op platen als Tango In The Night uit 1987 en Say You Will uit 2003. Het is een plaat die het niveau van de echte Fleetwood Mac klassiekers (en het niveau van Tango In The Night) niet haalt, maar een slechte plaat is Buckingham McVie zeker niet.

De twee schreven gezamenlijk drie van de tien songs op de plaat, waarvan Christine McVie er nog twee en Lindsey Buckingham er nog vijf toevoegde. Christine McVie blijft behoorlijk dicht bij de songs die ze in het verleden bijdroeg aan Fleetwood Mac Albums, terwijl de samen geschreven tracks het zo herkenbare Fleetwood Mac geluid laten horen. In zijn eigen songs kleurt Lindsey Buckingham wat meer buiten de lijntjes, wat geslaagde en minder geslaagde songs oplevert, maar altijd zorgt voor prima gitaarwerk.

Buckingham McVie bevat op het eerste gehoor geen songs die over 40 jaar net zo memorabel zijn als de grote songs van Rumours en Tusk, maar voor liefhebbers van de muziek waarmee Fleetwood Mac de popmuziek veranderde valt er zeker genoeg te genieten op de plaat van Lindsey Buckingham en Christine McVie.

Hier en daar grijpt het tweetal nadrukkelijk terug op de archieven van Fleetwood Mac, wat nog eens versterkt wordt door het zo herkenbare drumwerk van Mick Fleetwood en de al even kenmerkende baslijnen van John McVie. Het is niet moeilijk om de vocalen en koortjes van Stevie Nicks er bij te denken, wat een hele acceptabele Fleetwood Mac plaat had opgeleverd.

Waar Lindsey Buckingham op Buckingham Nicks in 1973 baanbrekend bezig was en een nieuw geluid in de stijgers zette, is de Amerikaan op Buckingham McVie vooral trendvolgend. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant klinkt de plaat erg lekker en wint hij absoluut aan kracht wanneer de zon wat feller schijnt en de volumeknop wat wordt verder opengedraaid. Al met al genoeg redenen om tevreden te zijn met de inspanningen van Lindsey Buckingham en Christine McVie. Erwin Zijleman

Lindsey Adam Buckingham van 3 oktober 1949 en Christine Anne Perfect van 12 juli 1949 maakten naam in Fleetwood Mac, waar ze gezamenlijk vanaf 1974 deel van uit hebben gemaakt…en nog steeds doen. Buckingham maakte met zijn toenmalige vriendin Stevie Nicks in 1973 het duo album “BUCKINGHAM NICKS” en dat album zorgde ervoor dat Fleetwood Mac drummer Mick Fleetwood beide Amerikanen benaderde om toe te treden tot zijn Engelse band. Daar zaten toen bassist John McVie en toetsenist Christine McVie, geboren Perfect, ook al in en met de komst van Buckingham en Nicks was de succesformatie een feit. Met topalbums “FLEETWOOD MAC” uit 1975 en “RUMOURS” uit 1977 vestigden ze hun naam als millionsellers en schreven ze met dat laatste album ook nog een klassieker op hun naam. Vanaf de eerste helft jaren ’80 viel de groep uit elkaar en kwam in gewijzigde vorm nog enkele keren weer bij elkaar, onder meer voor de millionseller “TANGO IN THE NIGHT” in 1987, maar daarna was het weer afgelopen. In 1997 en 1998 toerden ze met de “RUMOURS” bezetting de wereld rond en vanaf 2014 is dat ook weer het geval. Van een nieuw album is het nog niet gekomen, vandaar dat zanger/gitarist/componist Lindsey Buckingham en zangeres/toetsenist/componist Christine McVie gekozen hebben voor een duo album. De sfeer op “LINDSEY BUCKINGHAM & CHRISTINE MCVIE” is die erg doet denken aan Fleetwood Mac en dat komt door de medewerking van Mick Fleetwood en John McVie. Met 10 tracks, bijna 40 minuten muziek en een geweldig geproduceerd album, is het een genot om naar de songs te luisteren. Buckingham heeft nog steeds die uit duizenden herkenbare stem, maar McVie laat toch wel wat slijtage horen, wat niet vreemd is, wetende dat ze 73 jaar jong is. De echte hoge partijen redt ze niet meer, maar ze weet nummers als “RED SUN” en het indringende “GAME OF PRETEND” precies dat gevoel mee te geven, dat haar onderscheid van vele andere zangeressen. Prachtige plaat, enkele schitterende gitaarsolo’s van Buckingham (vooral in “CARNIVAL BEGIN”) en als dit de opmaat is naar een niet verwachte nieuwe Fleetwood Mac plaat, dan kan die alleen maar geweldig worden.

Waar Stevie Nicks geen zin en tijd had om aan een nieuw FM album mee te werken, besloten Lindsay Buckingham en Christine Mcvie een duoplaat te maken.
In zekere zin blijkt het gewoon een nieuwe Fleetwood Mac plaat, want drummer Mick Fleetwood en bassist John Mcvie zijn hierop te horen.
Merkwaardige situatie, maar Nicks is gewoon nog in de band en wil alleen nog live peformen.
Vandaar kennelijk deze move.

Het maakt voor de sound weinig uit, want in alles klinkt het gewoon als een nieuwe Mac.
Minus Nicks haar bijdragen en vocalen.
Het is zoals het is en het is best een aardig werkje geworden.
Sympatiek eigenlijk, relax en bondig, want 10 songs is tegenwoordig aan de korte kant.
Je hoort het plezier en de ontspannenheid terug.
Vakmanschap t/m, maar zoals eerder gememoreerd hier, weinig vlammend.
Wellicht was dat ook de intentie.
Christine brengt de meeste afwisseling en vind ik de afsluitende track Carnival Begin haar beste worp hier.
De al eerder vrijgegeven track Feel About You is luchtig en past prima op een warme dag als deze.
De Zuid-Amerikaanse twist heeft wel iets aanstekelijks, maar daar naast heeft het ook iets niemendallerigs. Ben er nog niet helemaal uit.
Beste track komt van Buckingham wat mij betreft.
In My World dus. Konden we al en viel mij al in positieve zin op. Heerlijke drive, typerend gitaarwerk en het refein is heel catchy.
Dit had 20 jaar terug gewoon een fikse hit kunnen zijn.
Daar tussen in zijn er redelijk tot aardige liedjes.
Goed verzorgd en met liefde uitgevoerd.
Lindsay en Christine hebben het zeker nog in de vingers, maar ik mis wat urgentie en ook een spanningsboog.

Zeker geen tegenvaller, maar zal niet de boeken in gaan als een memorabele plaat.