Pauline Murray & The Invisible Girls - Pauline Murray & The Invisible Girls (1980)

Grappig dat hier punk van is gemaakt als genre. Ik weet zeker dat ik het zo niet heb toegevoegd. Dit vind ik echt geen punk (het benadert nog eerder pop). 'Dream Sequence 1' is zelfs een erg lieflijk liedje. Ik heb, net als Mjuman, wat moeite met dat ijle stemmetje. Wat wel lekker klinkt is hoe ze in voornoemde nummer zingt "my naked body...". Ik word er bijna opgewonden van.
Verder vind ik het gewoon allemaal wat teveel uptempo huppelnummertjes of wat meer downtempo gezeur, wat door dat stemmetje nog extra wordt benadrukt. Grofweg gezegd vind ik het eigenlijk een saaie inhoudloze plaat.
Ik doe hem dan ook weg. (5 euro excl verzending)

Edit: 'Mr. X' is wel een heel behoorlijk nummer. Als het hele album in die sound en van die kwaliteit was geweest was dit een new wave klassieker geweest. Geldt ook wel voor 'Judgement Day', wat ze beter instrumentaal hadden kunnen houden. Met de laatste 2 nummers (van het originele album) gaan ze dus eigenlijk pas de goede kant op.

Vooruit, om die reden toch 2,5 ***

Je bent gezegend met een sympathieke stem en zingt in een band die Penetration heet. Als je dan verder wilt in de muziek, is het verstandig om onder een andere naam je carrière te vervolgen. Zeker als zelfs het demo-/livealbum van je oude groep de Britse albumlijst haalde.

Dus ging Pauline Murray onder eigen naam met nieuwe groep The Invisible Girls (allen ♂♂♂♂!) verder. Dit met new wave waar de scherpe kantjes vanaf waren gehaald. Toegankelijke liedjes die me enigszins doen denken aan hetgeen Altered Images een jaar later uitbracht. Moet ook denken aan Feargal Sharkey van The Undertones, toen hij solo van punk naar pop overstapte. In het geval van Murray: licht verteerbare wave of zo u wilt post-punk, lief en charmant.
Smaken verschillen. Hierboven wordt negatief geschreven over Murrays stem; in mijn oren is haar stem wel degelijk aangenaam. Wel herken ik dat gedurende het album een zekere verzadiging optreedt, maar begin de plaat met kant 2 (track 7) en ook die tweede helft blijkt diverse pakkende oorwurmpjes te bevatten.

Favorieten op kant 1: de vlotte opener Screaming in the Darkness met zijn lange zanglijnen, de single Dream Sequence die bij entree in de Britse hitsinglelijst, eind juli 1980, meteen zijn hoogste positie haalde, een uiterst bescheiden #67, het snelle European Eyes en in Shoot You Down meen ik bijna een nummer van The Smiths te herkennen.
Op kant 2 Thundertunes met heerlijke instrumentatie (pianolijnen!) en zang, When Will We Learn is weer alsof het een invloed op The Smiths zou worden en Mr. X heeft iets weg van Siouxsie and The Banshees; in Judgement Day klinkt met de zware baslijn iets door van de doemwave, zoals mijn vriendenkring dit destijds noemde. Even tellen: dat zijn maar liefst acht van de elf nummers.

De drie bonussen die in 1993 op de cd-editie landden, zijn aardig. Beste nummer hiervan is Animal Crazy met een sequencer plus digitale beat á la Giorgio Moroder. Dat Bernard Sumner van Joy Division/New Order met een gitaarsolo op Searching for Heaven en vooral albumproducer Martin Hannet ook een rol vervulden, zijn leuke feitjes.
Toch is het vooral op eigen kracht dat Pauline en de meeste liedjes mij overtuigen. De titelloze elpee haalde in oktober 1980 de Britse albumlijst, piekend op #25. Pas in 1989 bracht Murray opvolger Storm Clouds uit.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van de tweede van Adam and the Ants en vervolgt in augustus 1980. Een randgeval qua wave: het Nederlandse The Press en hun hit I'm Gonna Shoot the Deejay.