Status Quo - The Last Night of the Electrics (2017)

Ik heb "The Electrifying Show at Amsterdam Heineken Music Hall" op 2 december 2016 mogen meemaken. Wat een feest! Ik heb al zoveel live albums van Status Quo in mijn bezit wat mij heeft doen besluiten om "The Last Night of the Electrics (2017)" maar niet te gaan kopen . Maar niet getreurd....... ik ben sinds kort lid van een Spotify familie account . Dus het feest van Status Quo begin december 2016 in de Nederlandse hoofdstad kan ik gewoon weer herbeleven. 4****

Rick Parfitt is onvervangbaar bij Quo, maar een betere vervanger dan Richie Malone is niet denkbaar. Daar was Parfitt het overigens voor 100% mee eens. Hij heeft Richie bij de band gebracht als zijn vervanger. In beeld blijft het even wennen, zeker wetende dat Parfitts overlijden voorkomen had kunnen worden als hij beter voor zichzelf gezorgd had.

Voor mij geldt; geen Parfitt = geen Quo! Het concert waar Hans het hierboven over heeft ben ik ook geweest. Nou ja, geweest...ik heb het precies 2,5 nummer volgehouden. Toen Rhino meende de brug in Something 'bout you baby I like te moeten gaan zingen ben ik hard de zaal uitgerend. Hemeltergend slecht! Sowieso vond ik het muzikaal ook ver onder de maat. De intro van Caroline klonk gelijk al nergens naar. Nee, die avond werd me pijnlijk duidelijk dat de concerten die ik van de Frantic Four een aantal jaar hiervoor had mogen mee maken, van ongekende schoonheid waren. Als mensen nog plezier kunnen halen uit de huidige Rossi band dan is dat prima. Voor mij is het over en uit. Ik ga dan echt 100 keer liever naar de beste coverband die er op dit moment is; Status Quotes!

Ik heb wat stukjes op YT gezien van de huidige Quo en het is toch wel zeuren zonder de betreurde Parfitt.
Soms moet een band weten wanneer het genoeg is geweest.
De Frantic tour had een mooie aanleiding geweest om het instituut Status Quo te eindigen.
Ik ben nooit echt fan geweest, maar de band wel bewonderd.
Eens met vielip; Zonder Parfitt is de ziel uit de band. Zijn invaller speelt gerust goed, maar het is lang niet zoals het was.

Spijker op de kop! En als Rossi héél eerlijk is dan vindt hij dat nu terug kijkend ook. Maar ik heb begrepen van mensen die dichtbij de band staan dat het niet kon. Puur omdat Quo een bedrijf is waar heel veel geld in omgaat. Dat was ook de reden waarom ze in eerste instantie door gingen zonder Rick toen hij nog leefde. Dat was overigens ten tijde van het concert dat hierboven aangehaald wordt. Er liepen zoveel contractuele verplichtingen dat het onmogelijk bleek om zomaar te stoppen. Dan zouden ze miljoenen aan schadeclaims e.d. over zich heen hebben gehad. Maar dat was toen. Dat excuus kunnen ze nu never nooit meer gebruiken. Nu is het ordinair binnen harken wat we nog kunnen.

Ik vind het toch een heel arbitrair standpunt.

Als Rossi e.a. veel lol zou hebben in het blijven maken van nieuwe albums en willen blijven toeren onder de naam Status Quo, dan is daar verder helemaal niets mis mee.

Ik geloof ook helemaal niets van dat geld verhaal. Er is voldoende geïnd voor alle partijen om stil te kunnen leven en er is geen band die expliciet blijft bestaan om financiële en contractuele verplichtingen, als ze dat niet willen.
Dat het blijven aanhouden van de naam van de band meer oplevert dan verder gaan onder eigen naam, is evident.

Deep Purple maakt anno 2018 nog steeds geweldige albums, prima concerten, en die "jongens" doen het voor de lol. Hadden met het uitvallen en het overlijden van Jon Lord ook kunnen stoppen. En er zijn altijd mensen die dat vinden.
Maar ik denk dat verreweg de overgrote meerderheid van de Deep Purple aanhang heel blij is dat ze die beslissing jaren geleden niet hebben genomen.

Het kan natuurlijk zijn dat de financieele situatie minder rooskleurig is. ( was)
Veel oudere bands moeten noodgedwongen aan de bak om toch een bestaansrecht te hebben. Slecht management is in de muziekwereld niet vreemd.
Vielip's opmerking daarover zal toch niet helemaal uit de lucht zijn gevallen.
Maar ook hier, als mensen er nog plezier aan beleven, prima toch.
Dat Parfitt er niet meer is, is ook niet echt verrassend. Maar hij had wel een belangrijke rol in het geheel. Een heel specifieke stijl en dat is amper na te spelen.

Deep Purple doet idd nog goed mee.
Maar die hebben nog artistieke drang en maken nieuwe albums.
Bij Quo is dat helemaal niet meer aan de orde.

De vergelijking met Jon Lord gaat wat mij betreft mank. Lord was wel een formidabele muzikant maar niet, zoals Parfitt, hét (mede) gezicht van de band. Althans, zo heb ik het nooit ervaren. En natuurlijk mogen Rossi en co. lekker muziek blijven maken voor de lol. Alleen voor mij, en vele andere fans, was het prima geweest als ze er na de Frantic Four concerten een punt achter hadden gezet.
En dat ze door gingen om alle financiële rompslomp te omzeilen dan wel te voorkomen is zo goed als een feit. Ik zei er ook bij; destijds (eind 2016). Toen was Rick net gestopt met live optredens vanwege gezondheid perikelen en hebben ze gekozen voor de oplossing om met een vervanger alle geplande activiteiten na te komen. Dat ze anno nu nog steeds doorgaan zal met lol en een bepaalde ego streling te maken hebben. Ga maar na; afgelopen zomer stonden ze notabene op Wacken! Een volle wei van dik 50.000 man die het geweldig vonden.

Een slaggitarist als Rick Parfitt is zoiezo onvervangbaar. Ik ben bij het concert in Tilburg geweest in 2016 wat gewoon prima was. Bij de nummers die normaal gesproken door Parfitt werden gezongen was het verschil wel goed te horen " Rhino is niet de beste zanger". Of ze helemaal moeten stoppen weet ik eigenlijk niet. Ik hoop dat Rossi nog een keer een solotoer gaat doen die vond ik wel erg goed toen in de Melkweg.

Ja klopt. Daar was ik ook en dat vond ik genieten!

Deze Status Quo is een apart album voor mij. Dan bedoel ik niet de officiële The Electrifying Show at London's O2 Arena. Hier draait nu namelijk de editie van die koude avond in Amsterdam, 2 december 2016. Bij de entree kreeg je een voucher voor de live-cd van het concert dat gegeven zou worden, een registratie die enkele weken later op een grauwe dag op de deurmat viel.
De Londense editie is keurig afgemixt zonder de babbels van frontman Francis Rossi tussendoor. Die van Amsterdam bevat qua muziek slechts een ruwe mix, afkomstig uit het mengpaneel. Voordeel is echter dat de praatjes van Rossi hier wél zijn meegenomen, wat het veel persoonlijker maakt.

Bij binnenkomst in de HMH had ik het idee dat ik de eerste generatie hardrockers begroette. Het gros van hen was een stukje ouder dan ik, zelf ook niet meer de jongste. Ik zag veel zestigers en zeventigers die soms wat moeizaam liepen maar zin hadden in de show. Het zou de laatste elektrische tour van groep zijn, mede door de gezondheidsproblemen van tweede frontman Rick Parfitt. Die was inmiddels uitgevallen, al wordt hij wel vermeld op de hoes. Het was echter de Ier Richie Malone (door Rossi na drie nummers geïntroduceerd met een "Hello, paddy!") die als 'guest guitarist' op het podium stond en met zijn strakke slagspel een prima vervanger bleek. De stem en persoonlijkheid van Parfitt miste ik desondanks; jammer dat Rossi de naam van Parfitt bij dit concert niet noemde.

Die tussenpraatjes maken dat sommige tracks een stuk langer duren dan die op de officiële en de liedjes van achtergrondinformatie voorzien. Zo legt Rossi uit dat Softer Ride iets heeft te maken met snuiven. Na afloop van Creepin' up on You, de opener van cd2, volgt de introductie op Gerdundula, dat gekke folkliedje van Quo dat ze voor het eerst in 1970 uitbrachten. Het is akoestisch, Keltisch en vrolijk; vernoemd naar de Duitse fans Gerd und Ula. Dat alles wist ik, maar dankzij de introductie op de Amsterdam-cd leer ik dat het in Bielefeld ontstond. In de categorie 'leuke maar nutteloze feitjes' een extra weetje voor deze oude fan.

En verder is dit een concert van Status Quo-light. Het venijn waarmee de muziek in de jaren '70 werd gespeeld, ontbreekt. Niet bij In the Army Now uiteraard, dat was in 1986 al poprock. Met het wegvallen van Parfitt groeide de vocale rol van bassist John Edwards. Hij zingt prima, maar zijn stemkleur is anders dan die van de blonde gitarist; het is niet anders...
Andere opvallende details? De opening van de show is bijna symfonisch met oosterse klanken van toetsenist Andy Bown, waarin hij Pictures of Matchstick Men verwerkte; het gaat over in Caroline. In de tweede helft van het Amsterdamse concert vliegt Rossi's gitaarsolo in het intro van Roll Over Lay Down de bocht uit.

Juist door de rauwe mix valt op dat Leon Cave minder energiek en eigenwijs drumt dan John Coghlan indertijd deed. Zo mis ik in Hold You Back sommige accenten en breaks, die simpel maar krachtig waren, zoals de drie meppen op de snare in de overgang van couplet naar refrein. Drumsolo The Caveman is te standaard.
Nu pas dringt tot mij door dat Coghlan verantwoordelijk was voor een dynamiek, die samen met hem de groep verliet. Dit mede door de poprockkoers die werd ingeslagen. Maar goed, als ik de sfeer van het oude Quo wil herbeleven, bezoek ik tegenwoordig een concert van de Nederlandse tributegroep Status Quotes.
Ter compensatie had het Quo van 2016 meer recenter nummers mogen spelen: The Beginning of the End (2007) smaakt met The Oriental en Creepin' Up on You (beiden uit 2002) naar meer!

Precies drie weken na dit concert kwam op Kerstavond het nieuws dat Parfitt was overleden. Een hoofdstuk werd definitief afgesloten. Anderhalf jaar later verscheen zijn postume soloplaat.

Voor degenen die ook de Amsterdamse editie heeft staan: let eens op bij Something About You Baby I Like. Vanaf zo'n 30 seconden, als de brug bezig is, hoor je een fan luid mopperend de zaal verlaten. Wie dat was, kun je ergens hierboven lezen.