The National - Sleep Well Beast (2017)

mijn stem
4,01
393 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. Nobody Else Will Be There (4:39)
  2. Day I Die (4:31)
  3. Walk It Back (5:59)
  4. The System Only Dreams in Total Darkness (3:56)
  5. Born to Beg (4:22)
  6. Turtleneck (3:00)
  7. Empire Line (5:23)
  8. I'll Still Destroy You (5:15)
  9. Guilty Party (5:38)
  10. Carin at the Liquor Store (3:33)
  11. Dark Side of the Gym (4:50)
  12. Sleep Well Beast (6:31)
totale tijdsduur: 57:37
316 BERICHTEN 12 MENINGEN
zoeken in:
avatar van bloempje24
4,5
0
@ sj0n88

Jammer voor je. Pakt het trio Guilty Party, Carin at the Liquor Store en Dark Side of the Gym je ook niet, of ben je richting het einde van het album al min of meer verzadigd? Bovenstaande zou m.i. niet hebben misstaan op Boxer en is m.i. beter dan 80% van TWFM.

avatar van fish
 
0
Mijn eerste The National album is een feit. Ben benieuwd. Laat binnenkort horen wat ik van vind.

avatar van harencoor
4,5
0
Ik vind deze beter dan TWFM. High Violet blijft mijn favoriete National album.

avatar van Wickerman
 
1
vigil schreef:
Opvallend trouwens dat er nog niemand is (of ik moet er overheen gekeken hebben) die geschreven heeft dat de Pulpkaart wel erg opvallend getrokken wordt tijdens Turtleneck?


Ben het met je eens! Het nummer had zo op This is Hardcore kunnen staan. En daarnaast, waar ik het album vergelijk met A Moon Shaped Pool qua geluid, hoort mijn vriendin met met name Radiohead met Jarvis Cocker op de vocalen.

Voor de rest een hele prima plaat. Op de een of andere manier heb ik nooit veel aandacht aan The National besteed, maar deze heeft zich afgelopen week in mijn hoofd genesteld. Daar ga ik deze herfst nog veel plezier aan beleven.

avatar van Cor
4,0
2
Nou, de meningen zijn licht verdeeld hier, maar het enthousiasme wint het nog wel van de teleurstelling. Ik vind dit een meer dan geslaagde plaat van The National. Zoals iemand hier al eerder schreef: "geen nieuwe koers, maar wel nieuwe wegen". En dat vind ik wel mooi. Ik kon de sombere melancholie van 'Trouble Will Find Me' uitstekend waarderen, maar wellicht was meer van hetzelfde teveel geweest. Nu is er een vertrouwde National-bodem die wordt gelardeerd met nieuwe geluiden (geluidjes) en dat doet het sound geen pijn. 'Turtleneck' is dan misschien geen killersong, maar als albumsong geeft het fijne variatie. 'Guilty Party' is overigens wel een killersong, die is echt heel mooi.

avatar van Tozifra
 
0
Aanstaande zaterdagnacht vanaf 0:00 uur op BBC 2 te zien in 'Later... with Jools Holland'.
Zie BBC Two - Later... with Jools Holland, Series 51, Episode 2 - bbc.co.uk.

avatar van Maartenn
3,5
0
Zoekend naar verruiming van hun sound, lijkt de magie er een beetje af bij The National.

Op de langverwachte opvolger van de sterke plaat Trouble Will Find Me heeft The National het koperwerk definitief aan de weg gezet. De prachtige blazerssecties uit een nummer zoals England of het vervoerende Ada ontbreken hierdoor op Sleep Well Beast. In plaats daarvan is wat meer elektronica, gitaar en chaos toegevoegd. Dit komt de magie die The National kan voortbrengen niet ten goede.

Het eerste sterke nummer op deze plaat is Walk it Back. Een mooi klein nummer, waar Matt Berninger dicht bij zijn eigen stemgeluid bij in plaats van zichzelf voorbij te zingen zoals hij bijvoorbeeld op Turtle Neck doet. Ook The System Only Dreams in Total Darkness is een sterke track, alleen snap ik het irritantje gitaarrifje niet helemaal wat door het nummer heenloopt. Het sterkste nummer van de plaat komt richting het einde; Carin at the Liquor Store is prachtig.

Gemengde gevoelens, dat is wat overheerst na deze plaat. Is het een overgangsplaat naar een nieuw geluid, of gaat de The National toch weer terug naar de wat kleinere, sferische nummers. Het kan nog alle kanten op. Duidelijk is dat deze band voorlopig nog niet klaar is, ook met alle solo-uitstapjes die de bandleden veelvuldig doen.

3,5*

4,0
0
Het titelnummer bevalt me niet vanwege de Cohen-imitatie, de rest klinkt vertrouwd goed.

avatar van Stefan1979
3,5
1
Bij I'll Still Destroy You denk ik elke keer dat mijn telefoon gaat...

avatar van Banjo
4,0
0
Tjonge wat een bijzondere plaat!
Ik moet hem nog heel vaak draaien maar ik ben wel al heel benieuwd wat we over 2 weken krijgen voorgeschoteld in Amsterdam (Afas)..
Zijn er ook mensen die Leonard Cohen en The Veils (in mindere mate) hier in herkennen?.

avatar van jerome988
5,0
0
Stefan1979 schreef:
Bij I'll Still Destroy You denk ik elke keer dat mijn telefoon gaat...


Ik denk dat ze hier als band bewust voor gekozen hebben. Als verwijzing naar hoe digitalisering en social media de wereld overgenomen heeft. Maar het is maar een gedachte...

avatar van Stefan1979
3,5
0
jerome988 schreef:
(quote)


Ik denk dat ze hier als band bewust voor gekozen hebben. Als verwijzing naar hoe digitalisering en social media de wereld overgenomen heeft. Maar het is maar een gedachte...


Ik vind het vooral zonde... prachtig nummer maar wordt voor mij hierdoor enigszins verpest.
Net als ik dat gitaarrifje in 'The System Only Dreams in Total Darkness' ook jammer vind (Maartenn zei het al)..

avatar van Screenager
4,0
0
Blijft interessant hoe smaken verschillen. Beide door jou genoemde nummers heb ik als favorieten aangevinkt en bevatten dan ook niets dat mij stoort

avatar van keijzm73
5,0
6
Wederom een geweldig album van The National. Van begin tot einde. Alle reeds bekende elementen van de band komen erin terug én meer. Het geluid van de band is verrijkt door de diverse nevenprojecten van de bandleden. Deze verrijking is mooi subtiel en oprecht ingebracht.

Bewonderenswaardig om voor de 7e opvolgende keer een album neer te zetten dat staat als een huis. Tegelijkertijd vernieuwend te zijn, maar zonder direct het vertrouwde geluid overboord te gooien. Mooi extraatje op dit album is de gastbijdrage van Lisa Hannigan. Ze valt in een aantal nummers bij, zij het zeer minimaal. Ook de quote in 'Walk it Back' zou naar zeggen van Matt zijn ingesproken door Lisa. Al vind ik dat wat merkwaardig omdat dat stukje niet klinkt als een vrouwenstem!? Wat mij betreft had het aandeel van Lisa best groter mogen zijn. Het debuutalbum van de band bevat redelijk wat tweestemmige zang, wat ik een mooie aanvulling vind. Sleep Well Beast bevat – zoals we gewend zijn van de band – ook weer behoorlijk cryptische teksten. Vind ik mooi en passend bij de muziek. Dat niet alles gelijk wordt prijsgegeven. Maar soms ook behoorlijk irritant, omdat je diverse verwijzingen hoort maar je vinger er niet op weet te leggen.

Ik kan me de periode nog goed herinneren vóór de release van 'Trouble Will Find Me'. Hier op MuMe werd toen volop gespeculeerd over de komst van dat album. Toen kende ik 'The National' nog niet. Ben destijds gaan luisteren naar wat werk en vond het aanvankelijk niks. Te tam en eentonig. Het nummer 'Bloodbuzz Ohio' voor de zoveelste keer geluisterd en toen hoorde ik de drumpartijen. En vanaf dat moment was ik verkocht. Bij meer nummers viel me ineens die typisch klinkende drumritmes op. Dat is een aspect gebleven waarom ik de band zo goed kan waarderen.

In ‘Nobody Else Will Be There’ heeft Matt weer eens een 'Secret Meeting'. Echter deze keer niet in ‘the basement of my brain’ (openingstrack Aligator). Nee, in dit nummer heeft Matt een ontmoeting in ‘The Stairwell of The building you live in'. Het is misschien wat ver gezocht en gewoon toeval. Maar toeval of niet, het zijn beiden plekken om te ontsnappen aan de drukte (van de stad).

‘Day I Die’ start met de kenmerkende drumritmes die ik zo enorm waardeer van The National. Een heerlijk gedreven nummer met een ‘Bloodbuzz-feel’. Het benoemen van Cleveland (in Ohio) zou zelfs een directe verwijzing kunnen zijn naar 'Bloodbuzz Ohio'. Iets wat ik in ieder geval graag wil geloven. In het nummer speelt ook grootoom ‘Valantine Jester’ een rol. Hier weer een terugblik naar het album ‘Aligator’ waar zelfs een nummer is vernoemd naar hem (Val Jester). Een nummer over het verwerken van liefdesverdriet en boosheid door middel van muziek, drank en drugs. Wat mooi naar voren wordt gebracht door de wat venijnige gitaarrif in de tussenstukken.

‘Walk It Back’. Een heerlijk warm en ‘bescheiden’ nummer, met behoorlijk wat (elektronische) subtiliteiten. Matt is technisch beoordeeld niet de beste zanger, maar zoals hij dit nummer draagt is subliem (overigens ben ik zelf wel ‘fan’ van zijn zangstijl). Tekst en muziek komen helemaal samen vanwege deze ene zinsnede; ‘I only take up a little of the collapsing space. I better cut off. Don’t want to fuck up ’... Ook mooi; 'I won't let it, I won't let it ruin my hair'. Trivia over de quote in het nummer. Dit stukje tekst is afkomstig van Ron Suskind en uitgesproken door Karl Rove rondom de Amerikaanse presidentsverkiezing.

“We're an empire now, and when we act, we create our own reality. And while you're studying that reality—judiciously, as you will—we'll act again, creating other new realities, which you can study too, and that's how things will sort out. We're history's actors ... and you, all of you, will be left to just study what we do.”.

Toelichting van Matt op deze qoute: “It’s somebody saying out loud what one of the thing’s we fear most – when we can control what people understand is real or true, we can do whatever the f we want to – that’s what he said…It’s terrifying and I just couldn’t get it out of my head, so I re-purposed it and had Lisa Hannigan speak it."


The System Only Dreams in Total Darkness’. Mooi stuwend nummer. De terugkerende wat vuige gitaarriff vind ik heerlijk. Evenals de indrukwekkende solo die later wordt gespeeld met deze overstuurde gitaar. Het geluid van die prikkelende rif (en solo) vertegenwoordigd mijn inziens de ‘Total Darkness’ waarover wordt gezongen. Een nummer over ‘het systeem’, de wereld waarin we leven. Dat zomaar ineens kan veranderen van het ene op het andere moment.

‘Born to Beg'. Niets komt aangedragen. Een rustmoment maar zeer zeker ook de aanloop naar 'Turtleneck'. Als je het aansluitende nummer Turtleneck los ziet van een politieke invalshoek, zou je het ook kunnen benaderen als een nummer dat gaat over sex, mode en de maakbaarheid van alles. Een ‘geboren bedelaar’ die de fancy ‘coltrui’ uiteindelijk wel echt moet hebben. ‘Turtleneck’ is ontstaan tijdens een jamsessie op zoek naar een nummer met een harder geluid. Typisch. In een interview heeft Matt aangeven dat dit nummer gaat over het winnen van Trump met de presidentsverkiezing. Het nummer ‘Mr. November’ (Aligator) heeft betrekking op de Republikein John Kerry (kandidaat verkiezingen 2004). In zowel ‘Mr. November’ als in ‘Turtleneck’ windt Matt zich behoorlijk op. Iets wat ik heb gemist op de meer recente albums. Fijn wat opschudding halverwege het album! Pure emotie. De imperfectie in de zang. Dat Matt de uithalen eigenlijk niet aankan vind ik juist geweldig mooi.

‘Turtleneck’. A fantastic metaphor for celebrity obsession through social media: the average working person leaving their phones tuned into the diarrhoea of thoughts tapped out as tweets by celebrities on the toilet. In an interview with Rolling Stone Music Now, Matt Berninger explains: That’s obviously about Trump. The image of that line is of course the image of that man just tweeting his hate on his toilet just happens every morning – it’s happening literally every morning. But there’s also a Leonard Cohen line that I’m kind of stealing from, or just reforming:" The line in question is from “Tower of Song”: The rich have got their channels in the bedrooms of the poor And there’s a mighty judgement coming, but I may be wrong

“This must be the genius we've been waiting years for, oh no” > This song was debuted at an anti-Trump concert on the eve of his inauguration. Basically, Matt is sarcastically (and brilliantly) mocking the 63 million minority who voted him.


‘Empire Line’.Fantastische overgang van de drumcomputer in het begin van het nummer naar het authentieke drumwerk. Bij het ritme van het nummer moest ik denken aan een autorit, maar in werkelijkheid gebaseerd op een treinrit.

The song’s title refers to the Empire Service, a higher-speed commuter train that provides daily service between New York City and Albany, NY. This 460 miles train line is known as the Empire Corridor and is a likely means of travel between the Brooklyn-based band’s members and Aaron Dessner’s Long Pond Studio in Upstate NY. He uses the distance of the train line as a metaphor, as he so often does, for growing distance in a long-standing relationship. The drum machine and synths turn a sweet melodic hook into a distancing mechanism, playing into the theme of the song.


‘I’ll Still Destroy You’. Waarschijnlijk over de verleidingen/ verslavingen in het leven. Ook dit nummer heeft het kenmerkende drumgeluid en eindigt lekker chaotisch. Als in een overdosis.

‘Guilty Party’. Een ‘Break-up song’ en dat in de breedste betekenis. Scheiding tussen man en vrouw? Scheiding van de band? De scheiding van Amerika? Het nummer kent een wat hypnotiserende werking. Muzikaal en tekstueel sluit het perfect aan op elkaar. Er wordt exact de juiste sfeer neergezet. Iets van; ‘Jammer dat het zo is gelopen, maar het is goed zo’.

‘Carin at the Liquor Store’. Liefdesliedje voor de vrouw van Matt (Carin, die haar naam eigenlijk niet in het nummer wilde). Het nummer is opgebouwd rondom de pianoriedel die werd aangedragen door Aaron Dessner (wiens schoonmoeder overleed tijdens de opnames van het album). De schrijver ‘John Cheever’ is in het nummer terecht gekomen puur vanwege de klankkleur. Eenzelfde trucje haalde Matt eerder al uit in het nummer ‘Vanderlyle Crybaby Geeks’ (High Violet).

De laatste twee nummers van het album heb ik het meest aan moeten wennen. Zeker de eerste vijf luisterbeurten deden deze nummers me vrij weinig tot niets. ‘Dark Side Of The Gym’ is uiteindelijk een fijn nummer geworden voor me, maar niet meer dan dat.

The title of the song doesn’t refer to a fitness centre gym, but rather a gymnasium. It’s a reference to a Leonard Cohen song ‘Memories’: Just dance me to the dark side of the gym, Chances are I’ll let you do most anything. Matt, as he does about once an album, sings a pure love song. His metaphor seems to be Renaissance painting and music, with high-pitched castrati and imagery of the first man and woman emerging from the sea Botticelli’s Birth of Venus:


Het nummer ‘Sleep Well Beast’ ga ik bij elke beluistering steeds meer waarderen. Het bevat een lekkere flow en ook hier weer de hypnotiserende werking. En ja, ook weer de drumcomputer en wat niet meer voor elektronisch geneuzel. Maar ik vind het zeker wel wat hebben. Met name de wijze waarop de gegenereerde geluiden aanzwellen en meer dramatisch gaan klinken. Sleep Well Beast is een soort nabeschouwing van het album. Eerder bezongen elementen komen erin terug. Bezinning.

5*

avatar van iHateDolphins
 
0
Nu een paar keer beluisterd, maar het grijpt me niet echt. Ik kan er ook nog steeds niet echt goed over oordelen.

Ik vind dat er op het moment ook interessanter werk uit komt dan deze plaat (benjamine clementine, The horrors, Husky, alvvays, war on drugs, wolf alice, grizzly bear) dus ik sla deze plaat ook telkens een beetje over.

Het is zeker niet slecht, maar ik heb geen emotionele connectie met deze plaat die ik bij het eerdere werk van The national wel had.

Enfin, volgende week in de afas zij het kwartje zomaar eens wel kunnen gaan vallen dus ik ben benieuwd

4,5
0
Natuurlijk, niets voor niets op 1 hier. 1 van de strafste nummers vind ik "I'll Still Destroy You".

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.