Paul McCartney - Flowers in the Dirt (1989)

De nieuwe her-uitgave heeft een mooie extra plaat waar demos op staan, in feite is het gewoon een mooie acoustische set samen met Elvis Costello. Erg mooie toevoeging!

Beter dan Press to Play, maar dat is niet zo moeilijk. Verder vind ik het nog altijd een zwakke van Macca. Hij kan zoveel beter, maar de jaren '80 waren voor meer helden nogal teleurstellend.

“TUG OF WAR” uit 1982 was het laatste goede album dat ex Beatle Paul McCartney uit had gebracht. Het werd gevolgd door een reeks albums die een matig tot (soms) redelijk niveau haalden, maar ook niet meer dan dat. “FLOWERS IN THE DIRT” verscheen op 5 juni 1989, werd vooruitgegaan door de single “MY BRAVE FACE” en liet een herboren McCartney horen. Twaalf nieuwe songs, waarvan hij 4 samen met Elvis Costello schreef, waaronder het bijtende “YOU WANT HER TOO” en de genoemde hitsingle “MY BRAVE FACE”. McCartney had een prima band bij elkaar gezocht die voor een bandgeluid zorgen en mede daardoor is het een prachtig album geworden. “ROUGH RIDE” heeft een lekkere reggae feel, “DISTRACTIONS” is een ballad zoals alleen McCartney ze kan maken, mooi lief en klein. Het naar The Beatles teruggrijpende “PUT IT THERE” is het kortste nummer van het album en had in de jaren ’60 gemaakt kunnen worden. “FIGURE OF EIGHT” en werkelijk prachtige “THIS ONE” werden ook op single uitgebracht en zijn mooie radiosongs. “DON’T BE CARELESS LOVE” en “THAT DAY IS DONE” zijn songs die ook uit de schrijfsessies met Costello voortgekomen zijn en zijn topsongs. “HOW MANY PEOPLE” is opnieuw een reggae-achtig liedje, misschien het minste nummer op het album. “MOTOR OF LOVE” is de afsluitende ballad met prachtige vocale arrangementen. De bonustrack is het wat vreemde “OU EST LE SOLEIL”, een dansbaar, voor 1989 modern klinkende track. “FLOWERS IN THE DIRT” een uitgebalanceerd album met bijna alleen maar toppers. Met vrouw Linda McCartney aan zijn zijde, een reeks prima muzikanten en speciale gastmuzikanten revancheerde hij zich voor zijn minder jaren ’80 periode. Hoogtepunt voor mij is het progressievere “WE GOT MARRIED”, dat door Pink Floyd gitarist David Gilmour naar grote hoogte wordt gebracht…weergaloos!!

Zojuist de ‘original demos ’ van McCartney en MacManus (was een mooie naam voor een duo geweest) weer eens beluisterd, en wat een geweldige toevoeging op het originele album blijft dit toch. Elvis Costello (de eerder genoemde MacManus) en Macca klinken geweldig samen op deze akoestische demo’s. De meeste nummers kennen we van dit album en van Off The Ground, en ook de Costello hit So Like Candy staat erop. Genieten.

kwam This One net even tegen in de shuffle , toch 1 van zijn betere nummers vind ik. Vergeten maar echt een geniet momentje. Zal deze nog even op de platenspeler leggen van de week. McCartney solo is vaak een beetje naar de diamantjes zoeken , maar op eigenlijk elke lp staan er wel een paar

Laatst ook weer eens geluisterd (wat zonder Spotify tegenwoordig) en dat was lang geleden.
Ik vind 'm eigenlijk beter dan in herinnering.
Flowers In The Dirt was eigenlijk een voorzichtig artistiek herstel. Het blijft een wat onevenwichtig geheel, maar eens met steven hierboven, Macca heeft altijd wat prijsnummers en dus ook hier.
Verhoog dus een halfje. This One is inderdaad heel fijn en in één van mijn playlijstjes toegevoegd.