Foo Fighters - Concrete and Gold (2017)

Heb me door de eerste luisterbeurten heen geworsteld. Maar voor mij is het een groeier en ik betrap me erop dat ik steeds vaker luister.
Sommige nummers klinken zelfs als de Beatles (invloed Paul McCartney).
Beste nummers voor mij:
The Sky Is a Neighborhood
La Dee Da
Dirty Water
The Line
Sunday Rain
T-Shirt (te kort jammer).

In tegenstelling tot hun album Wasting Light dat me vanaf de eerste keer luisteren pakte, moest ik Concrete and Gold meerdere keren horen voordat ik wist dat dit ook een geweldig album is. Het is (mede)geproduceerd door popproducer Greg Kurstin en dat is te horen: achtergrondkoren en allerlei effecten zijn toegevoegd en dat waren we niet gewend van Dave Grohl en zijn mannen. Een nieuwe sound, maar met de bekende power.

Altijd weer bijzonder hoe populaire (wereld)bands met een bepaalde commerciële zweem niet goed (of slecht) worden beoordeeld. Wat mij betreft een sterk album met afwisselende (en voor FF kenmerkende) nummers. Stevig en hard (heerlijke riffs) maar ook sterke ballads.
Niet hun beste album maar wat mij betreft ver (maar dan ook echt ver) boven het gemiddelde. Draai het vaak in de auto en wordt er vrolijk van!

Haha. Waar Josh dit jaar totaal de plank mis sloeg met een slechte cd, raakt Dave de roos. Na een teleurstellende Sonic Highways, komt FF met de allerbeste drop van dit jaar. Elke luisterbeurt heb ik weer een nieuwe favoriet.

Toch echt een betere plaat dan oorspronkelijk eerst gedacht. En ook dat gemiddelde is IMO wel heel erg laag. Geef dit een kans jongens ☝️?

Gewoon een goeie plaat met een nieuw foo-geluid.... verrassend!

Heb dit album afgelopen weekend voor een prikkie op vinyl gekocht. Een beetje een gok want ik kende eigenlijk alleen Run. En aangezien dat nummer me wel aanstaat de lp dus maar meegenomen. Eerste luisterbeurt achter de rug en ik moet zeggen dat ik het een prima album vind. Het is lekker gevarieerd en verveeld daarom geen moment. Ik lees hier dat de productie erg matig is. Kan aan mij liggen maar de lp versie klinkt mij niet beroerd in de oren.

Gemopper van mijn kant bij Foo Fighters' The Colour and the Shape, waarna vielip mij Sonic Highways en deze aanraadde. Die eerste beviel goed en ook dit Concrete and Gold blijkt beter. Ik luister via streaming en qua de productie van Greg Kurstin valt mij niets negatiefs op: transparant en heavy, helemaal goed.

Ik zal niet de eerste zijn die Run het allerbeste nummer vind met die aparte groove in het harde deel en Dave Grohls snerpende zang in de uithalen. Bij fietstochten naar en van de zaak vielen meer muziekjes op. Ten eerste het slepende The Sky Is a Neighborhood. Dan het van digitale componenten voorziene La Dee Da, verrassend genoeg prima passend bij deze gitaarband; opnieuw een nummer met een heftige climax.
Het akoestische en uptempo Dirty Water heeft een bepaalde jaren '60 - '70-sfeer, lekker tussen alle decibellen. Arrows werkt degelijk naar de climax toe en gaat na herhaald afspelen alsnog spetteren; een nummer dat kennelijk tijd nodig heeft. Twee nummers verder blijkt The Line een popliedje in rockjasje: sterke melodie en aangename variatie.

Met de overige nummers heb ik dus minder; daarbij het akoestische en ontspannen Happy Ever After (Zero Hour) en het psychedelische rock ademende titellied Concrete and Gold. Het modern-klassieke pianospel in het slot van Sunday Rain is overigens héérlijk als contrast op deze gitaarplaat. Juist door de productie vind ik echter ook de mindere nummers aangenamer dan het meeste op The Colour and the Shape. Al met al een 7,5 voor Beton en Goud.