Benjamin Clementine - I Tell a Fly (2017)

Zijn vorige was mijn favoriete album van 2015. Zou hij het trucje nog een keer flikken?

Phantom of Aleppoville en God Save the Jungle zijn alvast erg goed.

God Save the Jungle ken ik nog niet. Meteen maar is opzoeken!

En inderdaad zijn vorige behoorde tot het beste van 2015 wat mij betreft. Dat zorgt voor hoge verwachtingen.

Benieuwd, of deze Benjamin een blijvertje wordt. Zijn debuut was veelbelovend inderdaad.

Oef wat heb ik hier een zin in zeg. Zijn debuut staat in mijn top 10 en is een van mijn favoriete albums ever.
Phantom & Jungle beloven iig veel goeds voor dit album.

Zo blij dat ik deze man in november (voor het eerst ) live mag gaan aanschouwen!

Ik ben nu wel benieuwd na zijn recente optreden die heel anders zijn dan voorheen (lees: uitbundiger).

Juist dat ingetogen had iets hypnotisch vond ik, benieuwd of die kant me ook gaat bevallen.

De metamorfose was op Down The Rabbit Hole inderdaad totaal: van de zwijgzame, nukkige pianist die we kennen naar een opgewekte ceremoniemeester, een groep muzikanten en een engelenkoor dirigerend (en af en toe ook het publiek).

De muziek was daarbij een stuk bombastischer en theatraler dan voorheen. Ik moest er enorm aan wennen, maar bijzonder was het zeker! Dus ja, ik ben ook zeer benieuwd hoe dit alles uitpakt op het nieuwe album.

Ik kijk uit naar het nieuwe album (15 september). "Quintessence" vind ik ook erg mooi.

Releasedatum helaas verschoven naar 29 september.

Damn

Bron?

in ieder geval niet meer van hetzelfde spannend!!!

Zijn eigen Facebook pagina waar hij het zelf mededeelde

God Save the Jungle is sterk, maar Phantom of Aleppoville is goddelijk.
Hoor ik daar Paolo Conte doorklinken?

Matt Berninger

oei bijna bij elk nummer hoor ik een klavecimbel, en die vind ik zo prachtig! Dit gaat een mooi plaatje worden..

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release vrijdag, via een stream van NPR first listen

...tenminste als je in de juiste regio woont, en dat is niet Nederland. Maar hou hem in de gaten wat NPR wil nog wel eens aanpassingen doen aan die regio-restrictie. Of je verhuisd tijdelijk naar een andere regio

Als je een beetje handig bent kun je gewoon op je stoel blijven zitten.

Toen ik Benjamin Clementine begin 2014 ontdekte wist ik al gelijk dat deze bijzondere artiest wel eens een heel grote belofte voor de toekomst zou kunnen zijn. Hij wist op te vallen met een zeer eigen geluid en het verhaal van de in de metro zingende straatartiest die uiteindelijk de studio indook voor opnames van zijn eigen nummers was een bijzondere.
Tel daar de latere verhalen bij op over o.a. het missen van een concert doordat hij maar ging lopen, en je weet: deze artiest is er eentje om te koesteren.

Debuut At Least for Now wist alle hooggespannen verwachtingen met gemak in te lossen. En dan komt er een tweede album aan, voorafgegaan door een paar prachtnummers. Dan stijgt de spanning en is er de hoop een tweede keer enorm verrast te gaan worden.

Nou dat lukt al aardig op opener Farewell Sonata, waar klassiek verwrongen voor het voetlicht wordt geworpen en een flinke scheut chaos meekrijgt. Zijn zang zit tergend tegen het randje aan. Mooi? Lelijk? Geniaal? Wie het weet mag het zeggen. Je wordt gelijk al wakker geschud.

God Save the Jungle ging het album al vooraf en is net zo excentriek, spookachtig haast. Hier verkent Clementine duidelijk nieuwe wegen. In een At Least for Now part two heeft hij duidelijk geen zin. Opvallend is het gebruik van het koor (Clementine in meervoud) en de klavecimbel dat het nummer iets heel authentieks geeft in een verder moderne omgeving. Dat dit nummer over de situatie met vluchtelingen in Calais gaat moge duidelijk zijn. Een vette knipoog naar God Save the Queen.

Het tempo ligt hoog want ongemerkt gaat het nummer over in Better Sorry Than a Safe, dat behoorlijk bombastisch klinkt. Alsof Queen is teruggekeerd in 2017, en nee, niet de Queen die met andere zangers nog eens flink de klassiekers uitkauwt. Dit zou Queen anno nu kunnen zijn mocht Freddie nog geleefd hebben (de zang van Clementine lijkt in de verste verte niet op die van Mercury moet ik er wel bij vermelden, maar dat vermoedde u vast al wel). Het gevoel voor drama en grootste gebaren is de grote gemene deler. Dit boeit mij enorm, maar ik kan me ook voorstellen dat dit voor veel mensen echt too much is.

Phantom of Aleppoville was het eerste teken van I Tell a Fly en dat nummer is, hoe complex ook, een juweel van jewelste. Het is bijna ongelooflijk wat hij allemaal in één nummer weet te stoppen. Een muzikaal avontuur waar je u tegen zegt. De Bohemian Rhapsody van 2017?!

En dan volgt Paris Cor Blimey. Het lijkt wel of Carnival des Animaux van Camille Saint-Saëns op wordt gezet. Klassiek getint met de kenmerkende zang van Clementine eroverheen met wederom de klavecimbel in de hoofdrol in duel met de piano. Parijs speelt nog steeds een grote rol in het leven van Benjamin Clementine. Spookachtig, alsof de Phantom of the Opera een nieuw nummer heeft gekregen.

Jupiter is gelijk een stuk liever. Lichter van klankkleur ook. Haast poppy, maar pop kunnen we dit toch ook weer niet noemen. Het nummer lijkt op het eerste gehoor vrij eenvoudig, zeker als je het afzet tegen de voorgangers op dit album, maar verbergt vele kleine laagjes die het spannend maken.

Ode from Joyce heeft iets bezwerends in zich. Ook dit nummer is wat lichter van kleur, maar heeft vooral dankzij die ietwat 'gekke koortjes' iets heel aparts en het lukt Clementine zonder ook maar enige moeite mijn aandacht te vangen. Alsof hij een betoverende spreuk over ons heeft uitgesproken.

Als die spreuk nog werkt is One Awkward Fish dan wel de donkere uitwerking ervan. Klavecimbel met drum and bass invloeden. Dan de donkere zang eroverheen en galmende koortjes. Bowie deed het ooit ook eens en ik moest erg wennen aan die stijl. Ik denk dat het hier niet anders is. Een nummer waar ik vooralsnog niet lekker in kan komen, maar waar ik verwacht dat dit tijd nodig zal hebben.

By the Ports of Europe lijkt wat vrolijker. Maar voor het eerst heb ik wat moeite met zijn zang. Ik weet heus wel dat dit zijn stijl is, maar ik vind dit net te vaak op het randje zitten. Daarentegen is dit compositorisch wel weer heel bijzonder zoals Phantom of Aleppoville. Eigenlijk best een gek nummer, maar ongelooflijk spannend. Alleen die zang... ik weet het niet hier.

Door met Quintessence dan maar. Dit nummer wordt een heel stuk kleiner gehouden. De oplettende luisteraar heeft dit ook al eerder gehoord als opwarmer voor I Tell a Fly. Zodra Clementine intiem wordt komt zijn kracht naar boven. Eigenlijk heeft hij aan alleen een piano al genoeg om iedereen in zijn greep te krijgen, zeker live. Ik heb ooit adembenemend een kleine twee uur aan zijn lippen gehangen. Piano in de spotlights en spelen maar. Op dit nummer maakt hij de vertaalslag van het podium naar de plaat. Prachtig.

Ave Dreamer eindigt het avontuur dat I Tell a Fly absoluut is. Koortjes en klavecimbel openen het nummer dat wederom alle kanten opgaat. Misschien is less more, want het is best een pittig einde dat een beetje vermoeiend kan werken. Een genadeklap die hij ons nog even toedient. En toch boeit het en weet het me een glimlach te bezorgen. Is dit geniaal of gewoon gekte? Ja? Is I Tell a Fly geniale gekte?!

Hier krijgen we geen hapklare brokken toegeworpen. I Tell a Fly vraagt veel van de luisteraar en kan uitputtend werken. Benjamin Clementine doet waar hij zin in heeft en is nog steeds die bijzondere artiest die hij altijd al was en dat vertaalt zich nu sterker dan ooit in zijn muziek.
Clementine blijft ongrijpbaar: neemt hij nu een loopje met ons? Of is hij echt zo apart en bijzonder? Waar is het echt en waar begint de opvoering? Ik weet het niet bij hem. Dat maakt hem boeiend, dat zorgt voor irritatie en dat geeft ons vragen mee. Clementine schuurt en of dat lekker is daar ben ik nog niet helemaal achter. Maar misschien anderen wel. I Tell a Fly is in elk geval voor mij een zeer bijzondere luistertrip geworden.

Was zojuist live te zien bij Jools Holland met "Jupiter", vergezeld van etalagepop.

Wat een fantastische plaat is dit zeg! Met soms zulke mooie muziek dat je er stil van wordt.

Meeste artiesten gaan na n succesvol debuut over op electronica om een herhaaloefening.te vermijden.Clementine doet dat anders en komt met n gedurfd maar toch nog organisch 2e plaat waar vooral klassieke muziek verweven wordt met zijn eigen excentrieke stijl. Eigenlijk heeft hij n genre opzichzelf bedacht. Met nu meer ruimte voor zijn schitterende klassieke pianostukken. Zelf geproduceerd en dat hoor je. Ondanks af en toe wat gekte luisterd deze veel prettiger dan voorganger. Meer in ballans. Die gekte is overigens af en toe geniaal met bizar klinkende koortjes zoals ze nog nooit gedaan zijn. Of je van clementine houdt of niet dat het origineel is zal iedereen beamen. Maar omdat de gekte net juist gedoceerd is luisterd dit toch nóg makkelijk weg. Eerste plaat was geniaal maar met dit album komt hij op het nivo van Prince en Bowie terrecht. Helemaal doen waar de kunst je heen laat gaan zonder ook maar consensus te plegen naar wat mensen denken of vinden toont de ware tijdloze kunstenaar. ben nu al benieuwd waar hij met zijn volgende album heen gaat....in ieder geval eerst het Doelenconcert wat zeker weten legendarisch gaat worden

Ohhhhh, wat een goede berichten!! Ik kan niet wachten tot het vrijdag is. Ben hier zooooooo benieuwd naar. Draai zijn voorgaande plaat ook nog steeds helemaa grijs!

Echt leuk: ik heb net vanuit Frankrijk het gekleurde vinyl al binnen gekregen. Een dag te vroeg!

Absoluut briljant pianospel, wonderschone melodieën, onverwachte soms absurde wendingen, dat krijgen we te horen op de eerste ruim 24 minuten op LP1. De mengeling van klassieke, populaire en avant-garde stijlen is razend knap en ingenieus gedaan. Wat mij betreft hebben we het hier over een uniek stuk muziek. De pianoklanken van Farewell Sonata, het fraaie God Save the Jungle, het mooie Better Sorry Than a Safe, het briljante Phantom of Aleppoville en prachtige Paris Cor Blimey klinken achter elkaar fantastisch.

Daarna volgen (hele) mooie songs, die vaak wat makkelijker in het gehoor liggen, zoals Jupiter, Ode from Joyce & For The Ports of Europe. Hoewel ook hier soms van die fraaie wendingen in de muziek zitten. Quintessence grijpt weer terug naar het eerste deel van de plaat en is alweer zo'n prachtig nummer.
I Tell a Fly is werkelijk een meesterlijke en razend knappe plaat van Benjamin Clementine.

Ik ga deze zeker proberen, zn eerste plaat was mij te bombastisch, hopelijk deze iets minder.

Dan ga je het niet makkelijk krijgen vrees ik. Overigens ben ik ook naar de volle mep gegaan: heel bijzonder album.

Haha, dat gemiddelde.
Maar goed zijn debuut kreeg van mij ook 5 vette sterren, dit weekend maar eens flink gaan luisteren.

Early bird catches the morning sun. Normaal zou ik zeggen - dan sta je er gekleurd op, maar ja jij staat nou eenmaal op gekleurd. Mijne is nog onderweg - 2 * 12", 180g - geen Franse persing, ervaringen uit het verleden ...

Beter een Franse persing, dan een Franse auto...

4,71 gemiddeld, terwijl ie vandaag pas uitkomt

We hebben hier te maken met of hèt meesterwerk van de 21e eeuw, of met een stel fanboys