Benjamin Clementine - I Tell a Fly (2017)

Ik denk het laatste.

De vorige vond ik prima te doen, terwijl het helemaal niet m'n genre is.
Deze trek ik tot nu toe niet heel goed.

Een beetje tegengas dus...

Volgens mij gaat deze quote op voor het hele album. I Tell A Fly is Bohemian Rhapsody in albumvorm.

Op het eerste gehoor trekt Clementine alle registers nog wat verder open. Hoor ik een klavecimbel? Hiphop? Drum&Base? Hoor ik een nazaat van Jaques Brel? Rijp voor het Olympia Paris? Hij weet in ieder geval met zijn virtuositeit te imponeren, nog even wachten of het mij ook weet te overtuigen als het 'meesterwerk van de 21e eeuw'.

Wacht nog fff 83 jaar of denk je dat Trump al snel voor "the big mushroom" zorgt en een Troublefunkje doet?

Ik kan hier weinig mee vrees ik. Te veel geexperimenteer en te weinig liedjes. Gek genoeg vind ik de klassieke pianostukken nog het mooist.

Dat gevoel krijg ik ook een beetje SOAD.
Stem: Mooi
Pianospel: Mooi
Electronische invloeden: Mooi
Geheel soms chaotisch, "Phantom of Aleppoville" daar is de aandacht niet bij te houden. Er gebeurt denk ik teveel in sommige nummers om consistent te zijn, en ook ik mis de liedjes.

Ontegenzeggenlijk wel duidelijk hoeveel talent er in deze man schuilt! Creativiteit genoeg.
Zal dit zeker nog vaker gaan luisteren.

Hier het tegenovergestelde. Juist het avontuurlijke weet mijn aandacht erbij te houden. Met alle respect, maar als ik zie wat de lievelingetjes op deze site zijn (waar ik zelf in sommige gevallen ook heus niet vies van ben) dan denk ik wel 'mwoah, neuzelt allemaal wel wat voort', maar blijkbaar houdt dat de aandacht dan beter vast voor anderen.

Het verschilt dus duidelijk per persoon. Ik veer continue op bij nummers waar heel veel in gebeurt.

Ik snap ook niet zo goed waarom het 'liedjes' moeten zijn. Houden jullie dan alleen maar van liedjes-albums? Daar geloof ik niks van (en ik ga niet de stemlijsten uitpluizen om dat te bewijzen)

Ik verwacht wel dat dit er eentje is, nog meer dan de voorganger, die je enorm kunt waarderen of totaal niet. Dit is gewoon heel uitgesproken en daar kun je wel wat mee of niks. Vrij logisch in dit geval lijkt me.

Nou, niks mee? Zoals de critici hier al opmerken: de klassieke piano en zijn stem zijn mooi. Ik zeg dan: wonderschoon. Dus dat pikken velen toch mooi mee.

Phantom of Aleppoville vind ik juist schitterend, maar ik kan me wel vinden in het idee dat het geen 'liedjes' zijn. De rest duurt daarom wat langer om te landen, na twee luisterbeurten ben ik er nog niet kapot van in ieder geval. Heb er wel vertrouwen in dat dat nog gaat komen, net als met het debuut (die toch wel wat makkelijker was dan deze).

Ach, waarde muziekvriend aERodynamIC, groot filmer Pier Paolo Pasolini leerde ons al: iedere zeug heeft haar eigen meug en ook hier: iedere snaeck z'n eigen smaak. "Liedjes" - kop, steert, ravrijn, is typisch een rockster attitude.

Bepalend is je eigen attitude, het eigen muzikale pensum (wat heb je allemaal al gehoord) en de bereidheid het window van de eigen muzikale mind open te zetten. Na tweemaal op de spotifiets - kweetut: mp3 staat gelijk aan gecastreerd luisteren, maar dat past dan weer bij die gecastreerde piano (klavecimbel), kan ik geen oordeel vellen, maar wir sind gespannt en reserveren een fijne Barolo voor de initiële vinylistische beluistering - het belooft heel wat.

Zeker, een mooie Barolo is een fijn wijntje.

Het is erg goed, vreemd en op een fijne manier chaotisch. Ik ga dit zeker nog vaak beluisteren want ik krijg na meerdere luisterbeurten nog niet volledig grip op alle nummers. Het 'instant meesterwerk gevoel' komt bij mij niet, maar wie weet tot wat voor moois dit nog kan groeien

Onsamenhangende chaos, lelijk soms. Live is de man fantastisch (beste gig 2014 prijs) maar op plaat trek ik het niet heel goed.

Inmiddels heb ik het album drie maal beluistert en ik ben alweer helemaal hooked. Of ik het net zo mooi ga vinden als At Least For Now (één van de drie beste albums van dit decennium) weet ik nog niet maar dat het heerlijk, eigenzinnig, vindingrijk en avontuurlijk is dat is wel duidelijk. De nummers ontvouwen zich bij iedere luisterbeurt een beetje meer en dat is prettig. Anders dan veel albums die vandaag de dag uitkomen. Eenheidsworsten die je na drie keer luisteren wel kent. Ik ben toch wel echt heel gek op spannende muziek als deze nieuwe Clementine.

Ik doe eens gek en open gewoon met 5*. Omlaag bijstellen kan tenslotte altijd nog.

Slowchat berichten verwijderd.

Ik vind de vergelijking met zijn eerste album nog het meest treffend. Nummers met een kop en staart waar nog chocolade van te maken valt. Ik had graag wat meer nummers als "God Save the Jungle" gehoord. Meer mijn stijl. Zo'n uitstapje zoals de vierde track kan ik best waarderen alleen klinkt het hele album zo. Zal het nog een keer proberen maar denk gewoon niet dat het mijn ding is.

Overdonderende plaat, Bennie gaat 'vollen bak' - en dat is mooi om te horen. Er gebeurt van alles en intrigeert enorm. Zoetgevooisd, maniakaal, vleiend, geëngageerd, krachtig en klein. Mooi dat zo'n artiest na zijn succesvolle debuut toch een eigenzinnige koers gaat en blijft varen - dat is niet iedere band/artiest gegeven.

Zijn eerste album prijs ik de hemel in, maar dit is toch andere koek. Minder toegankelijk en dat vind ik persoonlijk erg jammer. Keek hier enorm naar uit, maar dit album is een stuk lastiger te beoordelen. Ga hem nog vele malen laten bezinken, maar tot heden ben ik ietwat teleurgesteld in vergelijking met zijn debuut. Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog en kan het alleen maar tegenvallen.
Ben erg benieuwd of dit album me nog gaat pakken.

Fascinerend album maar waarschijnlijk "too much" naar mijn smaak.

Ik zal het nog wel een paar keer moeten horen voordat ik een mening kan vormen, maar wil nu alvast 3,5* geven voor het unieke en desoriënterende karakter van dit album

Als referentie wil ik Nina Simone in een manische bui toevoegen.

Ook ik heb voorganger Benjamin Clementine - At Least for Now (2015) de volle mep gegeven. Origineel, vernieuwend, gedurfd enz. Topper uit 2015. Deze nieuwe worp de afgelopen dagen een paar keer geluisterd maar mijn hersens hebben moeite het juiste vakje te vinden om hierover te oordelen. Wederom gedurfd, origineel enz maar...ik word toch wat onrustig als ik het hele album moet luisteren. Wat mot ik hier nou mee! Bennie zet me wel effe op scherp zo. Blijf het proberen.

Het album werd op de site van the Guardian al vergeleken met de tweede van Terence Trent D'Arby, die menigeen teleurstelde na z'n overdonderende debuut...

De doorgaans toch wel redelijk open-minded recensent Alexis Petridis kwam ook niet verder dan 3 sterren voor "I Tell A Fly". Gevalletje 'album dat z'n tijd vooruit is'?

Ik zou eerder zeggen: Nina Simone in een suïcidale bui...
Mijn god ik, ben best wel in voor experiment, maar deze plaat gaat zelfs mij boven m'n pet. Om nog maar te zwijgen over z'n stem.

Het is ook nooit goed, dat is de rede dat er in de popmuziek nogal vaak voorspelbare shit wordt uitgebracht. Ik denk dat veel muzikanten het graag veilig houden, of zich laten adviseren op grond van commerciele afwegingen. Het moet daarom binnen een bepaalde bandbreedte blijven. Laten we dat maar niet doen, dat kost mijn een extra boterham, etc. Ik las ook egens dat de platenmaatschappij niet bijster enthousiast was en dat Clementine toch heeft doorgezet. De geschiedenis van de popmuziek leert ons dat je moet kunnen experimenteren en dat het goed is daarmee met je publiek te communiceren. Leve de eigenwijze dwarsliggers!

Hij had makkelijk een rustig op de piano leunend album kunnen maken. Daar had hij veel vrienden mee gemaakt.

Ik vind de vergelijking die ik eerder las met de tweede van terence Trent d'Arby wel een mooie. Dit album zou wel eens gigantisch kunnen gaan floppen. De meeste reacties die ik hoor zijn erg gematigd. Ik snap het, ik heb het zelf niet.

Ik merk wel dat ik telkens als ik het draai ik zit te wachten op de vraag of dit alstublieft af mag (en dan moet ik erachteraan gaan vertellen dat we kaartjes hebben voor zijn concert...... oeps......).

Me dunkt dat er voor jou dan een meerzijdige opvoedende taak is weggelegd - meerzijdig: hier en thuis - en dat moet jou professioneel wel aanspreken. Na tweemaal fietsen nog geen duidelijk beeld maar wel vinylistische trek

Ik had voor de zoveelste keer weer eens pech met nieuw vinyl. Veel storingen dus terug en hopen op een beter exemplaar.

Verassende plaat, vooral aangetrokken door de prachtige cover en al snel verbaasd door de experimentele kwaliteit van het album. Ik ga nog een paar luisterbeurten wagen alvorens ik een stem zal uitbrengen!

Ik zie mensen schrijven dat er teveel gebeurd, te veel geëxperimenteer en het geen liedjes zijn. Dat valt toch reuze mee? Ik vind het juist goed in balans.

Ik vind het in ieder geval echt modder vet!

Niet nodig hoor, ik heb mijn liefhebberij niet alleen in liedjesalbums. Vond dit album bij eerste beluistering nogal fragmentarisch aandoen. Dit weekend nog eens een paar keer goed voor gaan zitten en moet zeggen dat het per luisterbeurt toch beter wordt. Ben denk ik een conservatieve luisteraar en heb even wat tijd nodig.

Het klonk mij na 1 luisterbeurt ook best gefragmenteerd. Nu flink wat luisterbeurten verder voelt het minder experimenteel en telt het album best wat sterke individuele nummers maar heeft Clementine er toch 1 geheel van weten te maken. Een nummer als Better Sorry The a Safe dat eindigt met ietwat langzaam trager wordend pianospel en vervolgens overgaat in de hihats van Phantom..je kan me opvegen hoor. Phantom sowieso een briljant nummer.