"Play it once Sam, for old time sake"
Ben nooit een fan geweest van de Ringo, en waardeer alleen de 'hits' van John en George, maar McCartney is andere koek. Het derde album
Ringo (1973) (met bijdrages van John, Paul en George) heb ik wel geteld 2 of 3 keer beluisterd. Een versie van de single
Photograph van dat album is hier de afsluiter. Maar het is een ex-Beatle die toch weer wat aandacht van de media voor zich weet te winnen. Dus een keertje of 2 luisteren kan geen kwaad.
Ringo heeft een karakteristieke en dus herkenbare stem maar ééntje waar ik niet veel bij voel. Ook met dat Liverpool accent die er altijd redelijk dik op zat, tegenwoordig is het meer Amerikaans accent geworden. Je moet er van houden. Het is wel raar om te beseffen dat hij één van de productiefste van de
fab four is en bovendien nog veel tourt. De Ringo-fans komen niets te kort. De laatste jaren kwam die dus weer in het vizier en toen ik van dit album hoorde met een ruime lijst gastartiesten was ik toch wel een beetje benieuwd wat hij nog kan.
De meeste singles klonken alleraardigst en hij lijkt nog een aardig stem te hebben op z'n 77ste. Maar nadere bestudering doet mij vermoeden dat daar toch veel aan gesleuteld is en de auto-tune gewoon meeloopt. Het punt is Ringo had altijd al een beperkte stem en als je weet wat je niet kan dan kan je daar je stem op aanpassen. Van nature vermijd Ringo dus al stemacrobatiek en dus is het lastiger te horen dat er gesleuteld wordt, dan wel dat je het al bij voorbaat accepteert hoe het klinkt.
Muzikaal kabbelt het lekker door, en door die gastartiesten met al hun ervaring is het ook geen wonder dat het muzikaal gewoon goed te pruimen is. Met
We're on the Road Again opent het album met vuur en rockt het lekker weg met Paul op bas en in het achtergrondkoor. Het beste nummer van het album, helaas. Ringo heeft aan alle teksten meegeschreven en hulp gekregen van artiesten als Joe Walsh, Dave Stewart, Gary Nicholson, Peter Frampton, Steve Lukather, Glen Ballard en Van Dyke Parks, niet de minste namen. Nog meer gastartiesten die hun instrumentale bijdrage leverde aan het album zoals Edgar Winter op piano en sax. Verder hield Ringo de touwtje in handen door zelf de productie te doen.
Shake It Up klinkt alsof het 1960 is, voordat de Beatles doorgebroken waren. Alleen met die zangeressen in het koor is het erg duidelijk dat het ver nadien is gemaakt.
De vier bonustracks zijn feitelijk allemaal nieuwe versies ook als
Photograph niet als Re-Do wordt aangemerkt. Aardige versie maar meer de herkenning die me aanspreekt,
Don't Pass Me By geen verbetering in deze versie wel iets levendiger einde.
Ik twijfel ergens tussen 3* en 3,5* en rond het maar af naar boven, hij verdient een beetje extra krediet voor het stug volhouden en een entertainer te blijven misschien vergelijkbaar met zijn ouwe maat Paul. Ik zal waarschijnlijk wel niet meer dan 3 of 4 keer hier naar luisteren, want er zijn meer nieuwe albums uit die ik liever hoor, bijvoorbeeld deze van de bijna even oude knar
Michael McDonald - Wide Open (2017)